Derin Sezgil, babasının kaybıyla kendini hiç bilmediği tehlikeli ve karanlık bir dünyanın eşiğinde bulur. Eşiğinden geçtiği bu karanlık dünyadaki sırlar her adımında onu daha da derine çeker. Bir bataklığa saplanır ve o bataklıkta kendisine çok benzeyen bir adamla karşılaşır. Rüzgar Atasoy kendi karanlık dünyasında mücadele eden birisidir. Derin Sezgil onun hayatına girdiğinde karanlığına bir ışık yaktığını düşünür. Fakat bu ışığın gölgesinde yalanlar saklıdır.

"Paralel evrenler arasında bir Koridor var. Sizin ortada olduğunuz, herkesin kazanmak istediği, dört köşeli bir satranç gibi düşünün." Hayat, arkadaşlar, karışık bir kuruyemiş tabağıdır. Üstelik kajuları hep başkaları yer. ~Dedektif Sümük ve Kaju Bey'in hikayesi.

Kitabın Geçtiği Tarih: 1940-1950 yılları Kitabın Türü: Gerilim/Gizem Kitapta Sizi Bekleyenler: -Psikolojik Gerilim, -Hastalıklı bir aşk hikayesi, -İntihar düşüncesi, -İntikam, -Hırs, -Ters Köşe. Kitabın Kısaca Konusu: Bayan X, almak istediği intikam için bir baloya gider. Göğüsünde bir Atropa Belladonna saklamaktadır. Bu zehir ile Bay X'i öldürüp intikamını almak ister ama hayatın sürprizleri asla peşini bırakmayacaktır. "Genç kadın sağ eline baktı ölüm sebebi. Sol eline baktı anlaşılma umudu. Hem umudu hem de ölümü elleriyle kavramıştı. Bundan sonra her şey çözülecekti. Hayata dair kalan tek inancı buydu. Ve inancıyla uçacaktı sonsuz hayata. Gözlerini kapattı, gözlerimi açtı ona bir adım yaklaştı. Nefesini tuttu, nefesini bıraktı nefesini elinden alacağı adamın bir nefes uzağındaydı." Kitap +18 içeriklidir. Küçük yaştaki okuyucuların okumaması önerilir. İçerisinde psikolojik olarak doğru olmayan davranışlar, cinsellik, cinayet, intihar duyguları işlenmiştir. ÖNEMLİ!!! Bu kitapta Bay ve Bayan'in sağlıklı olmayan psikolojisini ve perspektifini okuyacağız. İkisi de sağlıklı düşünebilen bir karakter değil, haliyle düşünceleri de aldığı aksiyonlar da esasen zehirli. Kitabın her iki başrolü de aynı şekilde sağlıksız düşüncelere sahip, bundan dolayı ikisinin de düşüncelerini desteklemiyorum. "Eğer psikolojik olarak kötü etkileneceğinizi düşünüyorsanız kitabı okumamanızı tavsiye ediyorum."

Yazlığa yeni gelen ailenin oğullarından birisi ilk geldiği günün gecesinde deniz kenarında ağlayan kıza müzik çalar bırakır. ~ Gece yarısı deniz kıyısında ağlarken bir anda yanına bırakılan müzik çalarla şok olan sonrasında etrafına göz atarak gözyaşlarını silen Yakamoz. Bu derin sularda bizimle yüzer misiniz?

Tunay, arkeolog olarak gittiği ilk kazısında lahitler, heykeller ve antik eserler bulmayı umarken, asırlar önce Mısır'ın kumlarına gömülen kehaneti uyandıracağından habersizdi. Kumlarla kaplanmış tarihe, her fırça darbesini vurduğunda mantığının kabul edemeyeceği olaylar ve kişilerle karşılacaktı... Bu yolda yanında olan kişi aynı zamanda karşısında olacaktı. * * * Güneş bir kez daha doğduğunda, uyanacaktır ruhlar. Kehanete uzanan eller, geciktirecektir sadece yaşanacakları. * * * Joseph Kareem bir zamanlar kana bulanmış bedenleri arkasında bırakıp terk ettiği ülkeye iş için geri döndüğünde yine de her şeyin sorunsuz ilerleyeceğini düşünüyordu. Lakin attığı her adımın geçmişinden gelen gölgelere takılacağını hiç bilmiyordu. Kanlı geçmişi bir kehanetle düğümlenmişti... ve düğümü çözmesi için tutunduğu kişi belki de kalbinin sahibi de olacaktı.

