Harper zawsze wierzyła, że mama powinna być bezpieczną przystanią - miejscem, gdzie można się schronić przed całym światem. Ale w jej domu to mama jest światem, przed którym trzeba się chronić - burzą, która sieje spustoszenie słowami, milczeniem, spojrzeniem pełnym chłodu i rozczarowania. Każdy dzień to próba - by nie zawieść, nie rozgniewać, nie stać się celem jej kolejnego wybuchu złości. Poznaje Noaha - chłopaka, który patrzy uważniej niż inni. Dostrzega coś więcej niż tylko jej uśmiech. Widzi ból, którego nikt inny nie zauważa. Przy nim Harper po raz pierwszy zaczyna wierzyć, że istnieje inny świat - taki, w którym nie musi być zawsze winna, nie dość dobra, złamana. Ale czy naprawdę można uciec od cienia, który rzuca na ciebie własna matka?

Na Barbados popłynęli tylko dlatego, że Anabell i Nathaniel kończyli osiemnaście lat. Miała to być krótka podróż, prezent od życia, a potem powrót do Nassau i dalszy ciąg z góry zaplanowanej przyszłości. Elias Hargrove, młody kapitan i przyszły narzeczony Anabell, nie chciał niczego więcej. Spokojny rejs. Żadnych komplikacji. Bezpiecznie odstawić całą trójkę nastolatków do domu i zostawić za sobą ten cały rozgardiasz. Skarby, legendy, obcy ludzie? Nie jego sprawa. Nie jego świat. Tyle że morze rzadko trzyma się planu. Na ich drodze pojawiają się ludzie z zupełnie innego świata: piraci, buntownicy, życiowi rozbitkowie. Gideon, Charles i Bastien nie szukali towarzystwa - a już na pewno nie takiego. A Rowena, rudowłosa i niebezpieczna, gra wyłącznie dla siebie. A wśród nich krąży opowieść o skarbie - takim, którego szuka się całe życie, albo umiera próbując. Elias chce wracać. Ale Anabell i Nathaniel - od zawsze zakochani w morzu - widzą w tym okazję. Pierwszą prawdziwą przygodę. Szansę, by nareszcie wybrać coś dla siebie. A Anabell... po raz pierwszy zaczyna się zastanawiać, czy to życie, które ktoś dla niej zaplanował, to naprawdę jej życie. Na morzu nic nie dzieje się przez przypadek. I niczego nie można być pewnym - nawet samego siebie. Akcja toczy się w XVIII wieku.