Bazı dosyalar bağırmaz. Onlar kanamaz, ağlamaz, manşet olmaz. Sadece susar.

Her şey sessizlikle başlar. Bir evde, bir aynada, bir rüyada... Görmediğimiz ama bizi gören bir şeyin farkına vardığımız o anla. İnsan zihni, algı sınırlarını aşınca neyle karşılaşır? Ruh mu, cin mi, yoksa kendi karanlığının yankısı mı? Bu roman, bir "korku hikâyesi" değil yalnızca. Görülmeyeni görmeye cesaret eden bir kadının zihinsel çözülüşü; bilimle metafiziğin, mantıkla deliliğin çarpıştığı bir kapıdır. Bazı kapılar yalnızca bir kez açılır. Ve bir kez açıldığında, bir daha hiçbir şey sessiz kalmaz... NOT:::: KİTABIN TÜM HAKLARI BANA AİTTİR. OLASI ÇALINTI DURUMUNDA HUKUKİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR.....

Arkasını dönüp gitmek üzereyken kolunu tutmaya yeltendim. Zincir uzanmayınca parmaklarım tişörtü üzerinden kaydı. Arkasını dönüp solup mavi gözlerini gözlerime dikti. "Lütfen...beni yeniden o bodruma kapatma. Beni öldür ama kapatma. Tek başıma kafayı yemek üzereyim orada. Duvarlar üzerime üzerime geliyor. Beyaz duvarlara bakmaktan hayaller görmeye başladım." Maskesinin ardındaki gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Göz yaşlarımı tutamadım. Dizlerimin üzerine çöktüm. "Lütfen...ne istersen yaparım. Yalvarırım." Titreyrek ağlamaya devam ettim. "Beni oraya kapatma. Daha fazla dayanamıyorum. Nolur...içinde biraz insanlık varsa canımı al daha iyi..." Kısa bir süre başımda bekledikten sonra arkasını dönüp kapıya ulaştı. "Giyin." İlay ve Rüya uyandıklarında biraz şehirden uzaklaşmak ve kamp yapmak için gittikleri ormandan farklı bir yerde olduklarını fark ederler. Kör karanlığa gözlerini açan kızlar bir kaç dakika sonra hayatlarını tamamen değiştirecek o kişi ile tanışırlar. Ve o dakikadan sonra kaçmak için mücadele etmeleri gerekmektedir. ❗Dikkat; bu kitap travmatik ögeler içermektedir. Eğer kan, cinayet ve benzeri konular sizi rahatsiz ediyorsa okumamanızı ya da o sahneleri atlamanızı tavsiye ederim.

Güzel gözüken şeyleri severim. Güzel hissettiren her şeyi de. Gökyüzünü mesela. Ucu bucağı gözükmeyen ve etrafımı çepeçevre saran halini. Masmavi halini, bulutlarla gölgelenmiş halini. Hem sonra, ormanları severim. Yemyeşil ağaçları, çimleri, yaprakları ve de rengarenk çiçekleri. Herkes seviyor değil mi güzel olan şeyleri? Ama benim sevdiğim gökyüzü kimseninkiyle aynı değil. Benim sevdiğim orman da, çiçekler de. Benim gördüğüm sen de, söylediğim sözler de. Bir şeyi söylemenin binbir çeşidir var. Söylediklerimle kastettiğim şeyin aynı olmama ihtimali. Bir şeyin gerçekleşmesinin binbir hali ve gerçekleşmemesinde yaşanacakların binbir olasılığı. Peki sizce biz mi konuştuklarımızı yaşarız yoksa konuştuklarımız mı bizi yaşar? Bir süre sonra biz kelimeleri kullanmayı bırakırız da, kelimeler mi bizi kullanır yoksa?

Ravi Mersianis, Çöl Prensi. Çöl Lordu ve Mersia Kralı'nın oğlu. Şimdiyse güçlerini yitirmiş ve çölün ortasındaki bir kaleye hapsolmuş durumda. Onu eski hayatına kavuşturacak mısın? Ekranda Giriş tuşu yanıp sönüyordu. Asıl soru şuydu, ben eski hayatıma kavuşabilecek miydim? *******

"Tik." gözlerimi anında açtım ve önümdeki boş sokağa baktım. Bu sesi çıkarabilecek hiç bir şey yoktu sokakta. "Tak." gözlerimi kocaman açarak sesin geldiği yönü bulmaya çalıştım. Ama nereden geldiğini bir türlü kestiremiyordum. "Tik, tak, tik, tak, tik,tak..." sesler iyice artmaya başlayınca ellerimi başımın iki yanına koydum. Tiktaklar o kadar hızlandı ki bir sinyal sesi halini aldılar. Daha sonra aniden kesildi. Sokakta adım sesleri yankılanıyordu. Saat gecenin üçü olmasına rağmen insanlar teker teker evlerinden çıkıyorlardı. Hızla arkadaşımı uyandırmak için balkon kapısını açıp içeri girdim. Ancak arkadaşımın yatağı boştu. Ve evin dış kapısı sonuna kadar açıktı. ♢ Tüm hakları Tony Stark'ın kalbinde saklıdır.

