Πάντα ήταν υπέροχη η Claire Πέρασε στο πανεπιστήμιο που ονειρευόταν, έχει δίπλα της τον αδερφό της και τις φίλες που την κρατούν όρθια. Όλα μοιάζουν να μπαίνουν επιτέλους στη θέση τους. Όμως το παρελθόν δεν μπορεί να ξεχαστεί . Επιστρέφει απρόσκλητο, με μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ και πληγές που δεν έκλεισαν. Αυτη την φορά ομως κάτι αλλάζει. Ο κολλητος του αδερφού της , ο μόνος άνθρωπος που δεν την συμπαθεί .Ένα βλέμμα που κρατάει λίγο παραπάνω. Μια ένταση που δεν έπρεπε να υπάρχει. Ένα λάθος ή ίσως η αρχή για κάτι που θα ανατρέψει τα πάντα.

Τι γίνεται όταν το μπλε ενώνεται με το καφέ; Τι γίνεται όταν οι άμυνες πέφτουν Κάποια στιγμή στο παιχνίδι υπάρχει ο ηττημένος και ο νικητής. Νικητής ο έρωτας. Ηττημένος ο πραγματικός σκοπός. Πρόσεχε μη χάσεις την μπάλα.

"Ε Όχι!Όχι να συγκατοικησω μαζί σου!Ακόμα στο κρατάω που μου κατέβασες το βρακί στο νηπιαγωγείο!"του φώναξα "Βρε,βρε η Σοφια με τα σπυρακια στο κωλαρακι" // Τι θα γίνει όταν ο παιδικός εχθρός της Σοφίας επιστρέψει?Τι θα γίνει όταν θα πρέπει να συγκατοικήσουν?Τι θα γίνει όταν θα του πετάξει κανένα βάζο στο κεφαλι?..Ουπς..δεν έπρεπε να το πω αυτό.Διαβάστε την ιστορία για να μάθετε:)Ελπίζω να σας αρέσει και να γελάσετε \\ ▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒ 100% ᴄᴏᴍᴘʟᴇᴛᴇ!

~~~~~~~~~~~~ "Μην το παίζεις δύσκολη. Το ξέρω ότι με θες" μου είπε και τότε δεν άντεξα άλλο. Έσκασα στα γέλια. Όλη η τάξη μας κοίταζε πλέον. "Two things. One: δεν το παίζω δύσκολη. Είμαι δύσκολη. Two: Αν σε ήθελα θα έπρεπε μάλλον να πάω κατευθείαν σε άσυλο ψυχασθενών" του είπα και ξανά κάθισα στην καρέκλα μου. ~~~~~~~~~~~~ "Τώρα θα πεις και άλλη εξυπνάδα?" Την ρώτησα με το σατανικό χαμόγελό μου καρφιτσωμένο στο ΥΠΕΡΤΈΛΕΙΟ πρόσωπό μου. "Φύγε από πάνω μου άθλιο παράσιτο της σημερινής κοινωνίας. Βιαστή. Πορνόγερε!" Φώναξε η Δήμητρα και προσπάθησε να απελευθερωθεί από το κράτημά μου χωρίς επιτυχία. ~~~~~~~~~~~~ "Είσαι έτοιμη?" Με ρώτησε με βραχνή φωνή. "Μάλιστα καπετάνιε!" Του απάντησα. "Δεν σε ακουω" μου ψιθύρισε αισθησιακά στο αυτί. "Μάλιστα καπετάνιε!" Του ξαναείπα και γελάσαμε και οι δύο. Ναι... Βλέπω πολύ Μπομπ Σφουγγαράκι. ΤΕΤΡΆΓΩΝΟ... ΠΑΝΤΕΛΟΝΗΣΣΣΣ! ~~~~~~~~~~~~ "Θες να δούμε καμιά ταινία?" Τον ρώτησα και εκείνος ένευσε. "Ποια θα δούμε?" Με ρώτησε. "Fifty shades darker!" Αναφώνησα. Εκείνος χαμογέλασε πονηρά, πήρε το λαπτοπ μου και έβαλε την ταινία. ~~~~~~~~~~~~ Just read it. #4 στην Εφηβική Φαντασία ακα Νεανική Λογοτεχνία #1 in γέλιο ❌Do NOT copy ❌

