|'kalp ağrıma bir tek senin güzel yüzün iyi geliyor... 𝖡𝖺𝗋ı𝗌̧ 𝖠𝗅𝗉𝖾𝗋 𝖸ı𝗅𝗆𝖺𝗓, hayran kurgusu. ꨄ

"medice, cura te ipsum." "doktor, sen önce kendini iyi et."

Sude'nin hayatı gibi aklının karışacağından biraz geç haberi olacaktı. "Aklım buz gibi yanına koştu, Ellerim ellerine kaçtı. Bu ziyaret amacını aştı, Kaderim yolundan şaştı."

canımın bu kadar yanabileceğini hiç düşünmemiştim

"On saniyede kendimi aşık ederim" *** "Aşkımı kalbime gömer on saniyede silerim"

başlangıç: 17.01.26

"Seni kendimden bile kıskanırım ben." - Bu hikaye hiçbir gerçeklik barındırmamaktadır. | Barış Alper Yılmaz Hayran Kurgusu.

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"