"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."

Ben senin annen olurum dedi bu sözü kalbimde ki benim bile unuttuğum yaralarımı sarmıştı ama, tekrar annem gibi gidişi ile o yaralar hiç olmadığı kadar kanadı. Yıllarca kalbimde koca bir umut filizi ile beklediğim kavuşma hayallerine ulaştığım da her şey aynı olacak mıydı? Ben ve o aynı insan olacak mıydık? Değişmedik diye kendimizi avuturken aslın da en derinler de ikimiz de hissettik değişmiştik ama ikimiz de korkuyorduk, bu düşünceler kalpten dile gelene dek yakıyordu ikimizi de. Şimdi ise herşeyin başladığı yerde tek başıma onun ölümünün soğuk kucaklayışın da bir kar tanesi kadar ürkerek yere düşüyor ve gömülür şarkısı son kez çalıyordu bizim için... " Kalbim her zaman sana ait olacak..." GÖMÜLÜR 2 Kitap oluyor❗ Yazım tarihi; 2021 Basım beklenen tarih; 2023

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Ve okyanusların dalgaları ne kadar uzağa gitse de, mutlaka geri dönerdi.🐠🐠 |SÖZLER|

Feride'nin çıkışı yoktu. Mustafa'nın ise bir planı... Genç kadını köyden çıkarıp İstanbul'a getirdiğinde, ikisi de sadece bir anlaşmanın parçasıydı: Feride okuyacak, güçlenecek, kendi yolunu çizecekti. O gün geldiğinde de evlilik bitecekti. Ama hiçbir anlaşma, kalbin kurallarını yazamazdı. Mustafa, öğrencisi olan bu genç kadında görmemesi gereken şeyleri görmeye başladı. Feride, uzak durması gereken adama her geçen gün daha çok yaklaşırken, aralarındaki çizgiler silikleşti. Anlaşlamalar sona erer.. Ama ya hisler baki kalırsa? "Bu bir aşk hikâyesi değil... Bu, iki yaralı ruhun birbirini bulma hikâyesi." Uyarı: Bu kitap ponçik bir kitaptır! ° Biz Mustafa ve Feride'yle birlikte içeride sizi bekliyoruz. Gelirseniz tanışmak için sabırsızız.