Siz: Tövbe tövbe bak ağzımı açtırmak istemiyorum beyefendi gerçekten malsınız. 0535...: Devam edin Siz: Ne demek bu? 0535...: Anlaşılan yanlış kişiye göndermişsiniz. Siz: Anlamadım? 0535...: Yani yanlış kişiye gönderdiniz. Siz: Bana sizin numaranızı verdiler. 0535...:Hanımefendi demek ki yanlış vermişler neyi anlamak istemiyorsunuz? Siz: Yalan söylüyorsunuz. 0535...: Niye yalan söyleyeyim? Siz: ...Yalan söylüyorsunuzzzzz. 0535...: Yine söylüyorum niye size yalan söyleyeyim? Siz: Oruspu çocuğu kargomu getirin lan en sevdiğim pantolonu istetmiştim. 0535...: Oruspu çocuğu? Siz: Evet ORRRRRUSPUUUUU ÇOCUĞU (okundu) 0535...: Yarın hazır olun Ankara karakolunun orda sizi bekliyorum. Siz:Neeee?

Yaman bana baktı. İlk kez yüzünde net bir ifade gördüm. Ciddiydi. Oyun oynamıyordu. Sinirle kapıya yöneldim. "Yarın okuluma gelme," dedim. "Beni rezil edersen seni kendim rezil ederim." "Geleceğim." Arkamı döndüm. "Gelirsen bağırırım. Herkesin içinde. Seni sapık gibi gösteririm." Gözünü bile kırpmadı. "Bağır." "Ciddiyim!" "Ben de," dedi. Kapıyı sertçe kapattım.

"'Bıçakla oynamayı seviyorsun... değil mi?' 'Belki... ama senin kanın daha tatlı.'

Çisem: Her şeyin bir sonu vardı,bu bizim sonumuz olmasın Atlas.

Yara Dağdelen için acı, sadece başkalarının lügatinde yaşayan bir efsaneydi. Sinir uçları suskun, bedeni ise bir hayalet kadar tepkisizdi. On sekiz yıllık hayatını; akıl hastası bir anne, yeraltı dövüşlerinin vahşi gürültüsü ve kendi zihninin derin sessizliği arasına sıkıştırmıştı. Ancak o şehirde hiçbir sır sonsuza dek gömülü kalmazdı. Okula gelen üç yabancı, sadece popülerliklerini değil, beraberlerinde tekinsiz bir cazibeyi de getirmişlerdi. Yara'nın kemikleri kırılıyor ama o hissetmiyordu; ta ki o gece, yeraltındaki kanlı arenada bir çift göz onun ruhundaki en büyük boşluğu, o hissiz çığlığı keşfedene kadar. Bazı yaralar dikiş tutmaz çünkü onlar etten değil, sanrılardan yapılmıştır.