"Unutmanın huzur sayıldığı bir evrende, hatırlamak bir başkaldırıdır." Lazura, cennetle cehennem arasında sıkışmış bir unutuluş evreni. Buraya gelen herkes, geçmişini geride bırakır; kim olduğunu bilmeden nefes alır. Hatırlamamak burada huzur sayılır ama bu, derin bir yalnızlığın maskesidir. Velanlar, sahte bir huzurun içinde yaşar. Ne geçmişleri vardır, ne de güçleri. Sadece yaşar, sorgulamazlar. Kaernler ise sistemin bastıramadığı çatlaklardır. Her biri bir lanetle doğar. Aşk, onlar için zayıflık değil, tetiktir. Bu yüzden hep yalnızdırlar. Deran Vedrah ise bu evrende hatırlayan tek kişidir. Laneti Memrion, ona geçmişini unutturmaz. Dokunduğu herkesin dünyadaki anılarını görür. Her temas, yeni bir yük. Deran yalnızca kendi değil, başkalarının da hikâyesini taşır. Bu yüzden sessizdir. Lora Elenith geçmişsizdir ama laneti başkalarının geçmişine uzanır. Senthera, dokunduğu kişinin Lazura'daki anılarını siler. Bir saniye bir hatırayı, dakikalar bir dostluğu götürür. Uzun sürerse, geçmiş yok olur. Ama Deran hariç. Onun geçmişi Lazura'dan önceye aittir. Lora'nın laneti, sadece Deran'ın dünyadaki anılarına erişebilir; sevdiği kadına ait olanlara. Bu yüzden Deran bakmaz, dokunmaz. Çünkü Lora bir tehdit değildir. Bir vedadır. Lora unutturur. Deran hatırlar. Ve kader, onları aynı gölgede buluşturur. İki yabancı, iki zıt lanet. Bir taraf sessiz bir ışık, diğer taraf susmayan bir karanlık. Ve Lazura'nın boğazına saplanmış siyah bir gül. Bu evrende aşk tehlikelidir. Çünkü hatırlarsan yanarsın. Unutursan... eksik kalırsın. Peki ya sen? Hatırlamanın cehennemine cesaret eder miydin? Yoksa unutmanın sahte huzuruna mı sığınırdın? Lazura seni çağırıyor. Ama unutma. Hatırlarsan yanarsın. ('Lavrinya' ismi ve evreni, yazılmış ilk ve tek eserdir. Hakları saklıdır. İzinsiz kullanım halinde hukuki süreç başlatıla

"Aşk, bazen sadece susmayı seçenlerindir." Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde... Develer tellal iken, pireler berber iken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken... Bir mahalle varmış. Güneş orada başka doğar, rüzgâr başka esermiş. O mahallenin adı Sevda Sokağı'ymış. Bu sokakta herkes birbirini tanır, ama herkes bir sırrı saklarmış. Bir pencere varmış, her gün aynı saatte açılırmış. O pencerede bir kız otururmuş, adı Sevda'ymış. Gülerse güneş doğar, susarsa rüzgâr dinermiş, ama o pek gülmezmiş. Bir de sokaktan geçen bir delikanlı varmış... Her gün, her gece, aynı adımlarla geçermiş o evin önünden. Ne selam verirmiş, ne başını çevirirmiş. Ne seslenmiş, ne söylemiş, ama gözleri hep oradaymış. Söylese ne olurmuş? Söylemese ne değişirmiş? O mahallede herkesin bildiği ama kimsenin konuşmadığı şeyler varmış. Bir bakış. Bir suskunluk. Bir ihtimal. Ve bir sebep. Çünkü bazı sevdalar, dilin ucunda değil... kalbin orta yerinde yaşanırmış. İşte bu, öyle bir sevdaymış. Bu, "Darılma Hanım teyze, kızınızı sevdim..." Diyemeyen bir adamın hikâyesiymiş. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir suskunluğun nasıl sevda olduğunun hikâyesi.

"İçimdeki kanat sesini duyamıyorum artık, ne olur azad et beni." Nâr; ruhumu kavuran ateş. Bense onunla yanan bir anka. Teslim olmuştum, bu nâr-ı hüzne. Yanarken temizlenmeyi ummuştum. Sonuç ne olmuştu peki? Alevlerin arasında olsam da ben, karanlıkta kalmıştım. Alevler beni aydınlatmaya yetememişti de beni kül etmeye yaramıştı yalnızca. Bir yangının ortasında kalmış Anka'nın külleri tekrar tekrar yandı. Bir günahın is kokusu bedene sindi. Bir Anka birçok kez tutuşarak yandı. Birçok kez yeniden doğdu küllerinden. Üstelik hiç istemezken. Peki kül yanabilir miydi?

Güç içindeyse, onu bastıramazsın. Karanlık gözlerini dikerken, ışığın seni yakabilir. Alyssa'nın hayatı, gücünü keşfetmesi ve kadim ejderhayla bağlanmasıyla sonsuza dek değişir. Onunla bağ kuran tek kişi, öfkeyle hareket eden bu varlığı kontrol altına alabilecek mi? Yıllar sonra adım attığı gerçek dünya ona ilaç olacak mı? Yoksa en yakınındakiler, en büyük düşmanlarına mı dönüşecek? Aşkın gölgeleri, ihanetin kıvılcımları ve patlamaya hazır güçler arasında Alyssa kendi yolunu çizmek zorunda. Ama bu yol, ya kendini yok ederse? Savaş yaklaşıyordu. Alyssa bazıları için hedef bazıları içinse umuttu. Bağlar kurulur. Sırlar açığa çıkar. Ve ışık her zaman aydınlatmaz. Bazen yakar.

Sevdasını Karadeniz'e gömemeyen bir adam ve gözlerinde Karadeniz'i taşıyan bir kadının imkansızlığına şahit olmak ister misiniz? Gökten düşen yıldızların insanlara umut olması gibi bazen de kalbin içindeki umut tohumları yeşermeden koparılıyordu. Buna kader mi denilirdi? Kader miydi insana vesile olan yoksa insan mıydı kaderi kendine bahane eden? İki kalbin bir sevda öyküsü...