"Karanlıkta kalınca gözlerini sımsıkı yumardı çünkü kendi yarattığı karanlık, maruz kaldığı karanlıktan daha vicdanlı gelirdi." 21 Ağustos 2005. Saat 02.53 Sadece eğlenmek için beş arkadaş yola çıktılar. Fakat gecenin sonunda eve dört kişi döndüler. 17 Ağustos 2016 Sır perdesi yeterince kapalı kaldı. Birinin onu aralaması gerek.

Bazı sırlar gömülmez... sadece bekler. Ve geçmiş, hiç ummadığın bir anda kapını çalıp içeri dalar. Bu kitap, hatırlamak istemeyen biriyle, unutmasına izin vermeyen hayatın dansı. Sessiz kalan anların, yarım bırakılmış cümlelerin, yıllar sonra bile içi yakan bakışların hikâyesi. Bir zamanlar masum olan şeylerin nasıl yaraya dönüştüğünü, bir adın, bir kokunun, bir sesin insanı nasıl darmadağın ettiğini... ve en çok da: gerçeğin, her zaman en son ortaya çıktığını anlatıyor. Geçmiş kaçtıkça yaklaşan, gizlendikçe konuşan bir hayalet gibi. Okudukça sen de kendi sırlarına dokunacaksın. Belki acıyacak... belki iyileştirecek. Ama kesin olan bir şey var: Bu hikâye bittiğinde hiçbir şey eskisi gibi kalmayacak. ---MirA hep güçlü görünüyordu. Ama kimse bilmezdi... gücünün altında titreyen o çocuğu. Şirketin soğuk duvarlarında büyüyen, tek dostu Tofi olan, elinden alınanları sessizce içinden bağırarak izleyen bir kızdı o. Yıllar geçti. Herkes onun değiştiğini sandı. Ama geçmiş, saklandığı yerden çıkıp yeniden Mira'nın yakasına yapıştı. Kaybolan oyuncaklar, yarım kalan cümleler, susturulan bir çocukluk, isimleri fısıltı gibi dolaşan Koray, Derin, Boran,Alex... Ve Mira'nın asla söylemediği o sır. Bu kitap, çökmüş ama dimdik duran bir kızın, gülümseyip içten içe parçalanan bir kalbin, ay gibi yalnız ama yıldız gibi parlayan bir ruhun hikâyesi Okudukça şunu diyeceksin: "Ben de böyle sustum." Ve belki de ilk kez... yalnız hissetmeyeceksin. Not +18 Ve uygunsuz sahneler ---