*Aile/aşk kurgusu *Yetişkin içerik barındırır --- "Bir ay boyunca burada olduğumu bile fark etmeyeceksin. Tek derdim o mektupta yazanı gerçekleştirip, altında kalabileceğim tüm vicdan yükünden kurtulmak." Boş bakışlar atabilen tek kişinin o olmadığını kanıtlamak istercesine gözlerimde hiçbir his belirtisi olmamasına dikkat ettim. "O mektupta bir ay boyunca evimde bir hayalet gibi yaşaman gerektiği mi yazıyordu?" Sırıttım. Gözlerimde yaratmaya çalıştığım hissizliğim sırıtışımda da yer bulduğundan emindim. "Hayır," dedim sakince. "Babamı bulmam, onunla en az bir ay vakit geçirmem ve kendisini tanıma fırsatı bulmam gerektiği yazıyordu." Bir şey söyleyecek gibi olduğunda elimi kaldırarak beklettim. "Ama bir babaya ihtiyacım yok, biz bu bir ay boyunca birbirinden kaçan iki ev arkadaşı olalım." Yalan söyleyebilme konusunda başarılı biri sayılır mıydım, bilmiyordum. Fakat beni o kadar tanımıyordu ki cümlelerimde neyin yalan neyin doğru olduğunu bulabilecek gücü yoktu. Karşımda babam vardı. Adını altı ay önce öğrendiğim, adımı biraz önce öğrenen babam... ••• "Güzel olan sensin." "Güzel miyim?" "Sana güzel olduğunu söyleme nedenim çok basit aslında." derken başını küçük bir hareketle hafifçe eğdi. "Sessiz kalınamayacak kadar güzelsin, Afrodit." --- '040823

Siz:Bir insan kızının numarasını neden ezberlemez? Siz:Bunun için sana trip atacağım Siz:Ama şu an olmaz çünkü paraya ihtiyacım var Siz:Artık başka güne kaldı Siz:Canım babam<3 05**:Baba? 05**:O tür fantezilerim yok. #1 Romantik #1 Texting #1 Gençkurgu #1 Asker #1 Komutan #1 Mizah #1 Komedi #1 Rusya #1 Rus #1 Türk #1 Gençkızedebiyatı #1 Romantizm #1 Sevgi #1 Kısahikaye #1YanlışNumara #1 Eğlence

"Şimdi sırası değil," dedim, şu an konuşulacak en son konu evlilikti. "Önce iyileşmen gerek." "Hiç bu kadar iyi olmamıştım, Ada." Halsizlikten eğilen başı boynuma gömüldüğünde ne yapacağımı bilemedim. "Birlikte kahvaltı yapalım mı?" "Sen pes etmek nedir bilmez misin?" Sıcak nefesi ıslak boynumu okşarken parmakları belime yavaşça tutundu. Ne çok sertti ne çok masum tam olarak Atlas'tı, insanı tek dokunuşuyla dağıtacak kadar etkileyici. "Limon çiçeği gibi kokuyorsun," dedi burnunu boynuma sürterken. "İnsan kokunu bir kere alınca bırakmak istemiyor." "Havale geçiriyorsun," dedim, aklımı karıştırmasına izin vermeyecektim. "Kendine geldiğinde bambaşka bir adam olacaksın." Başını hafifçe kaldırıp ıslak kirpikleri arasından minik bir kedi yavrusu gibi baktı. Öyle savunmasızdı ki... "Biliyorum," dedi eli dudaklarıma temas ederken. "Bu yüzden yaptığım hiçbir şeyden pişman olmayacağım." "Neyden?" demeye fırsatım olmadı. O kadar olmadı ki, parmaklarının boynuma yürüdüğünü anlayamadım. "Atlas?" "Beni şimdi, şu anda durdur Ada." Boynumda duran eliyle beni kendine çektiğinde karşı koyamadım. "Yoksa ben kendimi durduramayacağım." Bu hikâye tamamen hayal ürünüdür. İçerisinde sık sık romantik yakınlaşmalar ve +18 sahneler yer alacaktır. Bunu göz önünde bulundurarak okumanızı öneririm🧡

