📍 Hikayede sıkça yetişkin içerik bulunmaktadır. Rahatsız olacaklarının okumamasını tavsiye ederim. ✔ TAMAMLANDI. "Erzen, ben hiç inanmadım zaten, beni kim sevdi ki sen sevecektin..."

Yetişkin okurlar için uygundur! Nüzhet Yalıyar, başarılı bir iş kadınıdır. Hayattan tek bir isteği kalmıştır ama o istek onun için imkansız gibi görünmeye başlamıştır. Yanıbaşında duran, tanıdığını sandığı ama aslında tanımadığı, abisinin yakın arkadaşının o isteğe çözüm olabileceği aklının ucundan geçmez. Çünkü ikili arasında bir gerilim hakimdir ama o gerilimin onları daha da yakınlaştırdığını hiç beklemedikleri bir anda keşfedeceklerdir. Anlaşmalı evlilik içerir. Lütfen sana böyle sahip olayım Nüzhet. Buna ihtiyacım var." Ses tonu öyle tahrik ediciydi ki düşünmeden evet dedim. Ailesinin evindeyken yaptığımız konuşma aklıma geldi. 'Ah Nüzhet bu kalçaların gözümün önünde gidip gelmesini görmek isterim. Daha sert Saruhan daha fazla Saruhan demeni duymak isterim. Var gücümle bu isteğini yerine getirip içini doldururum, bu harika kalçalarını... Böyle tokatlarım ve senin nefesini kesip beni daha da fazla istemi sağlarım. İşte kendini böyle bana bastırırsın kalçanı bana doğru itersin ve Nüzhet seni mahveden o gizli yerlerine ulaşıp zevkin doruklarına taşırım. Sadece kendini bana teslim et...' Kendimi sana teslim ediyorum," diye mırıldandım sanki tekrardan konuşmuşuz gibi.

Hiç kapanmamak üzere açılan yaralar, kanamaz. İz bırakır. Ve o iz sonsuza dek geçmez, Yanı başında kalır.

Mavi gözleriyle gözlerimin içine baktı. O gözlerde alıştığım o mesafe, o soğuk perde yoktu artık. Bir anlığına bile olsa, bana bakarken saklanmadı. Sessizce, derin bir nefesin ardından, "Sen kazandın," dedi. İçim sızladı. Kalbim, duyduğu cümleyi reddeder gibi kasıldı. Başımı yavaşça iki yana salladım. Gözlerine baktım... Sevgimi defalarca haykırdığım o mavi gözlere. Ama onun bir türlü görmediği, görmek istemediği sevgime. "Hayır," dedim titreyen bir sesle. "İkimiz de kaybettik." Bana doğru bir adım attı. İçinden çıkan kelime, neredeyse bir fısıltıydı: "Sen ne kaybettin?" Sesi ne kadar alçaksa, gözleri o kadar gürültülüydü. Kırgınlık, pişmanlık ve... geç kalınmış bir fark ediş. Ben de bir adım attım. O son mesafeyi de yok ettim aramızda. Başımı kaldırdım, gözlerinin içine baktım. Yutkundum, ama kelimeler daha fazla içimde kalmak istemedi. "Seni..." İşaret parmağımla kendimi gösterdim. "Benimle oynadın... ve kazandın." Bir an durdum. Sadece nefes alışverişlerimiz vardı artık aramızda. "Ama seni kaybettim..." Gözleri dalgalar gibi kırılıyordu. Mavi hareler titreşti, inceldi. Pişmanlığa bulanmış bir sessizlik çöktü üzerine. Ama ben... İçimdeki o son cesaretle, son defa konuştum. "Bana hiç sahip olmadın ki..." Sözlerim, aramızdaki havayı bile keskinleştirdi. Boğazında bir şey düğümlendiğini görebiliyordum. Gözlerini kaçırmadı ama sustu. Ve... Beklemediğim bir şey oldu. Sadece bir damla gözyaşı döküldü. Yanağından süzüldü, çenesinden aşağıya düştü. Sessizdi... Ama o damla, söylenmemiş tüm kelimelerden daha ağırdı.

Gizli saklı oyunlar, düşmanlar ve savaşlar. Söylesene Nilüfer, Üç Vadi'de hiç saklanır mı sırlar? Kayla Ahu Tuna ailesini acı bir şekilde kaybettikten sonra Wattpad platformunda kendi hikayesini yazmaya başlar. İşler yolundadır ta ki yeni sıra arkadaşıyla tanışıp, kendini bir katilin hedefinde bulana kadar.

[TAMAMLANDI] Usanmaz Yenilmez O sadece güler Hep hissiz aşık Hiç görmez kendini ama Suçlar o herkesi Pişmiş arsız Kibirle bir tepeden izler durur Cahil anlayacak gibi İnandım soyundum yine Gafil avlayacak beni Dur o ellerini Bi' ruhumdan çek Çek yoksa bu azap hiç bitmeyecek - Bozukçalar, Ellerini ruhumdan çek // VM serisinin birinci kitabıdır. // Başlangıç: 7 Ocak 2022 Bitiş: 27 Nisan 2022 Yazar Notu: Bölümlerin yarısından çoğu kısa bölümlerdir.

İki düşman grubu bir araya getirebilecek tek şey aşktı; öyle de oldu.

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

❝Geçmişi hatırla, küllerden hatıra.❞ Terk edişler kalpte büyük bir yarayı kaplar. Geçmişindeki tohumların geleceğinin kökleri olunca büründüğün o karanlık seni yutar, yürüdüğün yol uzun gelir anlamazsın. İzleri bedenine tutsak olduğunda öldüğünü sanarsın. Ladin Nekrasova, geçmişin pençesinden kurtulamayan bir kadındır. Bir gece boks maçını seyretmeye gittiği vakit olacakların doğurduğu sonuçlara katlanmak zorunda kalır. Boks maçında hiç beklemediği bir adamla karşılaşır yıllar sonra. Ares Gökkurt Kandemir. Ladin, Gökkurt'u şehit düşen babasının çalıştığı Özel Kuvvetler'den tanıyordur. Onu gördüğünde geçmişinin yükü omuzlarına binmiştir ama bilmediği bir şey vardır. Gökkurt, onu tanımayacak kadar ona uzaktır ama Ladin ona bir nefes yakındır. Aralarındaki sürtüşmeden doğan alevler günler geçtikçe ilerler, yalanlar bir mum gibi söner. Tanrı kaderlerini birlikte yakar, cehennemi yaşar sevgiler. "Külden var olan bir kadının hikâyesi bu; ama ateşin ta kendisi ondan başkası değilmiş, öğrenmek zorunda kaldım." 29 Kasım 2024 🥀 BU KİTAPTA GEÇEN KİŞİ VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR!

*Eski adı: Oyunbozan 2* Ardıç: Bana birini ayarlamaya çalışma artık Ardıç: Beni kimseyle yakıştırma Ardıç: Ben sana âşığım, aptal kız Ardıç: Görmüyor musun bunu?