Hayatının alt üst olduğu gecede evlerine sık sık gelen Devrim Kozan'ın evlilik teklifini kabul eden Ayperi artık yeni bir hayata adım atmak zorundadır. Evliliği kabul ederek hiç bilmediği bir ailenin evine, İstanbul'dan Trabzon'a taşınmak zorunda kalır. Basit bir oyun sandıkları bu evlilik gerçeğe dönerken yaşadıkları aşk geçmişinin sır perdesi aralayacaktır. *** "Kırmızı uçurtma," dedim canım acısa da konuşmaya devam ederek. "Pembe balon sendin. Anlıyor musun? Sahip olamadığım her şey sendin." "Ellerin," dedim avuç içimdeki merhemi ellerine, soyulmuş parmakalarının üzerine bırakırken. "Ellerini iyileştir çünkü kalbindeki kötülüğü hiçbir zaman iyileştiremeyeceksin. Sen yalancı bir adamsın ve bunun üzerini hiçbir şeyle kapatamayacaksın. Kalbin dursa dönüp bakmayacağım sana."

Boğazımda sert yutkunuşların izi, yüzümde acının gözyaşları vardı. "Yine kaçıyorsun benden." dediğinde adımlarım duraksadı, sesindeki tükenmişlik kalbimi parçalara ayırdı. "İki yıl önce seni sevdiğimi söylediğimde de kaçtın. Tamam yanında değil ama en azından olduğu yerde mutludur dedim, karşına çıkmadım." dediğinde çenem titredi. Kalbim acıyordu onu her böyle gördüğümde. "O kadar zaman geçtikten sonra yeniden geldiğinde sevdamın altında ezilir oldum. Şimdi yine aynı noktadayız, senden bir cevap bekliyorum ama sen susuyorsun." Dik tutmaya çalıştığım omuzlarım sarsıldı, ağlamalarım hıçkırıklara karışırken Yağız aramızdaki mesafeyi iki adımda kapatmıştı bile. Ferah nefesi yüzüme çarparken sıcak ellerini yanaklarıma yaslayıp zaten bildiğim o gerçeği fısıldadı. "Sana hala aşığım Deva."

İşte yine bir uçurumun eşiğindeydim. Üstümde birazdan kefenim olacak beyaz bir elbise, yüzümde ruhsuz bir gülümseme vardı. Arkamdan gelen ayak seslerini duyduğum an geriye doğru baktım. "Sakın yaklaşma, git buradan!" Gözleri adımlarımı takip etti. Onun bana attığı her adıma karşı ben iki adım geriye gidiyordum. Bunu farkettiği an durdu. "Geriye doğru gidip durma düşeceksin!" "Ne diye geliyorsun ki peşimden, sana ne benden!" diye yükseldim. Uzun saçlarım soğuk rüzgarla savrulup yüzüme dökülüyordu. "Ne yapacaksın? Kendini mi atacaksın? Onlar hayatını yaşarken sen kendi hayatını mı mahvedeceksin?" Ağlamalarım sesli iç çekişlere dönüşürken yüzümdeki saçları sertçe geriye çektim. "Sen benim hakkımda ne biliyorsun da konuşuyorsun? Ben bundan önce de zaten yaşamıyordum ki. Şimdi buradan geri dönersem yine aynı şey olacak, geçmişte yaptıkları gibi beni tekrar aynı karanlığa itecekler. Ben bu defa bunu kaldıramam, ölürüm ama bir kez daha onlara boyun eğmem!" Omuzları gerildi. Yüzünde anlam veremediğim bir ifade oluşurken elini bana doğru uzattı. "Eğer bu eli tutarsan asla pişman olmayacaksın Hazan. Bir daha hiçkimse sana zarar vermeyecek. Bu da sana Cesur Karan Demirhan sözü olsun..."

Modern 21 yaşında bir kızın, muhafazakar dul çocuklu 33 yaşında bir adamla evlilik hikayesi. Bir mahalle kurgusudur. Dark Romantic gibi kurgulardan uzak, safe place kurgusudur. Saygısızca yapılan eleştiriye açık değilim!

"Bazen uzak bir köy, kaderin haritasını yeniden çizer." Henüz stajını yeni bitirmiş bir doktor olan Tutku Ay, kendine bile güvenemediği bir anda babasının zoruyla Gaziantep'in unutulmuş bir köyüne gönderilir. Kalabalıktan uzak, tenhalığın içinde mesleğine tutunmaya çalışırken, yolu geçmişi sırlarla dolu bir yüzbaşıyla kesişir: Dağhan Mert Kıraçlı. Onlar birbirine mecbur değil, birbirine anlaşmayla bağlı. Ama her anlaşmanın görünmeyen bir bedeli, her uzaklığın bir yakınlığı vardır. Ve bazı duygular, haritada yeri olmayan yerlerde filizlenir...

