VURGUN I, Kelebek Çiçekler çok yakında Lapis Yayınları ile raflarda!.. Geçmiş; yazılmayı bekleyen bir romanın ilk cümlelerini kulağıma fısıldadığında kurtarıcım olan adamın rahesinde ağzımdan akan kan vardı. ''Seni bulduğum gün kollarıma almasaydım, bunca kan durmazdı,'' dedi, sesi çığ düşüren dağların aşınmaz karlarını taşıyordu. Dağlar onun yuvasıydı, sinesine sakladığı yalnızlık ise bendim. Ondan ağabeyini alan acımasızlar benden de zihnimde taşıdığım hatıraları almıştı. ''Seni bulduğum günden sağ kurtulurdum ama affet, Leylifer. Sadece enkaz altında kalırım sanırken, sana bakarken titreyen sol yanımdan vuruldum.'' Bir eşikten öbürüne atlarken anladım; kanatları siyah benekli, kırmızı zehirli kelebek, ben senin dağlanan yarana vurgundum. Eğer bir gün ümit etmekten vazgeçecek olursan hatırla; göğsünün içindeki ağrılar seni bulduğum uçurumun kalbinde sızlamaya başlar. 🌨

Aşk, gülü dikeniyle avuçlamak ama kanayan ellerin hesabını gülden sormamaktır. 23 yaşında, içine kapanık bir Özel Harekât polisi olan Dinçer. Göreve ilk adımını attığı an aldığı şehit haberiyle kendi kuyusuna çekilir; ait olamadığı bir timde, kalabalıklar içinde yalnızlaşır. Hayalleri için direnen ama en çok ailesi tarafından yarım bırakılan bir genç kadın olan Belçim, dışarıdan yıkılmaz görünse de, onun da içinde rengini yitirmiş, eksik bir gökyüzü vardır. Aynı kofluğu taşıyan iki yabancının yolları, hayatın tam orta yerinde kesişir. Biri susarak ördüğü duvarların arkasında, diğeri direnerek açtığı yaralarla hayatta kalmıştır. Göğünü kaybetmiş iki kuş gibi... Peki, birbirlerinde yeniden gökyüzünü bulabilecekler mi, yoksa aynı boşlukta savrulup kaybolmaya devam mı edecekler? Kof; bir boşluğun hikâyesi.

Maça Kızı 8 serisinin devam bölümlerini içermektedir.

#yetişkin #İhanet #mafya 🔻 Beş lider. Bir masa. Ve oyunu baştan yazan bir kadın... Yeraltı dünyasının görünmeyen kuralları, şimdi yeniden yazılıyor. Çünkü biri geldi. Sessiz değil. Masum değil. Merhametli hiç değil. O gün her şey değişti. Çünkü o gün, o masa çatladı. İhanetlerin gölgesinde savrulan hayatlar... Yalanlarla örülmüş gerçekler... Umudun yok sayıldığı, hayal kırıklıklarının kader gibi yaşandığı bir dünya. Ve o dünyanın tam ortasında... İhanetle nefes alan bir kadın. Ailesini yaşatmak için kendi ruhunu yakan bir adam. Aralarında filizlenen şey, aşk değildi. Umut hiç değildi. Bu, ölümle dans eden iki kalbin, güvenin yok sayıldığı, ihanetin kural olduğu bir oyunda birbirini sınamasıydı. Çünkü bu hikâyede iyiler yok. Kurtarıcılar yok. Sadece bir zamanlar çocuk olan ama hayatta kalmak için karanlığa dönüşen insanlar var. Yaralı, suskun, tamamlanmamış kalpler... Çocuklukları ellerinden alınmış çocuklar onlar. Büyümüş gibi görünen ama hâlâ yarım kalan kalpler. Tamamlanmayı bekleyen parçalanmış ruhlar. Bu, sevginin değil, hayatta kalmanın hikâyesi. Bu, masumların değil, hayatta kalabilenlerin savaşı. 💥 Hazır ol. Bu hikâyede herkesin maskesi düşecek. Ve en çok güvenen, ilk kanayan olacak. Bu çocukların kalbi olmaya var mısın? 📌 KURGU TAMAMEN ŞAHSIMA AİTTİR.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Zorluklarla ayakta kaldığı hayatında bir de bursla kazandığı üniversitesini ilerletmeye çalışan Yağmur, hayatının en büyük pişmanlığını yaptı... Birine aşık oldu. O adam ondan sadece kalbini almadı... ama geride yalnızca pişmanlıklar kaldı. Peki yıllar sonra, bir anda karşılaştıklarında; her şey hâlâ aynı mıydı? *

Hukuk - Polisiye

Kıyamet bir bebekse masumluk kıyametin şanıdır. Eğer o masumluğu kıyamet yok ederse bir bebek tüm dünyanın ahı olur. Perizade Doğancı, bir bebekti. Ona kıyamet denilmişti. Perizade Doğancı hep masum kalmak isterdi. Masumluğu kıyametine düşman kesildi. Soy ismi lekelenen bir ailenin ilk torunu olan Perizade Doğancı liderlik savaşında harcanmamak için esas düşmandan kurtulmaya çalışıyordur. Asıl düşman olan Tunahan Gümüşay liderlik savaşında üstün gelmek amacıyla Perizade Doğancı'yı rahat bırakmazken olayların kendi şirketinin içinde sarpa saracağını aklının ucundan dahi geçirmemişti. Perizade'nin önüne bir evlilik sözleşmesi koyup onu tehdit ettiğinde onu kapana sıkıştırdığına emindi ancak... Kıyametin fitilini ateşleyen Tunahan Gümüşay'ın gözdesi olan çalışanı olmuştu. Kıymetin pimini çeken bir yıldırım olacaktı. . . . kapak tasarımı : @1suvarisi

Anemoia serisi Abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas'a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla, kendisine sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, ve konuştu "Söyle abisi" - Tüm hakları saklıdır. Senaryo çalınması durumun da gerekli işlemler başlatılacaktır.