Merhaba :) ilk kez bir şeyler karalıyorum. Çok sevdiğim çift CünZey'e kısmetmiş. Onları görüş biçimimi de yansıtıyor biraz. Sürçü lisan edersek affola.. Bu hikayede Zeynep reşit. Cüneyd, Zeynebin sınavlara girip okumasına razı ve hatta destekçisi. Evliler ama Cüneyd hala iyileşmediği için aynı odada değiller. Kırmızı evde yaşıyorlar. Evliliklerindeki sırları yalnızca ikisi biliyor, dağılma duyulma yok. Cüneydin tesbihinde sadece kırmızı boncuk var. Mürşit dedesi hayatta. Kadınlar kızlar derdi yok. Zeynep Cüneyd'in iyileşmesini bekliyor. Onu seviyor. Cüneyd'in bu hikayede iki korkusu var, Zeynep tarafından terk edilmek, asla iyileşememek. Yalnız CünZey odaklı entrikalara yan karakterlere girilmemiş sıradan bir hikaye bu. Ne alaka ya böyle miydi diyeceğiniz yerler olabilir, geçiniz.. Genel çerçevesi bu şekildedir iyi okumalar dilerimm :)

"ceplerimde incirler dolusu geldim sana zeynep."

"durursan düşersin demiştin, ben dönerken düştüm."

Tahtın yasası bellidir; Kanla alınır, canla korunur, aşkla yazılır. ❝ Gözlerin arar da gönül bilmez mi Zeynep...? Adını dahi bilmez iken rüyalarıma düştün sen. Ellerini uzatsan, fermanım. Çekip gitsen, cellâdım olursun. ❞ au.

Zeynep ve Cüneyd, birbirlerinden tamamen farklı dünyalardan gelen iki ruh. Cüneyd, öksüz bir çocukluk geçirmiş, terkedilmişliğin derin izlerini taşıyan bir adamdır. Zeynep ise Antep'ten getirilmiş, taze ve saf bir güzellik, tarikata katıldıktan sonra Cüneyd'in yoluna çıkar. Aralarındaki bağ, zamanla daha da derinleşir; birbirlerine duydukları tutku, yasaklarla sınanacak kadar kuvvetlidir. Cüneyd'in içsel psikolojik çatışmaları ve Zeynep'in yeni bir dünyaya adım atışı, her ikisini de beklenmedik yollara sürükleyecektir. Aile sırlarının ve entrikaların ortasında, aşk ve özgürlük arasında gidip gelen Zeynep ve Cüneyd'in yolu, acı, pişmanlık, özlem ve güven kaybıyla şekillenir. Bu aşk, onları hem zayıflatacak hem de güçlendirecek; tutkunun ve acının arasında bir denge kurmaya çalışacaklardır. Her adımda, sadece aşkları değil, ailelerinin ve çevrelerinin oyunları da onları sınayacak. Zeynep ve Cüneyd'in kaderi, asla kopmayacak bir bağla birbirine bağlanmışken, ne kadar ileri gidecekler?

" Sizin yüzünüzden karadutlarım israf oldu efendi, bir de alay eder gibi gülüyor musunuz? " " Benim bildiğim Çalıkuşları tehlikeyi sezince rızıkları ile birlikte göğe yükselirler. Ama siz rızkınızı yere düşürdüğünüz yetmezmiş gibi kendiniz de yere düştünüz. " Okb yok, gereksiz karakterler yok, hafif utanmalı 1. sezon cünzey havası veren bir hikaye

"hoştur bana senden gelen: Ya hil-at ü yahu kefen,ya taze gül,yahut diken Kahrın da hoş lutfun da hoş..."

Bu hikaye Zeynep'le cüneydin ilk kütüphane sahnesinde başlayıp kendi acımdan devam edilecektir 🤍😅 isim pek alakasız oldu ama başka bulamadım

"Yıllardır seni arıyorum rüyalarımda..."

"Sen... " diye söze girdi Zeynep. Cüneyd'in elindeki rüzgâr gülünü göstererek kalakaldı. "Sen O'sun... " Rüzgâr gülünün sahibiydi o. 'Bana rüzgârı öğreten kız...' diye geçirdi içinden.. • Rüzgâr gülü, rüzgârın gücünü gösterirken aynı zamanda iki çocuğu da görünmez iplerle bağlamıştı kaderlerini. Henüz ikisinin de haberi yoktu bu durumdan ama beraber rüzgârı görebildikleri rüzgâr gülü, kalplerini görmelerine de vesile olacaktı... CünZey hikâyesidir. Kurgu tamamen bana aittir. 🍃