𝓘𝓽'𝓼 𝓷𝓸𝓽 𝓪𝓫𝓸𝓾𝓽 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓻𝓮𝓯𝓵𝓮𝓬𝓽𝓲𝓸𝓷, 𝓲𝓽'𝓼 𝔀𝓱𝓪𝓽 𝔂𝓸𝓾 𝓼𝓮𝓮 𝓫𝓮𝔂𝓸𝓷𝓭 𝓲𝓽 Isla και Christopher. Christopher και Isla. Εκείνος την έσωσε και της έδωσε ζωή με ρίσκο τη δική του. Εκείνη του χρώσταγε τη δική της και πάντα τον αισθανόταν κοντά της. Δεν γνωρίζονταν όμως. Εκείνος δεν την θυμόταν. Εκείνη δεν τον ήξερε. Δεν λένε όμως πως όταν κάτι είναι κάτι γραφτό να συμβεί, θα βρει τον τρόπο να συμβεί; Κι όταν συναντήθηκαν ήταν σαν να μπήκαν όλα τα κομμάτια του παζλ στη σειρά. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον, τις φοβίες και τις σκέψεις τους. Ο ένας έβλεπε τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του άλλου. Σαν να καθρεφτίζονταν. «Το ξέρεις ότι νιώθω σαν να σε ξέρω από κάπου; Δεν το εννοώ με την κλισέ έννοια, νιώθω όντως σαν να έχουμε ξανασυναντηθεί...» Αμοιβαία η αίσθηση. «Που ξέρεις, μπορεί, να έχουμε συναντηθεί σε προηγούμενη ζωή;» «Πιστεύεις ότι έχουμε ζήσει κι άλλες ζωές;» «Αν έχουμε, θα ήθελα να τις έχουμε ζήσει μαζί...» All rights reserved ©️

Δύο ψυχές συναντιούνται την πιο λάθος στιγμή, όταν ο ένας κουβαλάει ακόμη τις στάχτες του και ο άλλος μαθαίνει για πρώτη φορά τι θα πει φωτιά. Δεν είναι ιστορία αγάπης. Είναι ιστορία επιβίωσης. Και το ερώτημα είναι απλό: Μπορεί κάτι που γεννήθηκε από πόνο... να μην τελειώσει μέσα σ' αυτόν; 《Μάγδα - Θεοχάρης》

Η Πρωτη Υλη: "Ημασταν ομορφα υλικα που προσπαθουσαν να παρουν σχημα σε εναν κοσμο που μας πιεζε να γινουμε κατι άλλο. Εσυ πλασμενη απο πηλο που λερωνει και εγω από μαρμαρο που κρυωνει. Δυο ξενοι στην ιδια σκηνη, που νομιζαν ότι μπορουσαν να μεινουν ανεγγιχτοι." Η Παραμορφωση: "Οταν τα χερια μας ακουμπησαν, το σχημα χαθηκε. Η βρωμια εισχωρησε στο λευκο. Καταλαβαμε πως το να έχεις δυο προσωπα δεν ειναι επιλογη, είναι τροπος να μην πεθανεις από την ασφυξια της τελειοτητας." Το Τελικο Σχημα: "Κοιτα τι φτιαξαμε. Ενα ερειπιο απο μυστικα και προδοσιες. Δεν υπαρχει επιστροφη στην αθωοτητα που ειχαμε. Ειμαστε πια το δημιουργημα των λαθων μας και αυτο είναι το πιο ομορφο και το πιο τρομακτικο κομματι της ιστοριας μας. Τελος χρονου ξανθουλα μου." / Ίριδα- Ορφέας/ Warning: Το βιβλιο περιλαμβανει θεματικες που αφορουν χρηση ναρκωτικων ουσιων, σεξουαλικο περιεχομενο, εντονο λεξιλογιο, αναφορες σε ψυχικες διαταραχες καθως και σκηνες βιας.

She was sent to Pandora with a mission. That was the first mistake. Neteyam x OC | First-person POV I take writing seriously, and every part of this book has been carefully thought through. I respect your time as a reader and genuinely appreciate you choosing to spend it on this story. Enjoy 🤍

Πάντα ήταν υπέροχη η Claire Πέρασε στο πανεπιστήμιο που ονειρευόταν, έχει δίπλα της τον αδερφό της και τις φίλες που την κρατούν όρθια. Όλα μοιάζουν να μπαίνουν επιτέλους στη θέση τους. Όμως το παρελθόν δεν μπορεί να ξεχαστεί . Επιστρέφει απρόσκλητο, με μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ και πληγές που δεν έκλεισαν. Αυτη την φορά ομως κάτι αλλάζει. Ο κολλητος του αδερφού της , ο μόνος άνθρωπος που δεν την συμπαθεί .Ένα βλέμμα που κρατάει λίγο παραπάνω. Μια ένταση που δεν έπρεπε να υπάρχει. Ένα λάθος ή ίσως η αρχή για κάτι που θα ανατρέψει τα πάντα.

