"Her oyun beyazların hamlesiyle başlar, ama mutlak karanlığın matıyla biter. Kuralları kaderin yazdığı bu tahtada, hamle sırası şimdi kimde?" ​Dünyanın en karanlık maddesini laboratuvarda ürettiklerinde, ona bir isim verdiler: Vantablack. Işığı neredeyse yüzde yüz emen, üzerine düşen her umut kırıntısını yutan mutlak bir siyahlık. Kimse o karanlığın içine bakıp arkasında ne olduğunu göremedi. ​Şehir, kusursuz cinayetlerin ardında bırakılan siyah satranç taşlarıyla sarsılıyor. Katil, kurbanlarını statülerine göre değil, karakterlerine, günahlarına ve kendi adalet terazisine göre seçiyor. Kurduğu tahtada piyonlar eleniyor, kaleler yıkılıyor ve görünmez bir saat, o büyük intikam için geriye doğru sayıyor. ​Karşısında ise en az onun kadar dahi bir rakip var: Cinayet Büro'nun pes etmeyen Başkomiseri Umay Sancak. Umay, elinde bir defterle her ipucunu ilmek ilmek işlerken, çember gittikçe daralıyor. ​Peki, av kim, avcı kim? ​Oyunun daha ilk sayfasında katilin finalde öleceğini bileceksiniz. Ama maske düştüğünde, kazananın kim olduğunu asla tahmin edemeyeceksiniz. ​Tehlikeli çekimler ve kusursuz ters köşelerle dolu bir satranç maçı başlıyor. Kaleminizi hazırlayın, çünkü bu hikayede her kurban sadece bir sonraki hamlenin habercisi. ​Ve o Son Taş düştüğünde... Şah ve Mat.

Bu hikâyede insanlar, farkında olmadan bir halkanın içinde mahsur kalmışlardır. Zaman, yalnızca özel günlerde kırılmakta ve bu kırılmalar sırasında geçmiş, şimdi ve gelecek birbirine karışmaktadır. Normalde bir gün yirmi dört saat sürerken, bu kırılmalar sırasında bazen sadece on üç, on sekiz saat yaşanmakta; kimi zaman ise hiç var olmamış gibi silinmektedir. Bu zaman 8 tane gezegen ortaya çıkmış insanları ayırarak teknolojini yok etmiş, ve doğanı geliştirmişlerdir. Ama fark etmedikleri bir şey vardır ki, aslında doğa büyürken kendini de bitirmektedir. Serin, zamanın kırıldığını ve bozulduğunu fark eden nadir kişilerden biridir. Bu gerçekle yüzleştiğinde, zamanı onarmak için savaşmaya, dövüşmeye ve gerekirse kendi hayatını feda etmeye hazızırdır.

"Başlamak her zaman kolaydır ; bitirebilmek asıl meydan okumadır" . . . . . - T.S Eliot #aşk #geçmiş#gecmis#aşk

Belki bazen de sevdiğin kız için canını feda etmen gerekiyordur ✨

Kan, kader ve unutturulmuş bir ihanet... Arin, kendini sıradan bir üniversite öğrencisi sanıyordu. Kulaklarının alay konusu olması dışında, hayatı gayet "normaldi". Ta ki bir araştırma ödevi, onu ailesinin bodrumunda saklı kalan bir gerçeğe sürükleyene kadar... Bir ışık. Bir sahil. Ve insanların nefret edildiği bir evren: Veloria. Burada periler ağlamaz, vampirler sevmez, gölgeler iz bırakmadan yürür ve bazı sesler... dünyaları yankılar. Arin, Veloria'da yalnızca bir yabancı değil. O, unutulmak istenen bir soyun parçası. Bir melez. İki dünyanın arasında kalmış bir hata. Aşk, kanla sınanacak. Sadakat, lanetle bedel ödeyecek. Ve geçmiş... kimsenin kaçamayacağı kadar derin. Veloria seni çağırıyorsa, belki de sen zaten ona aittin. #Fantastik #YüksekFantastik #Dram #Gizem #YasakAşk #FarklıDünyalar

İlya Alvarez, yıllar önce yaşadığı olayın etkisinden çıkamayan ama belli etmeyen güçlü ve tanınan bir doktordur. Yıllar önce babası ile açtığı dava, karşı tarafın illegal yollarla dosyadaki savcıları tehdit etmesinden dolayı, dosya'nın belirli bir savcısı yoktur. İlya, tam umudunu kaybetmek üzereyken, işler yolunda gitmeye başlar...

