Bölümlerler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! "Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. Bunu yüzüne karşı söyleyememek de benim ayıbım olsun." 070822 ☁️

O gece yağan yağmur, yer ve göğün yerini değiştirmişti. O geceden sonra bir daha şafak sökmemeli, güneş doğmamalı, sabah olmamalıydı. O gece şafak söktü, güneş doğdu, sabah oldu. Olmamalıydı.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

( Bölümler finale kadar yeniden düzenlenecektir, Düzenlendikten sonra okumanız önerilir!) ... ❝Beni öldürecek misin?❞ ❝Öldürmek mi?❞ Başını sol omzuna yatırdı. Sanki ilk defa duymuş gibi. Ölü bir nehri andıran gözleriyle ruhumu görüyormuş gibi hissettiren o baskı beni aynı anda köşeye sıkıştırdı. Tırnaklarımı derimi kanatacak kadar derine bastırdım. ❝Sen işlemeye bile kıyamayacağım kadar güzel bir günahsın Naamah,❞ itirafı kalbimi sarsarak beni bir anlığına dumura uğrattı. Ne? ❝Söylesene...❞ ince, kemikli parmakları arasına yerleştirdiği kristal viski bardağındaki Macallan'ı yavaşça çevirdi. ❝Herkesi elimden alıp toprağa gömen o acımasız tanrıya, bir tek elimde kalan seni nasıl göndereyim?❞ ... Tür: Piskolojik Dram / Gerilim. (Karanlık Aşk.) #Mentalhealth🏆 (14.04.2026.) #Piskolojikdrama 🏆 (14.04.2026.) #Delilik 🏆(20.04.2026)

KİTAP OLDU. 1. Kitap: Oyunbaz | 2. Kitap: Düzenbaz | 3. Kitap: Cambaz 4. Kitap: Oyunbozan 1 KIZ, 6 ERKEK, ÖLÜMCÜL BİR EV. Afra'nın diğer tutsaklardan dört farkı vardı: Birincisi, bir kız olmasıydı. İkincisi, tutsak alınan son kişi olmasıydı. Üçüncüsü, Ölüm'ün gözdesi ve favori oyuncağı olmasıydı. Dördüncüsü ise... Ölüm'ün telefon ve görevler verdiği tek kişi olmasıydı. Kameralar yerine, onları her an öldürebilecek silahların asıldığı bir ev. İçinde neden orada olduğunu bilmeyen altı erkek ve bir kız. Kendine 'Ölüm' diyen ve tutsaklarıyla haylaz bir çocuk gibi oynayan bir 'oyunbaz'. Gelecek ve şimdiki zaman arasında dokunmuş, sınırları zorlayan, sizi Ölüm'ün oyununu çözmeye davet eden bir ev burası. Ah, uyarmam gerekiyor. Oyunbaz'a yetişmek ve 'Bir Ölü' olmak istemiyorsanız... Sizin de tıpkı Ölüm gibi oyunbaz olmanız gerekli. Ölüm sizi bulmacayı andıran gizemli bir oyuna davet ediyor! Hazır mısın? ● յՅ ɴᴜᴍᴀʀᴀʟı ᴇᴠᴇ ᴋᴀᴛıʟᴍᴀʏı ᴋᴀʙᴜʟ ᴇᴅɪʏᴏʀᴜᴍ. ● ⚠️🔞 Bu kitap ağır, travma tetikleyici olaylar içeriyor olup psikolojisi hassas olanlara uygun değildir. Kurgu Oluşturulma Tarihi: 14.07.2019 İlk Yazılma Tarihi: 15.05.2020 Birinci Kitap Bitiş Tarihi: 20.08.2021 Tüm Hakları Saklıdır. ÇALINTI, ESİNLENME GİBİ DURUMLARDA UYARI OLMAKSIZIN YASAL İŞLEMLERE BAŞVURULACAKTIR.

İndigo Yayınları aracılığıyla raflarda! Ben Bora Ateş... Ateş grubunun lideri... Sizi müzik grubumun hikâyesine davet ediyorum. Fakat dikkatli olun, buralar fazla sıcak... *Tüm hakları bende saklıdır!

Oğuz Atay ve Olric arasındaki bütün konuşmalar...

"Şehrin sahibiydi. Aren Sergei Markov." Şehirlerin açık arttırmayla satıldığı sistemde Moskova'yı 18 Katrilyona satın alan liderin hikayesi... Lina Aslan, Tuna ile ilişkisinde giderek daha kötü sorunlarla karşılaşır. Sevgilisi Tuna, uyuşturucunun kontrolsüz bataklığına saplandıkça öfkesini kaybeder. Lina, bir gün Tuna'yı uyarmak ve konuşmak için yemeğe davet eder. Yemekte Tuna yeniden kriz geçirir, öfkesine yenik düşerek Lina'ya tokat atar. Tam o anda, Yeraltı dünyasının en güçlü ve korkulan figürlerinden biri, şehrin gerçek sahibi Aren Sergei Markov içeri girer. Tuna'nın elinden Lina'yı kurtarır, gözünü kırpmadan Tuna'yı vurur. Lina, ilk kez gerçek bir güven duygusunu hissederken, bu güven kısa sürer. Lina, eski yaşamını geride bırakmak zorunda kalır; artık kendini, tehlike ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyanın tam ortasında bulmuştur.

Acile gelen, ölmek üzere olan hastayı kurtardığında hayatının alt üst olacağını bilmiyordu Aslı. O hastanın Türkiye asıllı dünya çapında aranan uyuşturucu baronu olduğunu da bilmiyordu. Bilseydi de bir şey değilmezdi gerçi o bir doktordu ve gelene dini, dili, ırkı, mesleği, iyi mi kötü mü biri olduğunu sormuyor sadece kurtarıyordu. Bu tutumundan dolayı sürgün edileceğini öğrendiğinde kısaca geçmişe döndü, yine olsa yine aynısını yapacağını da biliyordu. Türkiye'nin en azılı suçlularının bulundupu hapishaneye görevlendirmişlerdi onu. Bak kurtardığın adam bunlardan dermiş gibiydi sürgünü. Kurtardığı adam da o hapishanedeydi, onun korumasında çok da zor geçmiyordu günleri. Yaşlı adam her ne kadar içerde olsa da oradan yönetiyordu çoğu kişiyi. Kimsenin bilmediği şey ise Aslı'nın mesleğini elinden almaya çalışanların artık ölü olduğuydu, o yaşlı adam sayesinde. Günleri bir hapishanede devam edecekti uzun bir süre belki de... Hayatta ki tek mottosu "Bir gün fikrimi söyleyemezsem, fikrim ne kadar tehlikeli ya da ne kadar basit olduğu önemli değil, bir gün söylemezsem işte o günden sonra bir daha da özgür olamam."olan genç bir savcı, o hapishanede ki suçluların yarısının içer girmesine sebep olan bir savcı. Bir gün hiç karşı gelmemesi gereken birine öyle bir sert çıkıştı ki, onun yanında kim varsa bir olup savcıyı hapse yollayabildi. Zaten hapiste uzun süre yaşamasını beklemedikleri o savcı işk defa adaletin böyle kırıldığına şahit olunca zaten sustu. Şimdi tek amacı adaleti kıran tüm zayıf kişiliklerden kurtulmaktı. Bir suçlu olarak hapishanedeydi ama bilmedikler şey Savcı intikamcının tekiydi. Herkes bu işten nasibini alacaktı. Herkes!