"Elijah," Sesim Elijah'a ulaştığında bakışları yoğunlaştı. "Questo non è affatto vero." (Bu kesinlikle doğru değil.) Elijah, zorluk çıkaran bir adam değildi, birazdan gideceğine de emindim ama benimle uğraşmak da bu adamı çok keyiflendiriyordu. "Non possiamo stare così vicini, potresti allontanarti un po'?" (Bu kadar yakın olamayız, biraz geri çekilebilir misin?) Elijah, gözlerini gözlerimden ayırmadan ve geri çekilmeden durmaya devam etti. "Solo un po'?" (Sadece biraz mı?) Alaylı sırıtışından sonra kollarını çekmeden bir küçük adım atarak geri çekildiğini göstermek istedi ama yüzü daha çok yakındı şimdi bana. Göz bebeklerinin büyüyüp küçüldüğünü loş ışıkta bile anlayabiliyorum çünkü yüzlerimiz neredeyse birbirine değecekti. Geri çekilmek istedim ama sırtım aynanın altındaki küçük aksesuara çarpınca durmak zorunda kaldım. O aksesuar normalde canımı acıtacak kadar sivriydi ama bu defa canım acımamıştı. Kendimde kalabilmek için elimden geleni yapıyordum ama şu an sırtımda hissettiğim Elijah'ın eli bana hiç yardımcı olmuyordu. "Elijah," Fısıltım ikimizin arasında gidip gelerek yankılandığında gözleri dudaklarıma kaymıştı. Hemen sonra yine gözlerime bakmıştı, biraz daha bu şekilde kalırsak hiç iyi şeyler olmayacağını söyler gibiydi bakışları. Wattpad'de Aşk-ı Reale isimli ilk kitaptır.

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

Azîz Ağa: "Varsın hiç çocuğumuz olmasın, Kırlangıç. Biz, anne-baba hasretiyle kavrulan çocuklara yuva oluruz." Ayşe: "Anneler hep can yakar, Azîz... Ya ben de annem gibi olursam? Ya onların canını yakarsam... Çok korkuyorum. Yüreğim... onun gibi bir anne olmaktan korkuyor. Eğer bir gün çocuğumun canını yakarsam... Babamın yapamadığını yapar mısın? Çocuğumu benden korur musun? Olur musun onun kalkanı?"