> UNUTMAK KENDİNİ KURTARMAKTIR. AMA HER KURTULUŞ, BİRİSİNİN YIKIMINA MÂL OLUR. O, geçmişini unuttu. O, onun geçmişi oldu. Lerya Aygün, zihninin derinliklerine gömdüğü yangınlardan kaçarken, unuttuğu her şeyin bir ismi vardı: Veran Kor. O, susarak bekledi. Küller arasında. O, unuttuğunu sandı. Ama kalbi hâlâ alev alev yanıyordu. Bir psikolog ve eski bir asker... Bir hafıza kaybı ve asla unutulmayan bir yüz... Ve şimdi, zamanın en kör noktasında, yeniden karşı karşıyalar. Geçmiş yanarsa, gelecek küllerden doğar mı?

Bazı aşklar zamanla ölmez... sadece derinlere gömülür. Hevi Karahan, çocukken sırtına yüklenen sırların, kuralların ve suskunlukların içinde büyüdü. Aşkı inkâr etti, kalbini susturdu, kaderine razı oldu. Ta ki geçmişin hayaleti Asil Aslanbey yıllar sonra yeniden karşısına çıkana kadar. Asil... suskunluğu kadar keskin, bakışları kadar yaralıydı. Gidişiyle Hevi'nin kalbini parçalamış, dönüşüyle en büyük savaşını başlatmıştı. Aşk bir kere yaşanır sananlar, onların hikâyesine şahit olmadı. Bu hikâye; gururun, özlemin ve yarım kalmış cümlelerin arasında saklı. Yıllar sonra doğdu bu aşk... ama hep içimizdeydi.