"Bazı çiçekler topraktan değil, ateşten doğar; çünkü güzellik her zaman huzurdan değil, direnişten filizlenir." "Ateş Çiçeği" açmak üzere... Ama onlar hâlâ kapanda. Bir sabah, gözlerini tanımadığı bir gökyüzünün altında açtı. Ne dünya aynıydı, ne de kendisi. Bu yeni evrende onu yedi yabancı bekliyordu - her biri kadim güçlerin vârisi, her biri kaderin bir düğümünü taşıyordu. Birlikte eğitildiler, sınandılar... ve bir hain tarafından kandırılıp karanlık bir kaleye hapsedildiler. Efsaneye göre, Ateş Çiçeği yalnızca yürekleri hakikate erenlerin önünde açar. Ve o çiçek açtığında, evrenin dengesi sonsuza dek değişecek. Zaman azalıyor. Güven kırılgan. Ve ihanet, en beklenmedik yerden gelebilir.

Bir gün, adi bir şəhərdə yaşayan gənc bir qız, otağında dərs oxuyarkən bir anda gələn səslə qorxar . Pəncərəsinə bir daş atılmışdı və pəncərə şüşəsi çilik çilik olmuşdu. Qız, təəccüb və qorxu içində pəncərəyə baxar , amma heç kimi görə bilməz. Tam o anda, telefonuna bir mesaj gələr. Mesaj, tanımadığı bir nömrədəndir. "Bağışla, pəncərəni sındırdım." Başda əsəbiləşən və gələn mesajı ciddiyə almayan qız, bir vaxtdan sonra yazan oğlanın səmimiyyəti və zərif sözləri qarşısında maraqlanmaya başlayar. Hər mesajda, qızın sevdiyi kitabları, mahnıları və xəyallarını bilən bu sirli oğlan, yavaş yavaş qəlbini qazanmağa başlayar. Ancaq qızın ağlında bir sual var idi: Bu oğlan, həqiqətən də güvənilə biləcək biridir mi? Yoxsa hər şey bir oyundan mı ibarətdir? Hekayə, qızın duyğulaını kəşf etməsi, cəsarət və güvən üstündə formalaşan bir yola çevrilər. İkisinin tanış olması isə həyatlarını sonsuza qədər dəyişəcəkdir.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