Merhaba :) ilk kez bir şeyler karalıyorum. Çok sevdiğim çift CünZey'e kısmetmiş. Onları görüş biçimimi de yansıtıyor biraz. Sürçü lisan edersek affola.. Bu hikayede Zeynep reşit. Cüneyd, Zeynebin sınavlara girip okumasına razı ve hatta destekçisi. Evliler ama Cüneyd hala iyileşmediği için aynı odada değiller. Kırmızı evde yaşıyorlar. Evliliklerindeki sırları yalnızca ikisi biliyor, dağılma duyulma yok. Cüneydin tesbihinde sadece kırmızı boncuk var. Mürşit dedesi hayatta. Kadınlar kızlar derdi yok. Zeynep Cüneyd'in iyileşmesini bekliyor. Onu seviyor. Cüneyd'in bu hikayede iki korkusu var, Zeynep tarafından terk edilmek, asla iyileşememek. Yalnız CünZey odaklı entrikalara yan karakterlere girilmemiş sıradan bir hikaye bu. Ne alaka ya böyle miydi diyeceğiniz yerler olabilir, geçiniz.. Genel çerçevesi bu şekildedir iyi okumalar dilerimm :)

"ceplerimde incirler dolusu geldim sana zeynep."

"durursan düşersin demiştin, ben dönerken düştüm."

Tahtın yasası bellidir; Kanla alınır, canla korunur, aşkla yazılır. ❝ Gözlerin arar da gönül bilmez mi Zeynep...? Adını dahi bilmez iken rüyalarıma düştün sen. Ellerini uzatsan, fermanım. Çekip gitsen, cellâdım olursun. ❞ au.

"hoştur bana senden gelen: Ya hil-at ü yahu kefen,ya taze gül,yahut diken Kahrın da hoş lutfun da hoş..."

Bu hikaye Zeynep'le cüneydin ilk kütüphane sahnesinde başlayıp kendi acımdan devam edilecektir 🤍😅 isim pek alakasız oldu ama başka bulamadım

"Yıllardır seni arıyorum rüyalarımda..."

"Sen... " diye söze girdi Zeynep. Cüneyd'in elindeki rüzgâr gülünü göstererek kalakaldı. "Sen O'sun... " Rüzgâr gülünün sahibiydi o. 'Bana rüzgârı öğreten kız...' diye geçirdi içinden.. • Rüzgâr gülü, rüzgârın gücünü gösterirken aynı zamanda iki çocuğu da görünmez iplerle bağlamıştı kaderlerini. Henüz ikisinin de haberi yoktu bu durumdan ama beraber rüzgârı görebildikleri rüzgâr gülü, kalplerini görmelerine de vesile olacaktı... CünZey hikâyesidir. Kurgu tamamen bana aittir. 🍃