"Beni öldürmeyen şey, seni mahvedecek." Güvendiğin dağlara kar yağdığında üşümezsin, donarsın. Eliz de dondu. Demir'in ihaneti ruhunu öyle bir soğukla kapladı ki, içindeki tüm şefkat duygusu yok oldu. Eskiden Demir'in gözlerinde huzur arayan Eliz, artık sadece onun düşüşünü izleyeceği günü arzuluyor. Kendisine yaşatılan o ağır acının, o amansız hayal kırıklığının daha büyüğünü Demir'e tattırmadan bu oyun bitmeyecek. Adım adım, sessizce ve derinden... Peki, intikam ateşi Demir'i yakarken, Eliz'i de küle çevirecek mi?

İnsanlar, kendilerini güçsüz hissettikleri zaman tek bir limana sığınır. 𝘈𝘪𝘭𝘦. Peki ben? Ben kime sığınmalıyım? Olmayan aileme mi? Yoksa büyüdüğüm değil, büyümek zorunda kaldığım yetimhanenin duvarlarına mı? Kız çocuklarının en büyük yarası ailesi derler. Benim de öyleydi. Yıllarca bana ait olmayan odalarda, bana ait olmayan hayatların arasında kendi yerimi aradım. Kendimi eksik sandım, yarım sandım. Bazen insanı büyüten, yaralarını saran, düştüğünde elinden tutan insanlar da ailesi olabilirdi. Ben geçmişimden kaçmaya çalıştım. Unutmak istedim. Hiç yaşanmamış gibi davranmak istedim. Ama bazı yollar, insanı kaybettiği yere değil; kendini bulacağı yere götürürdü. Ve ben sonunda öğrendim... Beni bırakanların eksikliği, beni gerçekten sevenlerin varlığını gölgeleyemezdi. Çünkü bazı insanlar hayatımıza kan bağıyla değil, sevgileriyle girerdi. Ben yıllarca bir aile aradım. Meğer ailem, beni bulmayı bekliyormuş. Ve belki de her şey için gerçekten... Aʀᴛıᴋ Çᴏᴋ Gᴇᴄ̧ değildi.

Bazı insanlar hayatına sessizce girer. Bazılarıysa savaş gibi. Lavin, geçmişini geride bırakıp sadece ayakta kalmaya çalışan bir hemşire. Alaz ise duygularını disiplinle bastırmayı öğrenmiş bir asker. Yanlış zamanda başlayan bir karşılaşma... Zorunluluktan doğan bir yakınlık... Ve sınırları baştan yanlış çizilmiş bir bağ. Aralarında ne aşk vardı ne güven. Sadece inat, çatışma ve görmezden gelinemeyen bir çekim. Ama bazı hikâyeler kalbinle değil, kaderinle yazılır. Ve kader, bazen en sert oyunu güneşin altında oynar.

"Senin şimdi sevgilinde vardır kesin." "Var zaten var diye orospumu oluyorum" "Tipe bak tam bir fahişe" "Ozaman benim şimdi çıkmam gerekiyor saat on iki fahişelik bunu gerektirir" Yeni abilerine laf sokarak odasına gider ve on beş dakka sonra kısacık bir elbiseyle aşağiya birdaha iner. "Bu arada öyle bakmayın kafama takamayacağım kadar değersizsiniz gözümde" Diyerek evden çıkar ve o gece arkadaşında kalarak eve gelmez...