Karan Arkan, bu şehri ve içindeki her bir ruhu avucunda tutan o adam... Ben o gece sadece bir sırrı görmedim; ben o gece Karan Arkan'ın ruhundaki en derin çatlağa parmağımı bastım. Artık kaçış yoktu. O artık sadece sıradan bir adam, bense sıradan bir kadın değildim. Biz, aynı suçun içine hapsedilmiş, birbirinin hem celladı hem de tek kurtuluşu olan iki mahkûmduk. "Seni bu karanlıktan çıkaramam Lalin," dedi Karan. Sesi, sessiz geceyi ortadan ikiye bölen bir kurşun kadar ağır, geri dönüşü olmayan bir yemin kadar kesindi. Bakışları, on beş yıl önce evimizi saran o alevlerin rengini taşıyordu; yakıcı, yıkıcı ve her şeyi küle çevirmeye yeminli. "Çünkü sen artık o karanlığın bizzat kendisisin. Tenindeki her bir mühür, ruhundaki her bir yara izi o gece o tuvale hapsedildi. Seni kurtarmaya çalışmak, kendi varlığımdan vazgeçmek olur." Bana doğru bir adım attığında, odadaki havanın çekildiğini, altımdaki zeminin sarsıldığını hissettim. O, şehrin üzerine çöken bir karabasan gibi üzerime devrilirken fısıltısı zihnime kazındı: "Ve ben Lalin... Ben kendi gölgemden asla kaçmam. Sen benim en karanlık yanımsın ve biz, bu yangının içinde birbirimizi boğarak hayatta kalacağız." Bir tabloyu onarmak, geçmişi iyileştirmeye yetmez. Özellikle de o geçmiş, kanla imzalanmışsa. 💖 (Yetişkin unsurlar içermektedir.) Keyifli okumalar....

"Bu saatten sonra kim bize düşman olup mahalleden ayrılmamızı isterse Allah şahidim olsun, ona bu şehri dar ederim!" Sokakta yankılanan sesi bedenimi gerdi. Yüzüne vuran ışık kirpiklerinin gölgesini gözünün altına düşürmüş olsa da ela gözleri kendini her daim belli ediyordu. "Çünkü," diye devam etti cümlesine. Bakışları yine bende durdu. "Artık ne bu şehirden ne de sevdamdan uzaklaşırım!" - Bu kurgu tamamen hayal ürünüdür.

M.Ö 146 - Roma Cumhuriyeti. İskender'in imparatorluğunu tarihe gömen, kadim Yunanistan'ı kılıcının önünde diz çöktüren General Octavian genç yaşında aldığı gösterişli zaferlerinin ardından adını tarihin altın sayfalarına yazdırmaya kararlıdır. Fakat şehirleri ateşe vererek aradığı düşmanının evlenmek üzere olduğu nişanlısını savaş ganimeti olarak yanında taşıdığından habersizdir. Güzelliği ile onu etkilemeyi başaran Dilla'yı geriye sadece küller kalan şehrinden alarak kendisi ile birlikte Roma'ya götürür. Sırtında damgasını taşıyan kölesi artık onun hem en yakını hem de en büyük düşmanıdır. * * * "Başını eğ ve sakın bir daha aksi söylenmedikçe kaldırma." "Ama-" "Sen bir hiçsin Dilla. Nasıl ki bir çizme başını kaldırıp sahibine bakamıyorsa, sen de bakamazsın." Sırtındaki kanlı damga, Zenobia'nın çubuğundan gelen darbe ile canını daha fazla yakarken başını öne eğmişti. İçinden Dilla diye geçirmişti, bu benim adım bile değil. Doğduğunda ona verilen isim ölmüştü. Bir zamanlar olduğu özgür kadın ölmüştü. Ona kim olduğunu hatırlatacak her şey yanan şehirle birlikte küle dönüşmüştü. Ateşlerin içinde geriye sadece Dilla kalmıştı. Ölen kadın hürdü fakat Dilla sırtındaki damga ile köle olarak doğmuştu. Ölen kadının korkuları vardı fakat Dilla'nın kaybedecek hiçbir şeyi yoktu.

İki kardeş, tek bir kadın ve geri dönüşü olmayan bir günah. Biri güvenli bir liman, diğeri ise her şeyi yakıp yıkacak bir yangın. Sevgilisinin gölgesinde başlayan bu hikaye, abisinin karanlığında son bulacak. Bazı sırlar paylaşılamaz, sadece beraberinde yakar. Yaş farkı içermektedir.

Ben Muazzez . 17.02.2018 tarihinde pencereye vuran kar tanelerini izlerken yaşadığım bu sefil hayata son verdim. Ölümün beni kucakladığını hissettiğim o anda mutluydum. Çünkü her şey bitmiş , tüm acılarım dinmişti. Ta ki... Ta ki... Gözlerimi hiç tanımadığım bir evde , hiç tanımadığım bir bedende , bundan tam 100 yıl öncesinde açana kadar... ... Ait olmadığı bir zamanda , ait olmadığı bir bedende yaşayan kayıp bir ruhun macera ve aşk dolu hikayesi ! ...

