İnsan her yara aldığında daha çabuk iyileşir mi gerçekten? Yoksa o yaralar zamanla sadece daha derine mi işler? Acı, yalnızlık ve bitmek bilmeyen karanlık... Bunlar büyürken bana eşlik eden tek duygulardı. Çocukluğum onların nefretin gölgesinde sessizce kayboldu.Sevilmenin ne olduğunu bilmeden, ağır bir sessizlik içinde geçti. Büyüdüğümde yanımda yalnızca alıştığım o soğuk boşluk vardı. Yaralar birikti, izler derinleşti. Hepsi bir şekilde geçti ya da geçmedi. Şimdi geriye ne kaldı bilmiyorum; sadece bir boşluk, sessiz ve sonu olmayan bir boşluk...

Sen kucukken baban anneni aldatiyo ve bu yetmiyormus gibi cani istedigi icin aldatdigi kadini olduruyor.Zaman akip giderken bu kadinin kucuk bir oglu varmis.O annesi oldugu gunden beri mafya olacagini ve intikam alacagini kendine soz vermis.Bu adamin adi Alfie'mis.Bir gun senin babani arar ama birlikte kalmadiginizi gorur.Isi kolay olmasi icin seni kacirmaya karar veriyo ve kendi etrafindakilara bunu soyluyo.Ama onlar senin cok guzel oldugunu,ve aksine asik olup onu olduremeycegini soyluyo.Tabiikide gozu intikamdan baska sey gormuyen Alfie bunu reddediyor.Ama gercektende onu gordugu anda ona asik oluyor ve seni oldurmekten vaz geciyor.