Εκείνος είναι αστυνομικός στην επίλεκτη ομάδα SWAT. Σκληρός, απόμακρος, επικίνδυνα ήρεμος. Δεν εμπιστεύεται εύκολα, δεν πλησιάζει κανέναν. Δεν έχει χρόνο για συναισθήματα. Δεν έχει χώρο για λάθη. Και σίγουρα όχι για κάποια σαν εκείνη. Εκείνη είναι η φίλη της μικρής του αδερφής. Γλυκιά, ήσυχη, αλλά με κάτι που τον αναστατώνει από την πρώτη στιγμή. Κάτι που δεν παραδέχεται. Δεν έχει καμία δουλειά κοντά του. Δεν έχει θέση στον κόσμο του. Κι όμως... Εκείνο που ξεκίνησε σαν παγωμένη αδιαφορία, έγινε ένταση. Κάθε τους κουβέντα είναι κόντρα. Κάθε βλέμμα, πρόκληση. Κάθε άγγιγμα είναι λάθος, επικίνδυνο, και τόσο, μα τόσο σωστό. --------- «Είσαι πολύ μεγαλύτερός μου.» «Και δεν σε κάνει αυτό να το θέλεις ακόμα πιο πολύ; Να ξέρεις ότι μπορώ να σε ικανοποιήσω με τρόπους που αγοράκια της ηλικίας σου ούτε καν μπορούν να φανταστούν;»

[ 🏎️ ] Ο κόσμος της Formula 1 αποτελείται αποκλειστικά από άντρες οδηγούς. Όχι για πολύ, όμως. Μια νεαρή γυναίκα καταφέρνει να αποκτήσει την θέση ενός μονοθεσίου της Ferrari, προκαλώντας έκπληξη στον κόσμο των motorsports. Έρχεται, λοιπόν, αντιμέτωπη με στερεοτυπικές αντιλήψεις και δύσκολους ανταγωνισμούς. Αποδεικνύει την αξία της μετά από ορισμένες νίκες και αποκτά το παρατσούκλι «κόκκινη αστραπή». Δηλώνει πως ήρθε για να μείνει και πως στόχος της είναι να συγκεντρωθεί αποκλειστικά στην καριέρα της. Όχι σχέσεις, όχι αισθήματα. Αβάσιμες φήμες, ωστόσο, που βλαστάνουν για αυτήν και τον άλλον οδηγό της Ferrari, τους φέρνουν πιο κοντά, μέχρι που τελικά, οι φήμες δεν είναι πλέον έωλες. Όμως, για πόσο θα μείνει μυστικό; Όσο πιο διάσημος είσαι, τόσο λιγότερο ιδιωτική ζωή έχεις. Οι κάμερες σε ακολουθούν παντού. Και αυτό είναι ένα γεγονός που πρέπει να αποδεχτείς και να χωνέψεις αν θες να γίνεις διάσημος. [⚙️] ΜΕΡΟΣ 1: Free Practice 1 ΜΕΡΟΣ 2: Free Practice 2 ΜΕΡΟΣ 3: Free Practice 3 ΜΕΡΟΣ 4: Qualifying ΜΕΡΟΣ 5: Race [❤️‍🔥] MATTEO & VICTORIA - rivals to lovers [2025- ]

Η Τζεν κάνει έρωτα για πρώτη φορά με έναν μεγαλύτερο της και όταν ξυπνάει αυτός έχει εξαφανιστεί. Πιστεύοντας ότι δεν θα τον δει ξανά προσπαθεί να το ξεπεράσει και η καινούρια σχολική χρονιά της ξεκινάει με καινούρια πρόσωπα. Ένα από αυτά είναι και ο καινούριος καθηγητής της στα μαθηματικά άλλα για αυτή είναι και κάτι παραπάνω. Είναι αυτός που την έκανε να νιώσει τόσα πολλά μέσα σε ένα βράδυ άλλα και που την ολοκλήρωσε ως γυναίκα. Άραγε θα καταφέρουν να είναι μαζί η Τζεν και ο Κόλιν;

