"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

Ünlü Rus yeraltı mafyası Kuzentsov'un sahibi anti kahraman Azrail'in Kılıcı ve tek amacı ülkesine hizmet etmek olan bir kahraman askerin hikayesi...

"Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur." ⛓️ Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Hukuk - Polisiye

Vira Mahallesinin bir efsanesi varmış; buraya bir kez giren bir daha kolay kolay çıkamazmış. Dörtyolun olduğu sokağa da bu yüzden Vira Çıkmazı derlermiş. Lakin Vira Çıkmazı'nı destansı kılan asıl şey, orada yaşanan bir aşkmış. Sürmeli ve gözbebeğinin aşkı. Bir varmış, bir yokmuş... Sil, en baştan. Bir zamanlar doğuştan sürmeli gözleriyle nam salmış bir delikanlı varmış, Sare adında elleri şifalı güzeller güzeli bir kadına sevdalanmış... Bu öyle bir aşkmış ki duymayan kalmamış. Zaman geçse de unutulmamış... 25.05.2026 🌀🗝️

Ablasına yazmak isterken, Savcı'ya yazan Psikoloji Öğrencisi Lana Saylar. ** Siz: Ne yaptık sanki size amına koyayım! Görüldü ✓✓ (04:03) Lara'm: Ne oluyor lan! Siz kimsiniz hanımefendi? Lara'm: Annemden daha çok arayan ilk ve tek kadınsınız! Lara'm: Bana neden bu kadar mesaj attığınızı sorabilir miyim? Şizofreni misiniz, siz? Siz: Şizofreni olamayacak kadar dağınık lakin sakin diyemeceğim kadar karışık bir beynim var. (04:06) Lara'm: Benim yazmamı mı bekliyordunuz ekran başında? Siz: Hayır. Sadece tez düzenlemesi yapıyorum. Lara'm: Neden bu kadar sakin cevap veriyorsunuz? Yanlış numaraya yazdınız, diyorum. Siz kimsiniz, diyorum. Siz: Nasıl yani? Siz: Anlamadım şuan, ne oluyor? Lara'm: Diyorum ki, ben sizin yazdığınız kişi değilim. Siz: Lara! Benden kurtulmak için, beni tanımamazlıktan geldiğine inanıyorum. Siz: Seninle konuşmak istemiyorum, desen anlardım. Ve senden uzaklaşırdım. Siz: Neden böyle yaptın ki? Lara'm: Yanlış anlıyorsunuz, hanımefendi! Lara'm: Ben yazdığınız Lana mıdır, Lama mıdır? İşte artık ne haltsa, o kişi değilim diyorum. Ben kız bile değilim, anasını satayım! Siz: Olabilir. Yani sonuçta hepimiz insanız. Hata yapabiliriz. Lara'm: Hanımefendi amacım sizi rencide etmek değil lakin bir şeyi sormadan edemeyeceğim. Siz: Nedir? Lara'm: Mal mısınız? Yoksa genel yapınız mı bu? Siz: Sen bana mal mı dedin? Abisini satayım ya! Bir mal olmadığımız kalmıştı şu temelini dürtüğümün dünyasında. Lara'm: Ya sen nasıl bu kadar sakinsin! Şurada sana yanlış numara diyorum, tık yok. Lara'm: Hakaret ediyorum, tık yok. Nereden geliyor bu rahatlık? Siz: Beyefendi, 53 saattir uykusuzum. Siz: Şu son bir saatte 3 bardak kahve içtim. Önümdeki bilgisayarın ekranını zor görüyorum! Siz: Sakin olduğum falan yok. Sadece yorgunum. Anlatabildim mi? Siz: Yoksa normal halimde olsam, hürriyetinizi zaruriyetiniz ile birlikte

Rastgele bir numaraya attığım o utanç verici mesajın, ölüm fermanım olacağını nereden bilebilirdim? Bir doğruluk mu cesaret mi oyunu. Masum, aptalca bir şaka. Ve yanlış zamanda, yanlış kişiye giden o mesaj: "Kırmızı tangamın nerede olduğunu hatırlamıyorum, dün gece sende mi kaldı?" Ben sadece arkadaşlarımla eğlendiğimi sanıyordum. Ama mesajı attığım numaranın sahibi, tam o saatte cinayet işlemiş bir katildi. Ve daha kötüsü? O gece gerçekten birini öldürmüştü ve benim bu mesajımı, cinayeti gördüğüme dair bir şantaj sanmıştı. Şimdi peşimde sadece utanç verici bir yanlış anlaşılma yok. Peşimde; nefesimi kesmek, beni susturmak ve o "kırmızının" hesabını sormak isteyen bir adam var. O, beni susturmak için her şeyi yapacak bir avcı. Ben ise yanlışlıkla inine girmiş bir av.

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.