Bir mahalle. İki kadın. Ve yavaş yavaş içeri sızan yepyeni bir hayat... Hüma ve Miray, geride bıraktıkları onca karmaşadan sonra küçük bir mahalleye taşınırlar. Yenimahalle; sokaklarında çocuk kahkahaları, balkonlarında çiçekler, pencerelerinden umutlar süzülen bir yerdir. Burada, tozlu raflardan silinmiş bir hayalin peşindedirler: Bir pastane. Küçük bir dükkan, büyük bir başlangıç. Ama bazen hayat, tam da en sessiz anlarda başlar. Fırın kokularının arasına anılar karışır, mahalleye sinmiş sesler kalbin içine işler. Camdan içeri yalnızca güneş sızmaz; geçmişin gölgeleri, geleceğin ihtimalleri ve belki... bir çift göz de o camın ardında bekler. Bu, acele etmeden anlatılan bir hikâye. Yavaş yavaş. Tıpkı mutluluk gibi...

Hayatını kurtarmak için tüm sonuçları göze alan Miryam'ın evinden ayrılışı planladığı gibi gitmedi. Bir güverteye bindirilip yabancı kimseler tarafından kaçırıldığında özgürlüğün yalnızca hayal olabileceğini düşünüyordu. ÖDH'de görev yapmış tecrübeli asker o gün onu kurtarmak için özel olarak görevlendirildiğinde bir kadına umut ışığı olacağını bilmeden sarıldı silahına. Kader yıllar sonra ikisini yeniden bir araya getirdi, bu defa bir asker ve rehineden çok daha fazlasıydılar. Adını koyamadıkları bir hisse karşı kör kalmayı tercih ederlerken aldıkları kararlar kendileriyle başlattıkları bir savaştı aslında. Miryam kurtuluşu bir çift mavi gözde buldu, o gün cesaretli olmayı denedi ve topuklu ayakkabısını çıkarıp askerin sırtına atarken ilk defa derin düşünmeyi reddetti. "Evlen işte diyorum benimle!"

Gücün , sesinle , duruşunla ve seçimlerinle parlar. Kendini küçümseme. Dünya senin ışığını görmeli. Ben onu çok sevdim. Oda beni çok sevmişti. Peki aşk gerçekten bu muydu? Önce ayaklarını yerden kesip , sonra seni yerin dibine sokan bir şey miydi? & Emir küçük yaşlardan bu yana Fulya'ya takıntılı ve saplantılıdır. Yanı sıra yaptığı karanlık işleri ve babasının evlenirse kızdan uzak durur düşüncesiyle evlenmiştir. Fulya'nın hayatın da ki olan sevgilisinden türlü oyunlarla ayırır ve Fulya ile sevgili olurlar. Fulya ile dillere destan bir aşk yaşarlarken bir gün Fulya Emir'in evli hatta onun bir uyuşturucu baronu olduğunu öğrenir ve anında Emir'i terk eder. Bunu hazmedemeyen Emir Fulya'yı kaçırıp aylarca bir evde ona hapis hayatı yaşatır. İlerleyen süreçte Fulya bir şekilde evden kaçmayı başarır ve hukuk mücadelesi başlar. Peki sizce Fulya bu hukuk mücadelesini kazanabilecek mi? +18 sahneler vardır...

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224

Kitaplar birbiri ile bağlantılı değildir. Bütün aşk hikayeleri şehre bir yabancı gelir ve öyle başlar... "Cihangir," ilk defa adını söylemiştim ve ela gözleri büyüdü. Bu manzaraya hep bakmak istediğimi artık biliyordum. Yeni yeşeren sakallarına dokunmak istedim ama yapamadım. Mahallenin ortasında ona yakın olmak ikimiz içinde sorun olacaktı. "Söyle serçe'm," yine serçe demişti. Neden dediğini hala söylemiyordu. "İyi ki varsın Cihangir." Gözleri ışıldadı. "Sayende Serçe'm," kalbim kendini belli edercesine çırpınmaya başladı. Bakışlarımı ondan çekmedim, görsün istedim. Kalbimi gözlerimde görsün istedim. Gördü. Anladı. Gülümsedi. Elimi kalbine uzattı. "Aynı atmaz mı sanıyorsun, bak küçük bir serçe için nasıl atıyor." Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

