Her şey asılsız gelen bir kutuyla başlar

"Ben Hilal Yelekçi." bu bir uyarlamadır.

"Bir yangının küle çevirdiği şey hayatları değil, gerçeğin kendisiydi." . . . Yangın çıktığında o da yanmıştı; onu ateş değil, insanlar yakmıştı. Geriye sadece inanılması kolay bir yalan kalmıştı. Sevdikleri suçladı, düşmanları suçladı, sevdiği kadın ise sustu. Oysa bazen susmak, en ağır cümleden bile daha derindir. Çünkü insan, bazen ölmeden idam edilir; hapishaneye girmeden de mahkûm olabilir.

if loving you is wrong, i don't mind being mrs. wrong.

"Gerçek sanat, bir kafese kilitlenemeyecek kadar özgürdür." Şehrin en korunaklı müzesinden paha biçilemez bir tablo çalındığında, geride ne bir parmak izi ne de tek bir güvenlik ihlali kalır. Sadece lazerlerin arasından bir kuğu gibi süzülen mavi eldivenli bir gölge ve polise meydan okuyan gümüşi bir not...

Tanrı seni unutmama izin verebilir mi? düzyazı

- tamamen hayal ürünüdür.

olurum sana zehir, olurum sana zehir. gerçek kişiler ve olaylarla hiçbir ilgisi yoktur.

karışık ya

Hilal, geçirdiği trafik kazasının ardından gözlerini hastanede açtığında karşısında soğuk, mesafeli ve kuralcı bir doktor bulur: Zeynep. İlk karşılaşmalarından itibaren ikisinin de açıklayamadığı bir çekim vardır. Fakat bu hislerin hiçbir anlamı olmamalıdır. Çünkü Hilal'in bir sevgilisi vardır. Ve o sevgili... Zeynep'in öz ablasıdır. Kalp bazen en yanlış kişiyi seçer. Peki ya doğru olan, hislerinden vazgeçmek mi... yoksa ilk kez gerçekten sevmek mi? Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları ise insanın bütün hayatını altüst eder.