Dikkat, hikâyede yoğun yetişkin içerik var! Benim tarafa bir adım daha attı. Artık nefesini hissedebiliyordum. Aramızdaki mesafe tamamen sıfıra inmişti. Gözlerimin içine bakıp "Kaçalım" dedi. Bir dakika... Ne? Anlayamadım. O biraz önce bana 'Kaçalım mı' dedi? "Senin kafan mı güzel, ne kaçması? Sen istihbarat ajanısın, ben ise mafya. Nereye kaçacağız?" diye burnumdan soludum. Herhalde şaka yapıyordu. Beni zaten ele almışlardı. Bu adam bana gelip ne kaçmasından bahsediyordu? "Artık hiçbir şey umurumda değil. Gideriz buralardan. Sadece sen ve ben. Biz ikimiz. Dediğin gibi kendimiz için başka bir evren kuracağız. Orada çok mutlu olacağız" diyerek bana anlatmaya çalıştı. "Aras, bu işin oluru yok" demiştim ki dudağıma kapanan dudakları beni hemen susturdu. Yavaşça alt dudağımı emip biraz çekildi. Ama hâlâ nemlenen dudağımın üstünde onun nefesini hissedebiliyordum. "Hemen cevap verme, iyice düşün" dedi bana umut dolu gözlerle bakarak.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.