Uyarı: Bu kitapta rahatsız edici ögeler bulunmaktadır. Yetişkin içerik, şiddet, kesici ve delici aletler, canına kast etmek ve argo gibi söylemler içerir. Kitap yazılırken hiçbir kurum ve kuruluşa karşı nefret söylemleri, eleştiri veya hakaret bulunmamaktadır. Yaşanan tüm olaylar hayal ürünüdür. Yetişkin bireyler için uygundur. Keyifli okumalar dilerim. Yanmaya ne kadar hazırsan o kadar yanarsın. Yakmaya ne kadar hazırsın? ... Sadist bir kadın. Acımasız bir katil. Narsist bir adam. Düşmanlıktan yükselen tutkular, acıdan doğan gerçekler ve arafta kalmış hisler... Bir seri katil çetesi, tuzağa düşürülseydi ne olurdu? Arafın cennet ve cehennem gibi katları yoktur. Bir yanı cennettir, bir yanı cehennem. Bu yüzden araftır. Bu yüzden anlamlandırılamayan her his arafta kalır. Arafın hangi tarafındasın?

Ablasına yazmak isterken, Savcı'ya yazan Psikoloji Öğrencisi Lana Saylar. ** Siz: Ne yaptık sanki size amına koyayım! Görüldü ✓✓ (04:03) Lara'm: Ne oluyor lan! Siz kimsiniz hanımefendi? Lara'm: Annemden daha çok arayan ilk ve tek kadınsınız! Lara'm: Bana neden bu kadar mesaj attığınızı sorabilir miyim? Şizofreni misiniz, siz? Siz: Şizofreni olamayacak kadar dağınık lakin sakin diyemeceğim kadar karışık bir beynim var. (04:06) Lara'm: Benim yazmamı mı bekliyordunuz ekran başında? Siz: Hayır. Sadece tez düzenlemesi yapıyorum. Lara'm: Neden bu kadar sakin cevap veriyorsunuz? Yanlış numaraya yazdınız, diyorum. Siz kimsiniz, diyorum. Siz: Nasıl yani? Siz: Anlamadım şuan, ne oluyor? Lara'm: Diyorum ki, ben sizin yazdığınız kişi değilim. Siz: Lara! Benden kurtulmak için, beni tanımamazlıktan geldiğine inanıyorum. Siz: Seninle konuşmak istemiyorum, desen anlardım. Ve senden uzaklaşırdım. Siz: Neden böyle yaptın ki? Lara'm: Yanlış anlıyorsunuz, hanımefendi! Lara'm: Ben yazdığınız Lana mıdır, Lama mıdır? İşte artık ne haltsa, o kişi değilim diyorum. Ben kız bile değilim, anasını satayım! Siz: Olabilir. Yani sonuçta hepimiz insanız. Hata yapabiliriz. Lara'm: Hanımefendi amacım sizi rencide etmek değil lakin bir şeyi sormadan edemeyeceğim. Siz: Nedir? Lara'm: Mal mısınız? Yoksa genel yapınız mı bu? Siz: Sen bana mal mı dedin? Abisini satayım ya! Bir mal olmadığımız kalmıştı şu temelini dürtüğümün dünyasında. Lara'm: Ya sen nasıl bu kadar sakinsin! Şurada sana yanlış numara diyorum, tık yok. Lara'm: Hakaret ediyorum, tık yok. Nereden geliyor bu rahatlık? Siz: Beyefendi, 53 saattir uykusuzum. Siz: Şu son bir saatte 3 bardak kahve içtim. Önümdeki bilgisayarın ekranını zor görüyorum! Siz: Sakin olduğum falan yok. Sadece yorgunum. Anlatabildim mi? Siz: Yoksa normal halimde olsam, hürriyetinizi zaruriyetiniz ile birlikte