ගැබුරු ආගාධ අස්සෙ කරක් ගහන්න පුරුදු වුන ප්‍රාණීන් හුස්ම හිරකරවන අදුරට ඇබ්බැහි වෙනවා.ආලෝකයෙ අල්පමාත්‍රයක් හෝ වැටෙන බිම් සිදුරු වලට ඔවුන් වෛර කරනවා. ඉතින් අදුර වැලදගැනීමට යන ආලෝකයෙ ඔබට රහසින් කොදුරන්නම් , බිදුන මිනිසුන් සත්‍යයෙන්ම කැපෙන සුලුයි.ප්‍රවේශමෙන්!!!

ඉතින් සොබාදහම බාහිර ආයාස වලින් ස්වායක්ත වෙලා ලියන කතන්දර හරි ලස්සනයි....ඒවා කොන්දේසි සහ හේතු විරහිතයි...

වෙනස් වෙන්නෙ කාලය ධවල...නැති වෙන්නෙ මතක... ඒත් මට උඹ ගැන තියෙන හැඟීම එහෙම නැති වෙන විකාරයක් නෙවෙයි.