අත්හැර දැමූ ස්වර්ණමාලී පුදබිමට ළගා වූ සිය ආගන්තුක පා සළඹෙහි හඩ ඇයගේ අවධානය සුණු විසිණු කර දැමූ වග මෞද්‍රි දුටුවා ය. ඉනික්බිතිව ඇ තමා වෙතට මුහුණ පවා වහා නිසොල්මන් වද්දි, අවට සියල්ල ද මන්දගාමීව යනු මෞද්‍රිට දැනිණ. ඇය මහත් වෑයමින් රැකගත් පහන් සිළු වැහි පොද වහ වහා ගිලගත්තේ ය.ඇයගේ දෑත් ද, දෙපාද නිසොල්මන් වූ මුත් ඇයගේ දිගු කර්ණාභරණ පමණක් තවමත් වේගයෙන් සැලිණ.

සද මිතුරී...මගේ...🤍