"Senden nefret ediyorum," diye fısıldadım, içimde dolup taşan kinle. Gülümsedi. Hüzünlü bir gülümsemeydi bu; onun zihninde dolaşan tilkilerine yakışmayan. Gözlerimin içine bakarken, "Çok sevdiğimden..." dedi sadece, yutkundu. Az sonra tekrar konuştuğunda sesi fısıltıdan farksızdı. "Ne acı..." deyip başını iki yana salladı. "Çok sevdiğimden, Mirel. Ne acı bana." Mirel, acı demekti.

Ve aynı hikaye ana haber bültenlerinde aylarca konuşulan, ülke gündemine aylarca oturan bir haberle başlayıp seneler sonra aynı gündemde yer eden birkaç saniyeye sığdırılan acı bir haberle bitecekti. Bazı insanlar görünen, diğerleri ise görünmeyen kahramanlar olurdu. Görünmeyenlerin yarası daha çok olsa da her daim görünenler konuşulurdu. Bir vardı bin yoktu. Bir hikaye daha, henüz başlayamadan aynı noktada son bulurdu. * "Değer vaktinde bilinmeli." dedi yaşlardan dolayı buğulanmış gözlerini gözlerime dikerek. Zar zor konuşuyordu. "Mezar ne anlar ki çiçekten."

Bir mürebbiye ile evin beyinin hikayesi...