1874 yılının Britanyası o bahar geri dönülemez bir felakete yol açmıştı. İngilizlerin Fransızlarla girdiği savaşın ardından bambaşka iki kalbi bir araya getirmişti. Eleanor Haworth kız kardeşleri, babası ve babaannesi ile birlikte yaşayan arkadaşlarının da deyimi ile hayat dolu bir genç kadındı. Sevdiği adamla nişanlanmış ve evlenmek için savaştan dönmesini bekliyordu. Yüzbaşı Declan Stanford... Adı gibi asaletli bir adamdı. Onun tüm hayatı savaşmaktan ibaretti. Savaşmadığı zamanlarda ise şatafatlı İngiliz sosyetesinden ve gösterişli balolarından uzakta huzurlu bir hayat sürmekteydi. Savaş bu iki yüreğin hayatını kökünden değiştirecekti. +18 İçerik Mevcut! Dönem Kurgusudur!

1299 - Floransa. Biri piç doğdu; çamurda, kanın ve ihanetin içinde büyüdü. Diğeri bir prensesti; lal taşlı taçlar, kadife perdeler, altın mürekkeplerin içinde yetişti. Biri korkuyla anıldı, diğeri saygıyla. Ama kader, iki ayrı dünyanın çocuğunu aynı şehir duvarlarının içine hapsetti. Ve orada, sadece aşk değil... İntikam, kan ve onur için yazılmış bir hikâye başladı. ⚜⚜⚜ "Cavallaro gibi bir adamdan kaçamazsın. Seni şehirden çıkarsam bile... peşinden gelir. O seni bırakmaz. Ve hepimizi bunun için öldürür." Lucianna'nın zihninde hâlâ aynı görüntü dönüp duruyordu; Bir meydanda, tek kılıç darbesiyle gövdesinden ayırdığı başı yukarı kaldıran o siluet... Cavallaro. İtalya yarımadasının en korkulan paralı asker ordusunu yöneten bir piç. Ve şimdi, kanla yazılmış bir kaderin sonunda, rızası dışında nişanlısı. "Eğer kalırsam, asıl o zaman ölürüm." Bir zamanlar Floransa'nın zambağıydı Lucianna di Fiora Alveranni. Adı tüm şehirde ihtişamla fısıldanırdı. Şimdi ise, atalarının kurduğu şehirden kölelerle dolu bir yük arabasında, gecenin içinde kaçıyordu. Bir leydi değil, bir kaçak olarak. Ama belki de ilk kez, kendi kaderinin iplerini ellerine alarak. Fakat Cavallaro'nun gölgesi... Söz söylemeden, intikamın sabrıyla çoktan peşine düşmüştü.

Kız, kusursuz bir cinayete kurban gitmişti. Katilinin o olduğunu düşündükleri, kusursuz bir cinayete. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Artık başka bir bedende, bir başkasının hayatını yaşıyordu. O hâlâ Efna'ydı ama kendini tanıyamıyordu, yaşamı eskisi gibi değildi. Bir anda değil, zamanla tüm dünyası o saniyeler içindeymişçesine hissederken değişmişti. Acısını ve diğer kötü olan bütün duygularını kalbindeki artık bomboş olan mezara gömmüştü. - Yıllardır içinde sakladığı, mezarlarına hapsettiğini zannettiği şeytanlar, artık eskiden de olduğu gibi tekrardan onun zihninin, vücudunun ve tüm kalbinin içindeydi. Her şeyin sebebi olan, ailesini kaybetmesine neden olan o şeytanlar için, tekrardan ortaya çıkıyorlardı. Artık onlara ellerinin içindeymişçesine yakındı. - - - Not: Şiddet içerir. Başlangıç: 17.09.2020

Ayça, 18 yaşında Liseli bir çıtırdı... Sarı saçlı, beyaz tenli, yaşıtlarına göre dolgun seksi bir kızdı. Rahat yetiştiği hemen belli oluyordu, hep açık kıyafetler giyer, Ayça öyle çekiciydi ki adamı deli ederdi... Erkeklerin ona olan ilgisi hoşuna gidiyor ve cinselliğe olan ilgisi onu sürtük yapıyordu.. seksi vücudu, bitmeyen zevki ve herkese tatminkar yaklaşımı lisede de adını kaşar Ayça'ya çıkarmıştı... bunu sonuna kadar hak ediyordu.. 18 yaşından küçüklerin girmemesi konusunda ısrarcıyım. (+18) Tüm Hakları Saklıdır

Genç bir kadın olan Leyla, annesinden ona kalan çiçekçi dükkanında çalışarak sakin hayatını sürdürmektedir. Hayatındaki tek amacı, kendi anne babasında gördüğü gibi sıcak bir aile kurmak ve annesinden ona emanet kalan çiçekçi dükkanını işletmektir. Ailesini kaybeden Leyla'nın hayatındaki tek varlığı, liseden beridir âşık olduğu Gökalp ve en yakın arkadaşı olan Zeynep'tir. Düşmanları tarafından yaralanan Rusya'nın yeraltı mafyası Arhan Boratav, saklanmak için bulduğu duvardan atladığında kendini renk renk çiçeklerin süslediği küçük bir bahçede bulur. Leyla'nın sakin hayatı, dükkanının etrafını saran duvarın dibinde bulduğu yaralı adamla haberi olmadan bir akşamda değişir. O günden sonra Leyla'ya olan duyguları ve düşünceleri saplantılı bir hale gelen Arhan, Leyla'ya ulaşmak için önündeki tüm engelleri zalimce ortadan kaldırır. Leyla'yı ve Leyla'ya ait olan her şeyi sahiplenir.