Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Tüyap Kitap Fuarı!

Tak tak tak tak. En sevdiğim ses... Seksi bir kadının gelişinin habercisi olan tok adım sesleri. Parlayan ışıklar, terleyen bedenler, sağır olmaya meyilli kulaklar, birbirine karışan nefesler... İşte benim mekanım!

TANITIM... Çoğumuz farkında olmasak da iç içe geçmiş iki dünya vardır. İç içe geçmiş ama birleşmemiş... Çok farklı değerlere sahip... Asla bir arada olabilecekleri düşünülemeyen... Sevgiyle iyiliğe, Nefretle kötülüğe dayalı aydınlık ve karanlık dünyalar... Bu dünyaları birbirinden ayıran saydam bir duvardır. Görülemeyen, sadece yaklaşmak istenildiğinde hissedilen bir sınır... Bu sınırın ortasında buluşmak diye bir şey düşünülemez, sınırı aşmak ise inanılmaz zordur! Ama imkânsız değil. Bu duvarı aşmak, birini kendi doğru bildiği dünyaya çekmek için pek çok taviz vermek, pek çok şeyi feda etmek gerekir. Peki, bütün bunları yaptıran güç nedir? Belki aşk... Ama basit ve sıradan bir aşk değil! Vazgeçilemeyen, uğrunda hayat verilecek kadar büyük bir aşk... Kalın duvarları tırnaklarla kazımaya, tüm uğraşlara, acılara değecek bir aşk! Kalın Duvarlar... Çok Yakında sizlerle... :)

"Gitme" demek istedim. "Gitme beni bırakma. Ben senden önce nasıl yaşadığımı hiç hatırlamıyorum bile, devam edemem ki..." Ama bunu diyebileceğim bir adam yoktu karşımda. Olduğunu sandığım her kimlik, bildiğimi sandığım her detay yalandı. Sevgisi de öyle olmalıydı. "Bir insan seni sevmeden nasıl yaşar ki?" diye sormuştum bir gün göğsünde yatarken. Bu benim için onu ne derece sevdiğimin ifade edilişiydi. Fakat sanırım evren bu mesajı bambaşka algılamıştı. Bir başkaldırış gibi... Yoksa beni yokluğuyla neden sınasındı ki? Elimdeki şişeye baktım, sonra masadaki resme. İşte bundan ibarettik. Bütün anımız bu kadardı. Birlikte bir fotoğrafımız bile yoktu. Güç geçtikçe, sanki yaşanılanlar hayal gücümün bir ürünüymüş gibi geliyordu. Sanki o hiç var olmamıştı, sanki ben bir hayale âşık olmuştum. "Şerefine Van Gogh" diye mırıldandım.

Her neyse, belki gitmezdim bile. Tamam, kendime yalan söylemeye gerek yoktu. Ben kim oluyordum ki Bay Yakışıklı ve Zengin'in davetine gitmeyecektim? Elbette gidecektim ama en azından ona hayran hayran bakacak değildim. Oyunu oynarken onu umursamadığımı gösterecektim. Hem başka türlü aynı ortamda olmamız zorlaşırdı. Ya Allah kahretsin, kesin her şey boka saracaktı. Ben rol yapmaktan niye bir gram bile anlamıyordum? Hayır, tavuk kesecek olsam yanına yaklaştığım anda tavuk niyetimi anlayıp bana bıçak çekerdi, acaba ben hangi cesaretle böyle oyunlara kalkışıyordum?

Ahsen yaşadığı hayattan feci derecede bunalmıştı . Üstelik sırf ailesi istedi diye sosyetenin azılı çapkınlarından Selim ile evlenmek üzereydi. Her şey ayarlanmıştı.Düğün yeri,konuk listesi,giyeceği gelinlik,yaşayacakları ev,balayında gidecekleri yer bile. Peki kızımız ne yaptı dersiniz? Düğünden bir önceki gece ardında bir mektup bırakarak gizlice kaçtı.Kiminle mi? Tabi ki çatlak arkadaşı Suzi'yle. Zaten o olmasaydı muhtemelen ertesi gün evleniyor olacaktı. Yeni bir hayat ve zorlu bir süreç onu bekliyordu.Ama umurunda mıydı peki ? - Kesinlikle hayır. Özgür olmanın düşüncesi bile onu delicesine mutlu etmeye yetmişti.

Tek bir hedefim var: Zengin koca! Her hedefin bir başlangıç noktası, bir sebebi, oluşum nedeni vardır. Hayatın getirdikleri, bizleri bazı kararlar almaya iter ve bazen bu durum tüm hayatımızı değiştirecek olsa da bu riske girmeye karar veririz. Kimisi buna mecburdur... Kimisi de bunu kurtuluşu yolunda tek çare olarak görür... Bende bir karar aldım. Bir hedefim var: Zengin koca. Şımarık diyebilirsiniz... Ya da paragöz olduğumu düşünebilirsiniz... Değilsem de sebep ne o zaman diyebilirsiniz... Neden böyle bir karar verdiğimi anlamanız için beni tanımanız gerekiyor. Neden böyle bir hedef seçtim? Birçok şey sayabilirim bunun için. Elbette şimdi hepsini sıralayıp canınızı sıkmayacağım. Zamanla tanıyın beni, bu çıktığım yolda kendimi bende yeniden tanırken, yeni şeyler keşfederken her anıma tanık olun... Ama baştan uyarayım! Bağımlılık yaparım. ☺

Yanlış anlamadan doğan bir hata ve getireceği sorunlar onları karşı karşıya getirdi. İlk izlenim kesinlikle etkilenme değildi. Yalnız bilmedikleri şey bu birbirlerini son görüşleri olmayacaktı. ... Almina sadece o merak ettiği ülkesine giderek orada çalışmak istemişti. Gazetecilik en büyük hayaliydi. Tabi işe girdiğinde ilk görevini yapmak isterken ortalığı karıştırmasa daha iyi olurdu... ama hey! Bunun tek sorumlusu egosunun verdiği kibirle açıklama yapmaktan kaçınan kaçık patronuydu. -Pis kan emici! Başına gelenler keşke bu kadarla kalsaydı. Felaketler yanında aşkı da getirdi. Bari işe kalbi karışmasaydı.

Miae güzel bir düş gördü. Güzel bir anıya benzer... Herkesin hayatta olduğu, mutlu oldukları sıcak bir bahar günüydü. Ruth yaşıyordu. Yıldızlarla dolu bir gökyüzü gibi yaşıyordu. Gülümsedi. Füruz'un elleri ellerindeydi. Algos, Azel, Darlene, Luna, İsra, Sese, Lorns, Dave, Lunaby, Medus, Potrus... Herkes, herkes yaşıyordu. Uzakta bir yerlerden kahkahalar taşıyordu. Miae, kahkahaların onlara ait olduğunu biliyordu. Kimlerin güldüğünü görmüyordu ama... Bin kez, her birinin gülüşünü duymuştu. Bin kez, onların kahkahalarını yakalamıştı. Bin kez, onlar için gökyüzüne turnalar salmıştı. Miae güzel bir düş gördü. Herkesin mutlu olduğu... Bir arada olduğu... Güldüğü... Sıcacık bir gündüz düşüydü. Kızıl Kraliçe Serisi - 2. Kitap