Εκείνος, ανίκανος να μείνει πιστός, αναζητά πάθη που δεν μπορεί να ελέγξει. Εκείνη φέρει έναν χαμό που την τσακίζει. Όταν οι δρόμοι τους συναντώνται, ο χρόνος σταματά και η επερχόμενη καταστροφή γελά. Ο Κωνσταντίνος Απέργης πίστευε πως μπορεί να ζει ανάμεσα σε δύο κόσμους, στον κόσμο που έχτισε με την Αθηνά και το παιδί τους, γεμάτο αγάπη, όνειρα και υποσχέσεις, και σε έναν άλλο, κρυφό κόσμο, όπου μια παράνομη σχέση γεννήθηκε στη σιωπή, ποτίστηκε με απαγορευμένη επιθυμία και γρήγορα έγινε αβάσταχτη ανάγκη. Εθισμός. Πίστεψε πως μπορεί να έχει και τα δύο. Πίστεψε πως μπορεί να ελέγξει την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που νιώθει και σε αυτό που κάνει. Μα τα ψέματα, όσο προσεκτικά κι αν τα πεις, κάποτε φωνάζουν πιο δυνατά απ' την αλήθεια. Όταν η ισορροπία χάνεται, οι πράξεις δεν μαζεύονται. Κι αυτό που ξεκινάει σαν παρόρμηση, γίνεται το σημείο χωρίς επιστροφή. Όλοι κάνουμε λάθη. Εκείνος έκανε το λάθος που θα του κοστίσει τα πάντα. Και θα το θυμάται... κάθε φορά που την κοιτάζει. Εκείνη. Την γυναίκα της ζωής του.

«Ονομάζομαι Cameron Dixon», τα μάτια του συναντούν τα δικά μου. «Με θυμάσαι, έτσι δεν είναι Lexi;» «Lexi Arden;», συνεχίζει, με ένα σαρδόνιο χαμόγελο να κοσμεί το πρόσωπο του. Δεν είναι δυνατόν. Τα χέρια και ο λαιμός του είναι γεμάτα τατουάζ, συμπεριλαμβανομένου και το δεξί χέρι του το οποίο στολίζει ένα μεγάλο τριαντάφυλλο. Οι κόμποι των χεριών του είναι μελανιασμένοι, πληγωμένοι, ενώ διακρίνω στα δάχτυλα του 'χτυπημένα' κάποια γράμματα. «Πόσα χρόνια έχουν περάσει Lexi; Οχτώ, έτσι δεν είναι; Δες πως τα φέρνει η ζωή», μας δείχνει χλευαστικά. «Σκασμός», φωνάζω. «Είσαι ύποπτος για φόνο. Δεν θα κάνουμε συζητησούλα για το γαμημένο παρελθόν». Ο Cameron γελάει ειρωνικά και φέρνει με δύναμη την καρέκλα του πιο κοντά μου. «Ακου να δεις κοριτσάκι», χτυπάει υποτιμητικά τον δείκτη του στο τραπέζι, «παίρνω ναρκωτικά και πίνω, δολοφόνος όμως δεν είμαι. Με ξέρεις καλά άλλωστε, μωρό μου». «Ω, και εγώ υποτίθεται πως πρέπει να σε πιστέψω;» «Μπήκες καλά στον ρόλο του μπάτσου πάντως», με δείχνει με αηδία. «Ξέρεις, μισώ τους μπάτσους». «Ξέρεις, δεν θυμάμαι να σε ρώτησα», τον πλησιάζω ειρωνικά, και η έκφραση του αγριέυει.

Αυτή είναι ήσυχη , φιλική και παντα χαμηλων τόνων. Αυτός είναι το αντίθετο. Ειναι η φωτιά και και το νερό. Η καθηγήτρια και ο λυκειάρχης.