Yıllar sonra onu ilk kez gördüğümde, içimdeki tüm cümleler sustu. Oysa söyleyecek çok şeyim vardı. Gidişinin hesabını sormak, beni nasıl yarım bıraktığını yüzüne vurmak... Ama o an, sadece parmağımdaki yüzüğe baktığını fark ettim. "Geç kaldın." dedim. Sesim sandığımdan daha sert çıktı. Gözleri bir anlığına yumuşadı, sonra eski o tanıdık bakış geri geldi. "Biliyorum." dedi. "Ama seni hiç unutmadım." İşte buna güldüm. Yıllarımı susarak, bekleyerek, vazgeçerek geçirmiştim. O ise iki kelimeyle her şeyi geri alabileceğini sanıyordu. Bir adım yaklaştı, ben geri çekildim. "Ben seni unuttum." diye yalan söyledim. Çünkü bazen en büyük öfke, hâlâ hissettiğin şeylerin üzerini örtmekten geçer. O gün, geçmişle bugün ilk kez aynı yerde buluştu. Ve ben, bir zamanlar onunla kurduğum hayalleri, başkasının yüzüğüyle mühürlediğimi fark ettim. Ama bazı hikayeler, ne kadar bastırırsan bastır, yeniden yazılmak ister... Bu kitap, yarım kalmış bir aşkın yıllar sonra gelen yüzleşmesini, kırgınlıkla tutkunun ince çizgisinde anlatıyor. Geç kalınmış duyguların, doğru zamanda mı yoksa yanlış insanla mı yaşandığını sorgulatan bir hikaye.

Hiç başlayamadan biten bir aşk tekrardan yaşanabilir mi? Geçmiş ve geleceğin sıkıştırdığı döngüde tek kaybedilen vakit midir? Sen, sen olduğun için sevilmediğin yerde özgüvenin mi eksilir, umutların mı tükenir yoksa benliğin mi silinir? Neresinden dönülse kârdır sevdanın? Bir mahallede kapana sıkılış ve yeniden varoluş hikayesidir. 27.11.2021 tarihinde ilk Menekşe Rahiya'sı ismiyle yayımlanmıştır. Tüm Hakları Saklıdır Gökçen Koçan

Dul Zümrüt ile Deli Ömer in zor sevdası. "Nasıl kıydılar sana kara Zümrüt. Bu incecik parmaklarına nasıl kına yaktılar. Çocuk yaşında bu narin tene nasıl beyazları sardılar?" "B-ben kara değilim ki ... neden bana kara Zümrüt diyorsun?" "Senin bahtın kara ...yoksa bana gelin olmazdın sen."

Sen babamın bana miras bıraktığı bir mecburiyetten fazlası değilsin Ahzan! Sen babanın doğduğu gün gözden çıkardığı kızısın. .... "Sana içerdeyken birşey yaptılar mı? "Ne yapacaksın gidip adımları mı döveceksin? "Hayır... varsa yaralarını saracağım." Devrim Reis Çakır & Ahzan Gümüşçü

Bir İpek Mendil Hikayesi... Zeytinlikleriyle meşhur Hisarkale Kasabası, yeniliğe boyun eğmeye mahkum bırakıldıklarını düşünen insanlarla doluyken geçmişten süre gelen adetlerden bir tek ipek mendilleri vardı ellerinde. Şimdiyse o mendil, hiç olmadık bir çifti birbirine bağlayacaktı. Cesur Karahisar, parmaklıkların ardında geçen yedi senenin ardından özgürlüğüne kavuşurken Hanzade Hancı, geri döndüğü kasabaya mahkum kalacaktı. Karar keskin, aşk hiçlikti...

Betül yetenekli bir aşçıdır. Çevresinin ısrarıyla evlenmek için evlilik görüşmeleri yapmaya başlar. Bu görüşmeleri yaparken ev sahibinin oğlu Yüzbaşı Fırat'a ilgi duymaya başlar. *atıfet:karşılık beklemeden duyulan sevgi (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır.

"Seviyor musun onu?"dedim titreyen sesimle. Gözlerini acı çekiyormuş gibi kapattı. Elimi ittirdi. Elimi yanağına koydum. "Yapma..."diye fısıldadı fakat yanağını avcuma yasladı. Gözlerim sulanmıştı. Onu o kadar çok özlemiştim ki... "Seni çok seviyorum Saruhan..."diye fısıldadım dudaklarına doğru. "Sus..."dedi tekrardan acı çekiyormuş gibi. Sonra ansızın oldu. Bir anda eğildi ve dudaklarını dudaklarıma bastırdı. İki elini de belime koydu ve beni sertçe kendine çekti. Öpüşü o kadar istekli ve tutkuluydu ki...Nefes nefese kalsakta kopamadık birbirimizden. Kaç dakika o ağacın altında öpüştük bilmiyorum ama dudaklarım zonklamaya başlamıştı. Sanki günlerdir sussuz kalmış suya kavuşan çölde ki bedeviler gibiydik... Nefes nefese geri çekildim.Arkamı döndüm ve koşarak uzaklaştım. Ellerim dudaklarıma giderken yüzümde tuhaf bir tebessüm oluştu. Son anımsadığımda Saruhan'ın bana eskiden baktığı gibi bakmasıydı. Aşkla. ***

Küçük yaştan Eroğlu konağında yaşayan Güneşin tek hayali Harun Eroğlu olmuştur yıllarca. Bir gün kader onun yüzüne güler ve bu hayalini gerçek kılar. Eroğlu konağına gelin gider...Ama her şey hayalettiği gibi değildir.

(TAMAMLANDI) Hayat.. Bazı şeyleri kafana vura vura,bazı şeyleri de kalbini kıra kıra öğretir. Ben kalbi kırıla kırıla öğrenenlerdendim.Adam sanıp yüreğimi verdiğim,bununla yetinmeyip hayallerimi,ümitlerimi ve en önemlisi sevdamı emanet ettiğim kocamdan yemiştim en büyük darbeyi.Hiç bırakmayacakmış gibi tuttuğu ellerimi bir anda bırakmıştı.Başka bir kadının ellerinden tutarken acımamıştı bana. Ne yaptıysam olmadı.. Kirletti sevgimi,ihanet etti güzel bakan gözlerime. Bana elveda demekten başka bir şey bırakmadı.. Bende gittim..Ardıma bir daha bakmadım.Aldırmadım acı veren sözlere.Tek başıma devam ettim yoluma.Bir Allah bir ben..Ta ki gözlerim güzel bakan bir adamın gözlerine takılıncaya kadar..

Kendine çekti, sıkı sıkı tuttum nefesimi, "İntikam he?" kulağıma fısıldamasıyla sesim içime kaçtı cevap veremedim "Hep böyle cadı mıydın sen, yoksa ben bazı şeyleri yeni mi fark ediyorum?" burada ima ettiği şeyin ne olduğunu anlamamış olsam bile heyecanlandım. Gözlerini görmek istiyordum, tam şuan. Yüzümü ona döndüm, elleri hala sıkı sıkı tuttuğu belimdeydi. Bakışları çok değişikti o an isim veremedim, konuşmamamla devam etti "Makyaj yakışmış." yutkundum, bakışları bu sefer yutkunmamla hareket eden boğazıma indi. "Teşekkürler." sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı. Bir süre sadece birbirimize baktık, tam bir şey söyleyeceği sırada duyduğumuz sesle yerin dibine girdim. "Napıyorsunuz siz?" **Sevda Mahallesi adında yazılmış ilk kitaptır. ** Eylül 2021'de yazılmıştır :))