Gözlerimin buluştuğu mavi gözler tanımadığımı sandığım bir insana aitti, Mavi gözler bana neden yalan söylemişti? Yıllar sonra neden karşıma çıkmıştı? Param için miydi bunca şey,mirastan çekilmemi mi istiyorlar? Kafam hiç olmadığı kadar karışıktı gözlerim buğulanmaya başladığında ağlayacağımı anlamıştım Kendi kuralımı çiğnemeyecektim,kimsenin yanında göz yaşı dökmeyecektim fakat duyduğum şeyler beni ağlatacak kadar ağırdı ağlamayacaktım,ağlayamazdım her şeyin bir kabus olduğunu düşünmek istiyordum. Ama içten içe söylediği şeylerin gerçek olduğunu biliyordum, Şimdi ne yapacaktım?

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Kitap oldu. Dört kitabı basıldı. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

+18 cinsellik ve şiddet içerir! • Bir avcı ve av hikayesi değil.. Bir avcının, av olmak pahasına başka bir avcıyı avlamasının hikayesi. Gerçekten kötü bir adamın ellerine düşen bir kadın.. Gerçekten kötü bir adamın ellerine düşmek için her şeyi yapan bir kadın.. Takıntı mı aşk mı? Gözleri ilk kez bir uçurum kenarında buluştuğunda bunun adı aşk'tı. Fakat yıllar sonra bir ringin içinde buluştuğunda.. kadın bile bunun aşk olamayacak kadar fazla olduğunu hissetmişti. Turuncudan nefret eden bir kadının gökkuşağının ikinci katmanına hapsolma hikâyesi.. Turuncudan nefret eden bir kadını, gökkuşağının ikinci katmanına hapseden bir adamın hikayesi.. Sır. Oyun. Tutku. Kadın o katmana girebilmek için ölümü bile göze almıştı.. • Gerçek kişi ve kurumlarla alakâsı yoktur. Hâyâl ürünüdür!

Varlen Krallığı'nda sözler kaybolur. Ama bazı duygular... unutulmaz. Aria, söylenen her kelimeyi hatırlayan tek kişidir. Cedric ise geçmişi elinden alınmış bir komutan. Birbirlerine söyledikleri sözler silinmezken, aralarındaki bağ sessizce büyür. Unutmanın hüküm sürdüğü bir dünyada, bir bakış bir yemine, bir fısıltı bir kader çizgisine dönüşür. Aşk, hatırlamaktan daha tehlikelidir. Çünkü bazı sözler kalpte kaldığında, artık geri dönüş yoktur. Unutulan Sözler: Küllerin Fısıltısı Sessizlikle kuşatılmış bir krallıkta, unutulmaya direnen bir aşkın hikâyesi.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

••Tamamlandı. Seri üç kitapla final yapmıştır ve basılmıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

Elimde tuttuğum silahı yere fırlattım. Karın üstünde çıkan ses yankılandı, sonra yok oldu. Tıpkı içimdeki her şey gibi. Gözlerim mağaraya kilitlendi. Bacaklarım titredi, dizlerim beni zor taşıdı. "Hayır... hayır... hayır." Olduğum yerde kalamadım. Mağaraya doğru koştum. Ayaklarım kara gömüldü, birkaç kez sendeledim ama durmadım. Canım pahasına da olsa içeri girmem gerekiyordu. Çünkü o oradaydı. Başka bir ihtimal yoktu. Tam mağaranın ağzına ulaştığım anda kollarımdan tuttular. İçeri girdiğimde beni neyin karşılayacağını onlarda biliyordu. Durmamı beklediler. Durmadım. "Bırak!" diye bağırdım. Sesim yırtıldı, boğazım acıyla sızladı. Kim olduklarını umursamadım. Yüzlerine bile bakmadım. Kendimi öne attım. Bir kez daha. Bir kez daha. Kar hızla üstümüze yağarken bağıra çağıra ağlıyordum. "Ölme!" diye haykırdım. "Bensiz ölme..." Sesim dağda yankılandı. Duyabileceğini sandım. Duymasını istedim. Çünkü beni hep duyardı. Gözyaşları yanaklarımı sırılsıklam etmişken nefesim kesildi. Göğsüm daraldı, sanki biri kalbimi avucuna alıp sıkıyordu. O an anladım: İçeride sevdiğin biri ölürken sakin kalmak diye bir şey yoktu. "Orada," dedim. "O orada." Sesim yalvarmaya dönüştü. Dizlerimin bağı çözüldü, yere kapandım. Avuçlarım karla doldu. Soğuğu hissetmedim. İçimde büyüyen boşluk her şeyi bastırdı. Mağara sessizdi. İçeriden hiçbir ses gelmedi. O sessizlik... Bağırmaktan, ağlamaktan, haykırmaktan daha korkunçtu. Beni tutan kollar biraz daha sıkıldı. Koruduklarını sandılar. Oysa beni parça parça kopardılar. Canımdan çok sevdiğim adam birkaç metre ötede, karanlığın içinde yatarken hayatta kalmak teselli olmuyordu. Başımı kaldırdım. Mağaraya baktım. Eğer çıkmadıysa... Eğer sesi bir daha hiç gelmeyecekse... Eğer karanlık onu gerçekten aldıysa... Ben bu hayatta neyi, nasıl taşıyacaktı

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.