W świecie, w którym każde słowo może trafić do akt, a każdy błąd przenosi człowieka piętro niżej - do celi i sal przesłuchań - Narcyza nauczyła się nie wychylać. Pracuje w Archiwach Venatores, państwowej machinie kontrolującej wszystko. W zimnych podziemiach, pośród akt, wyroków oraz ludzkich tragedii, przekonała się, że przetrwanie jest ważniejsze od prawdy. Żyje cicho, ostrożnie, nie podnosząc wzroku. Nieoczekiwanie do Koszachowic przybywa inspektor z centrali - pan Lumierré. Oficjalnie: ma przeprowadzić rutynową kontrolę. Nieoficjalnie: jego obecność wywołuje panikę wśród urzędników, sędziów i ludzi mających wiele od ukrycia. Narcyza, jako jedyna znająca galicyjski, zostaje jego tłumaczką. W ten sposób z dnia na dzień trafia na bankiety, podwieczorki, polityczne rozgrywki oraz niebezpieczne sekrety. Dostaje proste zadanie od przełożonego: ma tłumaczyć. I donosić. Im głębiej Narcyza wchodzi w jego świat, tym bardziej rzeczywistość zaczyna się rozszczelniać. Za fasadą eleganckich gabinetów i urzędowych pieczęci kryje się coś starszego, mroczniejszego i znacznie bardziej głodnego niż polityka, a sam Lumierré okazuje się kimś zupełnie innym, niż się spodziewała. Archiwum Dusz to opowieść o kobietach, które próbują przetrwać w rzeczywistości stworzonej przez mężczyzn; o bliskości rodzącej się pośród strachu i o tajemnicach, które nigdy nie powinny zostać zapisane na marginesie.

Jest to opowieść raczej o kimś niż o czymś. Towarzyszymy Jettowi Romero niemal od początków jego życia, obserwując radosne i dramatyczne wydarzenia, których był uczestnikiem. Razem z nim wkraczamy w dorosłość i jesteśmy świadkami czegoś, co wywróci jego życie do góry nogami i sprawi, że zacznie być naprawdę ciężko, kiedy postawi sobie za cel coś, co będzie wydawać się niemal nieosiągalne. Tekst jak zwykle jest ukończony, a nowy odcinek będzie pojawiał się w każdy wtorek i czwartek. Dziękuję zespołowi Vespera&Puniek za graficczną oprawę mojego projektu okładki.

W Ash'alla'Ballarze wiatr nie przynosi ulgi. Poza żarem pustyni niesie rozkazy i cudze ambicje. Solei przez całe życie była tylko dodatkiem. Przestawiana z miejsca na miejsce; porzucana, gdy przestawała być potrzebna, odnalazła bezpieczeństwo w swojej nijakości. Nauczyła się znikać, wtapiać. Do czasu. Ballarska niewola szybko uczy, że w tym kraju skórę ratuje bezczelność i pewność siebie. W walce o przetrwanie musi stać się Serah Sol: kimś, kogo chce w niej widzieć Kapitan Shaheer. Rumowy kat, mężczyzna, który buduje swoją legendę na okrucieństwie, zakupił ją choć cały świat mu powtarzał, że to nieopłacalna inwestycja. Jego ambicja nie zna granic, a upór i błędy kosztują cudzą krew - w tym także jej. W jego świecie zaufanie jest walutą, której wartość niewielu docenia, i jeszcze mniej jest takich, których na nią stać. Między rozkazami a własną wolą, między przemocą a czymś, co niebezpiecznie przypomina przyciąganie, Solei zaczyna grać w grę, której zasad nikt jej nie wyjaśnił. Grę, w której każda decyzja ma cenę i najwyższą z nich może być ona sama. Piracki grimdark fantasy z elementami dark romansu osadzony w egzotycznym, pustynnym klacie wzorowanym na krajach arabskich. Za okładkę dziękuję @elusive_writes ⚠ sceny erotyczne, przemoc, przekleństwa, śmierć, niewolnictwo

Byt żywi się desperacją, rozpaczą i nienawiścią, postrzegając ludzi jedynie jako zastawę na posiłek. Czymże jest dla niego człowiek, jeżeli nie talerzem, który po skończonym obiedzie zostawia się brudnym do sprzątnięcia? Gdy zostaje świadkiem kłótni młodej Allison z matką, podąża za nią, widząc w niej potencjał na sprawdzenie pewnej teorii. Dziewczyna, nieświadoma jego obecności, będzie musiała oprzeć się jego mrocznym podszeptom...

Mara nie wierzyła w legendy. Wierzyła za to w szybkie nogi, sprytne palce i prostą zasadę: jeśli ktoś zostawia złoto na widoku, najwyraźniej wcale go nie potrzebuje. Dlatego królewskie ogłoszenie, w którym władca poszukiwał mitycznej „Przeklętej Róży", obiecując spełnienie jednego życzenia temu, kto sprowadzi ją przed jego oblicze, uznała za szczyt naiwności. A na naiwności innych można łatwo się wzbogacić... Bo choć legendy bywają przesadzone, czasem tkwi w nich ziarno prawdy. A jeśli go brakuje? Cóż, zawsze można je tam własnoręcznie zasiać. Mara postanawia wykorzystać legendę dla własnych korzyści. Tylko czy nie zapomniała przypadkiem, że większość z nich kończy się tragicznie?