"Bırak beni," diye fısıldadım, ellerimi göğsüne koyup itmeye çalıştım ama göğsü o kadar sert, o kadar sarsılmazdı ki milim kımıldamadı. "Neden geldin ki zaten? Gitmeseydin ya da hiç dönmeseydin..."diye bağırdım, gözyaşlarım arasından göğsüne vurarak. "Ben yine arkadan izlemek istemiyorum anladın mı? Yine o pozisyona düşmek istemiyorum!"Sözümü tamamlamama izin vermedi. Akif artık hislerini, o içindeki aylardır biriken devasa baskıyı tutamıyordu. İki eliyle birden yüzümü kavradı; parmakları saçlarımın arasına sıkışırken avuçlarının o yakıcı sıcaklığı tenimi cayır cayır yaktı. Yüzünü yüzüme o kadar yaklaştırdı ki, dudaklarımızın arasındaki mesafe milimlere indi. O an heyecandan ve nefesimin kesilmesinden kalbimin duracağını sandım."İzlemeyeceksin," diye mırıldandı, bakışları tamamen dudaklarıma kilitlenmişti. Sesindeki o arzu, o yoğun tutku beni tamamen esir aldı. Belimi kavrayan diğer eli beni kendine daha da sertçe çekti, kaslı göğsüne tamamen yapıştım. "Çünkü benim gözüm senden başkasını görmüyor. Döndüğüm günden beri kafayı yiyecek gibi oluyorum. Karşımda öyle bir duruyorsun ki... Seni kendime çekmemek için, her an benim olduğunu hatırlatmamak için ne kadar savaştım haberin var mı?" Nefesi dudaklarıma çarparken başım döndü.6 yıllık o büyük hasret, o imkansızlık hissi ve az önceki o sahte kıskançlık krizi tenha yolun ortasında, arabanın gövdesinde tamamen yok oldu. "Hazal... ben artık kendime engel olamıyorum," dedi, sesi titriyordu. "Bana öyle yabancı gibi, başkası varmış gibi bakmayı kes. Çünkü ben artık dayanamıyorum."Ve o milimlik mesafeyi de kapattı; dudakları dudaklarıma kapandığında dünya üzerindeki tüm sesler kesildi, sadece ikimizin kalbinin o delice ritmi kaldı.

Hayaller Zümrüdü Anka kuşunun rengarenk tüyler ile bezeli kuyruğuna tutunup, Kaf Dağı ardına uçmak gibiydi bazen. Benimde hayallerim vardı, en toz pembesinden... Anaokulu öğretmeni olmak istemiştim ben hep. Onlarca çocuğun annesinden sonra annesi olmak, onların yüzlerindeki tebessümlerine sebep olmak istemiştim. Derler ki, kul yazar, kader gülermiş... Onlarca çocuğa anne olmak isterken, bir çocuğun annesi oluvermiştim ansızın... Âh... Bir de O vardı elbette... On beşinci yaşımın yürek sızısı... Ben ömrümün her deminde ona mısra mısra hecelerken sevdamı, bir gün karşıma çıkacağını nereden bilebilirdim? Şimdi üzerimde gönlümün tek sahibi olan adama giydiğim gelinlik, kucağımda ise emanetim, kızım, Zeynep'im vardı... Ben Nevâl ... Zeynep'in annesi.. Bâyezid Çalaphan'ın karısıydım artık... Nevâl & Bâyezid ❤️ Müsemma severleri mutlaka bekleriz ❤️ ✨ Muâşaka Serisi 4. Kitap ✨

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştiremezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atamazdı.❞ • 𝑩𝑰̇𝑳𝑮𝑰̇𝑳𝑬𝑵𝑫𝑰̇𝑹𝑴𝑬: 𝑪̧𝒊𝒇𝒕 𝑫𝒊𝒌𝒊𝒔̧ 𝒔𝒆𝒓𝒊𝒔𝒊 𝒃𝒊𝒓 𝒂𝒔̧𝒊𝒓𝒆𝒕 𝒌𝒖𝒓𝒈𝒖𝒔𝒖 𝒅𝒆𝒈̆𝒊𝒍, 𝑴𝒂𝒓𝒅𝒊𝒏'𝒅𝒆 𝒈𝒆𝒄̧𝒆𝒏 𝒃𝒊𝒓 𝒌𝒐𝒏𝒂𝒌 𝒉𝒊𝒌𝒂𝒚𝒆𝒔𝒊𝒅𝒊𝒓. • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

Kars'ın soğuk rüzgarı yarım kalmış sevdaların izlerini taşır. 1950'lerin yokluk ve gurbet yıllarında herkes bir sınavdadır. Kimi geri döner kimi ardında yalnızca bir iz bırakır. Bu hikaye kavuşmanın zamanla değil alın yazısıyla yazıldığını anlatır. Çünkü bazı kavuşmalar gerçekten de mahşere kalmıştır. Kader kilidini kıramadı. Ne çare... Bazı kavuşmalar mahşere kaldı.