Bir cinayet, 3 aşamadan oluşurdu. 1. aşama. Kan. Sadece öldürürdünüz, hiçbir duygu barınmazdı. Sessiz ve acısızdı sizin için. Biraz kızıllıktan, kanın dondurucu sıcaklığından ibaretti. 2. aşama. Gurur. Yaptığınız şeyle gurur duyardınız. Kısa sürse de sizin için en harika şey gibi gelirdi. Bir kişinin ölmesi, sizin için dünyanın en mükemmel anı gibi gelirdi. 3. aşama. Azap. Düşünürdünüz. Hissederdiniz. Canınız yanardı, birinin nefesini kestiğiniz için boğulurdunuz. Bir cinayet, 3 aşamadan ve 2 cesetten olurdu. Biri öldürdüğünüz kişi, biri içinizde ölen kişiydi. Ya ikisini de gömer yolunuza devam ederdiniz, ya da bileklerinize kelepçenin geçirilmesine razı olurdunuz. Tüm cinayetler, adı kadar kanayan yaralardan oluşurdu. Duygusuz bakan bakışlar. Soğuk ve sessiz. Adımlarını eski sokakta atmaya devam etti kadın. Elleri cebindeydi, avuçlarındaki yaralar sızlıyordu. Ceplerinin kandan ıslandığının farkındaydı, yine de tepkisiz yürümeye devam etti. Yaranın adı Aren'di. Yaralar adı kadar kanardı. +18 içeriklidir. Bu kitap travma, PTSD belirtileri, ankisiyete, depresyon, intihar düşünceleri, bipolar sorunlar, gaslighting, manüpilasyon, toksik ilişkiler, kendine zarar verme, panik atak tasvirleri, detaylı kavga ve cinayet sahneleri, fiziksel istismar, cinsel taciz, tecavüz, zorla alıkoyma, kaçırılma, detaylı işkence sahneleri, taciz olabilecek imalar, aşırı derece uyuşturucu ve ilaç kullanımı, dini ve kültürel değerler üzerine eleştriler, ebeveyn ihmali, duygusal veya fiziksel istismar, aile içi şiddet ve cinayet, kan, vahşet, kesici ve delici aletlerin profesyonel kullanımı, ağır hakaretler gibi unsurlar içermektedir. Bu kitap hassas kişilerde tetikleyici etkiler bırakabilir. Kitapta karşılaştığınız rahatsız edici unsurlar karşısında bırakmaktan çekinmeyin. Ruh sağlığınız önceliklidir.

A murder consisted of three stages: 1. The trigger. You simply killed, without any emotion. It was silent and painless for you. A little redness, the freezing warmth of blood. 2. Pride. You felt proud of what you had done. Even if it was brief, it felt like the greatest thing ever. A person's death felt like the most perfect moment in the world. 3. Torment. You thought about it. You felt it. You suffered, you suffocated because you had taken someone's breath away. A murder consisted of three stages and two corpses. One was the person you killed, the other was the person who died inside you. You either buried them both and moved on, or you accepted having handcuffs put on your wrists. All murders were wounds that bled as much as their name.

Hayat bana seçenek bırakmadı. İstemediğim bir evliliğin, zorla atıldığım bir oyunun içinde buldum kendimi. Ben, Beray Savran. Arkeolog, ama en çok kendi geçmişini kazıp çıkaran bir kadın. Yüreğim de kapanmayan yaralarla, bir yabancının soyadını taşımak zorunda bırakılan bir kadın. Giovanni Devran Lombardi. Bir adamdan çok bir sır. Tahmin edilemeyen, soğuk ve sert. Onunla aynı evde kalmak, aynı havayı solumak ve aynı gökyüzüne bakmak, her gün yeni bir savaşa uyanmak demek. Ama konu sadece o değil. Ailem. Onunla evlenmem de en büyük rolü oynayan ailem. Sayısız baskıları, beni bir uçuruma itti ve düştüğüm de bunu göremeyecek kadar kör olmuşlardı. Ben, Beray Savran sadece arkeolog değil aynı zamanda görünmezdim. İtildiğim evlilikte solup gittiğimi göremeyecek kadar görünmezleşmiş ve sessizliğimin ardından savaşmaya ant içmiştim. Onu, Giovanni Devran'ı sevecek miydim yoksa savaşıp özgürlüğümü mü ilân edecektim? Bazen sessizlik de bir çığlıktır. Ve ben, çığlık atmadan da yıkabilirim bu düzeni.

Mesele karanlıkta ışık yakmak değildi, karanlığa rağmen birilerinin elini tutup aydınlığa doğru yürütmekti. Ben, Beril Oktar. En çok korktuğu şey karanlık olmasına rağmen kendi karanlığına gömülen o kız. Korkularına mahkum olan o çocuk. Benim hiç elimi tutan olmamıştı. O karanlığa daha çok gömülmek zorunda kalmıştım. Beni duyan olmamıştı. Buna rağmen çığlıklarımı hiç susturmamıştım. Ben, Beril Oktar. Küçük Beril'i kendi cehennemimden kurtaramadım ama bu masum insanları sizin kıyametinizden çıkaracağım. Çünkü bu dünyada "iyi insan" yoktu. Merhametli insan vardı, merhamet ise yaşanmışlıklardan dolayı yaranan bir duyguydu. Ben ise... Fazlasıyla çok şey yaşadım. ~~~~~~~ Distopik bir kurgu. Kitap tamamen şahsıma aittir. UYARI! Bu kitapta şiddet, kan, işkence vardır. Tüm hakları saklıdır.