Niektórzy boją się potworów spod łóżka. Inni - tego, że znów będą musieli zjeść śniadanie. Maks jest chłopakiem, który zbyt długo próbował zniknąć na przeróżne sposoby. Trafia do zamkniętego ośrodka terapeutycznego, w którym wszystko ma specyficzny zapach (chlor, jałowość, stare życie) i swój rytm (terapia, posiłek, ważenie, udawanie, że nie krzyczy się nocą w poduszkę). W miejscu, gdzie nie liczy się przeszłość, tylko to, czy zjesz dziś łyżkę owsianki więcej niż wczoraj, poznaje Natana. A on patrzy trochę zbyt uważnie, odrobinę za bardzo wprost, jakby wiedział coś, czego Maks nie chce już pamiętać. To historia dwóch chłopaków po przejściach, którzy nie szukali bliskości - i właśnie dlatego coś między nimi zaczyna boleśnie cicho kiełkować. Ludzi, którzy uczą się na nowo odnaleźć zaufanie do siebie. „Blizny i Szkice" to powieść o głodzie jedzenia, dotyku, uwagi i bycia widzianym. To opowieść o miejscu, gdzie wszyscy są trochę przeźroczyści, ale niektórzy wciąż próbują odnaleźć kolor, który do nich pasuje. Jest szorstko, czasem brutalnie, często bardzo intymnie. Nie znajdziesz tu cudownych ozdrowień, a raczej nieśmiałe „chcę spróbować" tam, gdzie wcześniej było tylko „nieważne". Czy da się pokochać siebie, kiedy przez lata próbowało się zniknąć? Być może. Ale najpierw trzeba przestać się bać tego, że ktoś naprawdę na ciebie patrzy. ⚠️Trigger Warning⚠️ - zaburzenia odżywiania - autoagresja 📞Telefon Zaufania dla Osób Zmagających się z Zaburzeniami Odżywiania - 801 889 880 📞Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym - 800 70 2222 📞Telefon Zaufania Dla Dzieci i Młodzieży - 116 111 #1 w debiut #1 w depresja #1 w szklanyklosz #1 w anoreksja #1 w sztuka #1 w obyczajowe #2 w smutek #2 w na #3 w psychologiczne #3 w autorskie #4 w emocje #5 w muzyka #9 w pierwszamiłość

Age gap, gdzie to ona jest starsza ;) Instruktorka tańca i raper. Banalne? A co, jeśli obojgu pokomplikowało się życie - i to z zupełnie innych powodów? Co, jeśli ona planowała przeczekać w jego mieszkaniu do września, a jego miało w ogóle nie być? Ona nie zamierza drugi raz popełnić tego samego błędu. On ma wystarczająco dużo własnych problemów. Jest lipiec. Będą jedynie współlokatorami. To tylko trzy miesiące. Co może pójść nie tak? Spróbuję trochę tu powalczyć z paroma rzeczami, m.in. z podwójnymi standardami i podejściem, że - po 30. to już tylko do trumny (jeśli chodzi o kobiety) - o seksie się nie rozmawia - stary człowiek i nie może (jeśli chodzi o kobiety) - baby mogą przeklinać. Są wulgaryzmy, problemy z używkami i trudne relacje, strach przed opinią otoczenia i złość na przypinanie łatek. Szeroko rozumiany łojesufeminizm, więc jeśli spodziewacie się droczenia z samcem alfa i to rozumiecie pod pojęciem "silna, niezależna bohaterka", możecie się zdziwić. Nie zwracajcie uwagi na literki przy tytułach. Są nieaktualne, ale nie chce mi się ich usuwać ;) Objętość orientacyjnie: 570 tys. zzs (ok. 98,7 tys. słów)

Nazywają go Światłą Bestią. Splugawionym Chłopcem. Tym, który zasiadał na Złotym Tronie i podpalił świat, wierząc, że ratuje go przed czymś gorszym. Wielki Mistrz Maro przegrał. Po klęsce zadanej mu przez Wysłannika Zniszczenia znika - ranny, złamany, pozbawiony władzy, która była jego tarczą i przekleństwem zarazem. Mocarstwa tropią go nie dlatego, że jest słaby, lecz dlatego, że boją się, iż wciąż może być groźny. Że w nowym leżu dojrzewa zemsta. Że człowiek, który raz sięgnął po absolutną kontrolę, nie potrafi już żyć bez niej. To on rozpętał wojnę między imperiami. To z jego rozkazu zbombardowano niewinne miasto. To w imię „ładu" tysiące kobiet spłonęło na stosach za magię. To on sięgnął po Pradawne Zło - i nazwał je koniecznością. A jeśli historia, którą znają zwycięzcy, jest tylko połową prawdy? Splugawiony Chłopiec to odwrócona opowieść o głównym antagoniście trylogii Zegara Końca Świata - historia opowiedziana z perspektywy człowieka, którego świat uznał za potwora, zanim pozwolił mu przestać nim być. To opowieść typu broken hero o kimś, kto poświęcił wszystko jednej idei - i przegrał. O desperacji, depresji i samotności po utracie sensu; próbie odnalezienia człowieczeństwa w świecie, który nie chce wybaczać. O pierwszych relacjach, pierwszej miłości i nieśmiałym pragnieniu niesienia dobra tam, gdzie wcześniej panowało tylko splugawienie. Bo czasem największym przekleństwem nie jest władza - tylko życie po niej. Nie jest wymagana znajomość poprzednich tomów.

Kiedy masz cztery cale wzrostu, trudno czuć się bezpiecznie. Tym bardziej, gdy świat pokrywają ogromne rośliny oraz zmutowane przez mgłę zwierzęta. Na szczęście Iris ma do pomocy nie tylko swój spryt, ale również dwójkę zaufanych przyjaciół. Przynajmniej do chwili, w której ciało jednego z nich nie zostaje wyłowione z pobliskiego zbiornika... OSTRZEŻENIE: w historii pojawiają się tematy eksperymentów na ludziach, wulgaryzmy, brutalne/ obrzydliwe opisy i treści nieodpowiednie dla osób poniżej (tak sądzę) 16 roku życia.