«Πονάς;» «Όχι...» απάντησα . «νιώθω καλύτερα.» Δεν με πίστεψε. Το είδα στον τρόπο που με κοίταξε. «Μου λες ψέματα έτσι;.» Κατέβασα το βλέμμα. «Δεν συνηθίζω να λέω και ποτέ την αλήθεια.» Πρόσθεσα. Χαμογέλασε απαλά. «Τότε θα κάτσω μαζί σου. Μέχρι να νιώσεις έτοιμη να μου πεις.» Σήκωσα το κεφάλι μου. «Κι αν δεν νιώσω ποτέ;» Έσκυψε λίγο πιο κοντά. «Τότε θα περιμένω για πάντα.»