[COMPLETED] Όταν ο έρωτας γεννιέται κάτω από δύο πεύκα, μέσα σε μια λίμνη, μετά από μια γλυκόπικρη κηδεία. Και έτσι όπως τον κοίταξε για τελευταία φορά, πριν φύγει μακριά του -εκείνη και η σπασμένη της καρδιά-, του είπε μονάχα ό,τι είχε ξεστομίσει την πρώτη εκείνη φορά, πριν φύγει μακριά της -εκείνος και η λιωμένη του καρδιά. «Αυτή εδώ, είναι η καρδιά μου. Στην εμπιστεύτηκα, όπως σε κανέναν άλλον έκανα. Τώρα μπορείς να φύγεις, είμαι ολοκληρωμένη». WATTPAD || All Rights Reserved ® Copyright ©Sapphire 2020 (06/06/2020 - 06/01/2022)

Όταν η δεκατετράχρονη Κλέρι Στιούαρντ μετακομίζει σε ένα απομονωμένο μέρος του Καναδά πιστεύει ότι θα βρει την ησυχία που δεν μπορούσε να βρει για χρόνια στο Βανκούβερ. Ότι θα είναι μόνο οι γονείς της, η αδελφή της και η ίδια. Ότι δεν θα χρειάζεται να κρύβεται από τη σκληρότητα των ανθρώπων. Όμως η μυστηριώδης εμφάνιση ενός λύκου κάτω από το παράθυρό της την ημέρα των γενεθλίων της θα αλλάξει τη ζωή της για πάντα. Η Κλέρι θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπη με κάτι εντελώς καινούριο -έναν κόσμο που υπάρχει μέσα στον δικό μας.

Ο κόσμος είναι μεγάλος, πολύπλοκος. Τα μυστικά περιπλέκονται από τη μια ζωή στην άλλη και όπως ένα όμορφο, λευκό ρόδο έχει την σκιά του, έτσι κάθε όν έχει τη δική του σκοτεινή πλευρά. Όπως το ρόδο έχει τα αγκάθια του, έτσι υπάρχει και κάποιο θανατηφόρο στοιχείο στα όντα γύρω μας. Η 17χρόνη Νταρκέλα, αναγκάζεται μετά την τραγική δολοφονία του πατέρα της να μετακομίσει με τη μητέρα και τον αδερφό της στο Σάντοουκαστλ- μια πόλη γεμάτη μυστήριους και απόμακρους ανθρώπους. Αρχικά, δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τα πνεύματα της αρχαίας πόλης την καταδιώκουν. Ίσως φταίει η μυστήρια και πανούργα γιαγιά της με την οποία συγκατοικεί. Ή ίσως ευθύνεται εκείνο το αγόρι με τα παγερά, γαλάζια μάτια που πίσω του κρατά ένα σκοτεινό παρελθόν..όπως άλλωστε και η υπόλοιπη, επικίνδυνη παρέα του. Υψηλότερη θέση: #1 στις Μεταφυσικές.

Και τι ήταν όλα τελικά; Μια παρτίδα πόκερ... Τι πόνταρε; Όσα χρόνια της είχαν απομείνει.... All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.