"ශිහ් ආයෙමත් මේ කරුම වැස්ස පටන් ගත්තා නේ" පොදෙන් පටන් ගත්ත වැස්ස එන්න එන්න වැඩි කරා. වැස්සත් එක්ක කේසරත් නිතිශත් මඩේ එරි එරී පඳුරු අතරින් හෙමින් හෙමින් හිතට හරී කියලා හිතුනු පැත්තට ඇවිදගෙන ගියා. "මේහ්... මේක හරියන්නේ නෑ! අපි මෙතන ඉමු. මේ කළුවරත් එක්ක අපිට ජීවිතේට කෑම්ප් එක හොයාගන්න වෙන්නෑ. මෙතන ඉඳලා ටිකක් එළිය වැටුනම යමු" නිතිශ විශාල ගහක් යටට ඇවිත් නැවතුනා. "එළිය වැටෙනකම් අපි ජීවත් වෙලා හිටියොත් හොඳයි" කේසර එහෙම කියන ගමන් ගහ පාමුල වාඩි වුනේ තවමත් ඇඟට සීයට සීයක් පණ නොතිබුණ නිසයි. මුලු පරිසරයම අන්ධකාරයෙ වැහිලා. පෝය දවසක් වුනත් කැලේ ඇතුලට හඳ එළිය වැටුනේ තැනින් තැන වගේ. වැස්සත් එක්ක එන ඇඟේ මයිල් කෙලින් වෙන තරමේ සීතල හුළඟ තෙතබරියම් වෙලා හිටපු කේසරවත් නිතිශවත් දෙන්නවම තවත් අසරණ කරනවා. "හෙහ්! සිංහරාජේ එහෙම කොටි වලස්සු නෑ බන්" නිතිශ අහස දිහා බලලා කියලා කේසර දිහා බ

‍රග්බි ගහන දාර මසල්ස් තියෙන අත් දෙකත් පපුවට හිර කරන් බැඳන් ඉන්න රෙෂිව් අයියා දිහා මන් බැලුවා.. ඒ මූණ එතකොටම හිනාවකින් පිරුණා.. "Good luck Niwyan.."