" Bir fırtına geldi uzaktan. Yerle bir etti umudumu, hayallerimi, zihnimi, ruhumu... Görür görmez tanıdım o fırtınayı. O benim... " yutkundum usulca. " ... o, benim geçmişimdi. " " Yanılıyorsun Mersa. " Kafamı hızla iki yana salladım. Yanılmadığımı o da biliyordu. " Nerede yanılıyorum söylesene? " " Sen fırtınanın ta kendisisin. "

Huzuru beraberinde getiren kokusunu içime çektim. O bana ait olmayan hayatımın içinde yanımda olan tek kişiydi. Kapkaranlık olan hafızamın içindeki tek ışıktı. Ben bana bile yabancıyken o nasılda bu kadar işlemişti içime... " Kimsin sen ? " " Bilmiyorum. Kim olduğumu bilmiyorum. Bana öğretir misin? " " Sana seni anlatamam. Ben tanıyor muyum sanıyorsun ? " " Beni değil. Seni anlat. Seni öğret. Seni nasıl seversem beni seversin ? " " Sevme Hazan. Beni ben bile sevmiyorken sen sevme. " " Olsun ben severim. Sen yeter ki uzaklaşma benden. Ben en çok seni severim."

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Mavi. Mavi bir gökyüzü, mavi bir deniz..Mavi sonsuzluktur.Saflık, masumluk, umut . Mavi kimine göre sadece bir "renk" kimine göre "bataklıkta açan bir çiçek" Peki Siyah? Karanlıktan herkes korkar dimi ,yalnız kalmayı kimse istemez, kötü olmayı kimse seçmez! Ama siyah demek bu demektir. Ucu bucağı olmayan koca bir yalnızlık. Umutsuzluk. Siyah aslında bir vazgeçiştir.. Siyah ve Mavi, ikisi birbirinin zıttı gibi görünse de birbirine benzerdir ama ayrı takılırlar. Ya da takılmazlar mı? "Her Siyahın içinde bir Mavi, her Mavinin içinde bir Siyah var mıdır?"