Yüzüme ve omuzumdaki kurşun yarasına aldırmadan öne doğru eğildim. Omuzumdaki yara acısa bile buna aldıracak durumda değildim. Önümüzde baygın yatan kıza baktım. Ambulansı aramıştım ama daha yoktu. Adamlarımda öyle. Onlara hesap soracaktım zaten! Gözlerimden şiddetle boşalan yaşlar yağmura karışıyordu. Öne doğru eğilip kafasını yerden kaldırıp kucağıma koydum. Elimi güçlükle kömür karası saçlarında gezdirdim. Yaşıyormuydu? Bilmiyorum. Ama şu an onun yaşaması için kendi canımı verirdim. Gözlerimden akan yaşlar onun yüzüne damlıyordu. Elimi karnındaki kanayan yaraya götürdüm. Nabzını yoklamaya korkuyordum. O acı gerçekle yüzleşmeye korkuyorum. Ya...ya öldüyse? Hayır! Hayır olamazdı! Bırakamazdı beni! Daha sevdiğimi bile söyleyememiştim! Kafamı şiddetle iki yana salladım. Sonunda cesaretimi toplayıp elimi nabzına bastırdım... 4.hikayem