Cüneyd Zeynep

"Hep kaderimin akını diledim Allahtan. Namazlardan sonra oturur uzun uzun dua ederdim. "Allah'ım benim için en hayırlısı kimse onu yaz kaderime" Kaderimin beni hep normal yollarla bulacağını düşünürdüm. Ta ki gün gelip töreme ait berdelle yüzleşene kadar. Hep bir zorunluluk hep bir mecbur kalma hissiyle üzülürdüm ta ki berdelle evlendiğim adamın benim için hayırlısı,benim kaderin olduğunu fark edene kadar."

zorba,kaba ve mafya olan adam,erkeklerden korkan ve ürken kıza aşık olursa ne ıolur? mina,inatçı,dürüst,akıllı,pozitif,herşeyi kendi yapan bi kız,asla kendine laf ettirmeyen,kendi savuna bilen biri,ama tek korkusu - erkekler... o kadar ki,aynı zamandada nefret ettiği insanların çoğu erkek.... annesi tarafından küçüklüğünden beri korkuyla büyütülmüş,erkeklerden uzak tutulan kız,İstanbul'a tek başına taşınınca başına neler gelecek...

Münzevi'de, Cüneyd ile Zeynep'in hikâyesini, Kızıl Goncalar'ın 18. bölümünden itibaren, olmasını istediğim şekilde yazıyorum.

İnfisâm | 1454, Fetih Sonrası Dönem. Bir anda, sessizce ve derinden başlayan bir kopuş... Görünmeyen iplerin birer birer çözülüşü... İçten içe çatlayan, ama dışa vurulamayan kırılmaların adıdır infisâm. Bir zamanlar sağlam duran bağların, güvenin ve düzenin, gözle görülmeyen ama sarsıcı bir şekilde parçalanmasıdır. İnfisâm, ne tam bir son ne de yeni bir başlangıçtır. "Bu hikâye Osmanlı döneminden esinlenerek yazılmıştır. Gerçek ve kurgu karakterler bir arada yer almaktadır."

Kızıl goncalar dizisinin 2.sezonun başından itibaren yazıldı. CünZey içeriklidir. ‼️ "Mü'min korkar ama." diyebildim iç çekişlerimin arasından. "Benden mi korkuyorsun?" kendini suçlamaya o kadar odaklanmıştı ki, ondan korktuğunu sandığının yine onun göğsünde dinlendiğini göremiyordu. Böyle anlarda, yaşça büyük olan o olsa bile, kendimi onun yol göstericisi, yönlendiricisi gibi hissediyordum. "Kaybetmekten." diyebildim sadece. Yüzüne bakmazken konuşmak daha kolaydı. Daha cesur adımlar atabiliyordum. "Neyi?" şaşırdığı sesinin tınısından açıkça belli oluyordu. 'Seni' demek istesem de diyemedim. "Suyu." diyebildim onun yerine. Kulağımın dibindeki kalp atışlarının hızlandığını hissettim.

İlk bölümler acemi bir şekilde yazılmıştır. Kızıl Goncalar dizisinde esinlenerek yazılmıştır daha fazla Cüneyd ile Zeynep sahneleri olacaktır

Imamhatip lisesine giden Zeynep ve normal bir devlet lisesine giden sinanin yolları bir edebiyat etkinliğin de kesişir.

Zeynep, yıllarca babasının baskısı altında yaşamış, şiddet görmüş ve sonunda kaçmış bir kız. Ama sadece bedeni kaçabilmiş; ruhu hâlâ o evde, o korkuların içinde sıkışıp kalmış. O yüzden konuşmuyor, çünkü yıllarca konuşmaması söylenmiş. Zeynep'in sessizliği, yaşadığı acıların yankısı. Cüneyd ise koruyucu ama mesafeli biri. Küçük yaşta kayıplar yaşamış, dergâhta yetişmiş, kendini inancına ve davasına adamış. Ama karşısına bir emanet çıkıyor: konuşmayan, geçmişi bilinmeyen, gözlerine bile bakmayan bir kız. Ve kader onları bir araya getiriyor. İki yaralı ruhun, biri sessizlikle diğeri sabırla iyileşme yolculuğu. Cüneyd, bu kıza ne olduğunu anlamaya çalışırken, aslında kendi geçmişiyle de yüzleşecek. Zeynep ise, sessizliğini ne zaman bozacağını, hatta bozup bozmayacağını sorgulayacak. Özünde bu bir tasavvufi bir yolculuk, bir ruh arayışı. Zeynep'in sessizliği, Cüneyd'in içindeki sükûnetle dengelenecek. Ama asıl mesele, sessizliğin mi daha güçlü olduğunu, yoksa sözlerin mi?