Τι γίνεται όταν το μπλε ενώνεται με το καφέ; Τι γίνεται όταν οι άμυνες πέφτουν Κάποια στιγμή στο παιχνίδι υπάρχει ο ηττημένος και ο νικητής. Νικητής ο έρωτας. Ηττημένος ο πραγματικός σκοπός. Πρόσεχε μη χάσεις την μπάλα.

"Ε Όχι!Όχι να συγκατοικησω μαζί σου!Ακόμα στο κρατάω που μου κατέβασες το βρακί στο νηπιαγωγείο!"του φώναξα "Βρε,βρε η Σοφια με τα σπυρακια στο κωλαρακι" // Τι θα γίνει όταν ο παιδικός εχθρός της Σοφίας επιστρέψει?Τι θα γίνει όταν θα πρέπει να συγκατοικήσουν?Τι θα γίνει όταν θα του πετάξει κανένα βάζο στο κεφαλι?..Ουπς..δεν έπρεπε να το πω αυτό.Διαβάστε την ιστορία για να μάθετε:)Ελπίζω να σας αρέσει και να γελάσετε \\ ▒▒▒▒▒▒▒▒▒▒ 100% ᴄᴏᴍᴘʟᴇᴛᴇ!

~~~~~~~~~~~~ "Μην το παίζεις δύσκολη. Το ξέρω ότι με θες" μου είπε και τότε δεν άντεξα άλλο. Έσκασα στα γέλια. Όλη η τάξη μας κοίταζε πλέον. "Two things. One: δεν το παίζω δύσκολη. Είμαι δύσκολη. Two: Αν σε ήθελα θα έπρεπε μάλλον να πάω κατευθείαν σε άσυλο ψυχασθενών" του είπα και ξανά κάθισα στην καρέκλα μου. ~~~~~~~~~~~~ "Τώρα θα πεις και άλλη εξυπνάδα?" Την ρώτησα με το σατανικό χαμόγελό μου καρφιτσωμένο στο ΥΠΕΡΤΈΛΕΙΟ πρόσωπό μου. "Φύγε από πάνω μου άθλιο παράσιτο της σημερινής κοινωνίας. Βιαστή. Πορνόγερε!" Φώναξε η Δήμητρα και προσπάθησε να απελευθερωθεί από το κράτημά μου χωρίς επιτυχία. ~~~~~~~~~~~~ "Είσαι έτοιμη?" Με ρώτησε με βραχνή φωνή. "Μάλιστα καπετάνιε!" Του απάντησα. "Δεν σε ακουω" μου ψιθύρισε αισθησιακά στο αυτί. "Μάλιστα καπετάνιε!" Του ξαναείπα και γελάσαμε και οι δύο. Ναι... Βλέπω πολύ Μπομπ Σφουγγαράκι. ΤΕΤΡΆΓΩΝΟ... ΠΑΝΤΕΛΟΝΗΣΣΣΣ! ~~~~~~~~~~~~ "Θες να δούμε καμιά ταινία?" Τον ρώτησα και εκείνος ένευσε. "Ποια θα δούμε?" Με ρώτησε. "Fifty shades darker!" Αναφώνησα. Εκείνος χαμογέλασε πονηρά, πήρε το λαπτοπ μου και έβαλε την ταινία. ~~~~~~~~~~~~ Just read it. #4 στην Εφηβική Φαντασία ακα Νεανική Λογοτεχνία #1 in γέλιο ❌Do NOT copy ❌

Εκείνος είναι αστυνομικός στην επίλεκτη ομάδα SWAT. Σκληρός, απόμακρος, επικίνδυνα ήρεμος. Δεν εμπιστεύεται εύκολα, δεν πλησιάζει κανέναν. Δεν έχει χρόνο για συναισθήματα. Δεν έχει χώρο για λάθη. Και σίγουρα όχι για κάποια σαν εκείνη. Εκείνη είναι η φίλη της μικρής του αδερφής. Γλυκιά, ήσυχη, αλλά με κάτι που τον αναστατώνει από την πρώτη στιγμή. Κάτι που δεν παραδέχεται. Δεν έχει καμία δουλειά κοντά του. Δεν έχει θέση στον κόσμο του. Κι όμως... Εκείνο που ξεκίνησε σαν παγωμένη αδιαφορία, έγινε ένταση. Κάθε τους κουβέντα είναι κόντρα. Κάθε βλέμμα, πρόκληση. Κάθε άγγιγμα είναι λάθος, επικίνδυνο, και τόσο, μα τόσο σωστό. --------- «Είσαι πολύ μεγαλύτερός μου.» «Και δεν σε κάνει αυτό να το θέλεις ακόμα πιο πολύ; Να ξέρεις ότι μπορώ να σε ικανοποιήσω με τρόπους που αγοράκια της ηλικίας σου ούτε καν μπορούν να φανταστούν;»