Siz:Annen ve annem dahil tüm mahalleli seni bana övüyor Siz:Anneme yardımın dokunmuş herhalde onun da ne ara gözüne girdiğini bilmiyorum Siz:Bir haftadır her yerde karşıma çıkıyorsun ama yüzünü görmek bir nasip olmadı nedense Siz:Yüzünü görenler ölü felan mı Siz:Kimsin sen Çağatay Bora Tanseven? Görüldü... Yazıyor... Mahalle Abisi:Sonunda teşrif edebildin yavrum Mahalle Abisi:Ben senin aşkından kendini dağlara vuracağın o adamım. Mahalle Abisi:Ama sen kısaca müstakbel kocam diyebilirsin

(Bu isimle yazılmış ilk kitaptır.) Girdiği depresyon sonucu gittiği bir barda birlikte olduğu adamdan hamile kalan Hira, hayatında bir çocuğa yer vermek istemeyen Emir Asaf Dağlı. Peki ya iki sene sonra ikisinden bir parça olan Yusuf sayesinde yeniden yolları kesişirse? "Şimdi ben 23 yaşında bir anneydim. Oğlumsa henüz iki yaşında hayat savaşına başlamıştı. Lösemi tanısı konmuştu. Tek çarem ise hiçbir sorumluluk almayacağını iddia eden Emir Asaf Dağlı'ydı. Benim değerlerim uymamıştı oğluma. Belki babasının uyar umuduyla evinin kapısındaydım. Yapmam dediğim her şeyi bir bir yaptırıyordu hayat bana."

"Bana büyü mü yaptınız!" . Hayatını kurtardığı adam tarafından kaçırılan Lale. Hayatını kurtaran genç kıza takıntılı aşık olan Demir. . "Cehennemin dibine de gitsen gelir seni bulurum!" .

🌜☀️ Saçları, gözleri, dudakları, bakışları... Kısacası herşeyi aynı olan ikizler aslında birbirinden ne kadar da farklılardı. Aydan ellerine bulaşan oje izlerini temizlerken, Ayla ellerine bulaşan mürekkep izlerini temizliyordu. Aydan moda dergileri okurken, Ayla bilgilerine bilgi katmak için kitap okuyordu. Aydan arkadaşlarıyla el ele kahve içmeye giderken, Ayla arkadaşlarıyla el ele yürüyüşlere çıkıyordu. Aydan o güzel sesini piyano eşliğinde kullanırken, Ayla sokaklarda bağıra çağıra konuşma yapıyordu. Ama onlar ikizdi, aynı bedende yaşayan farklı ruhlardı. Sadece Ayla'nın bir hedefi, bir düşüncesi, bir isteği vardı. Adalet... !!! Aypare kitabındaki 'Ayla ve Aydan' karakterlerinin kurgusudur. İki kurgu arasında derin bağlar yoktur, ayrı ayrı okunabilir.!!! *BU ROMANDA DÖNEMİN RUHUNU YANSITMAK İÇİN GERÇEK OLAN BIRKAÇ DURUMDAN YARARLANILSA DA BU ROMAN TAMAMEN KURGUDUR. KARAKTERLERİN DÜŞÜNCELERİ KARAKTERLERE AİT VE KURGUDUR. BİREBİR TARİHİ YANSITMAZ VE TARİHİ OLAYLARIN ZAMANINDA -KURGUYA BAĞLI- DEĞİŞİKLİK OLABİLİR.*

"Seni buraya,bunca yıldan sonra döndüren nedir abi?" Mustafa karşısında oturan abisine bakarken,Kabir derin düşüncelerinden çıkıp gözlerini Mustafa'nın gözlerine dikti. "Keje," dedi acı dolu sesi ile."Onun için döndüm." "Keje delirdi abi.Sen onun tecavüze uğradığını öğrenip bu şehiri terk ettin edeli,Keje delirdi.Babası onu evlatlıktan reddedip eve almadı.Şimdi eski püskü bir evde kalıyor, saçı başı dağınık, komşular yemek verirse yiyor,vermezse yemiyor.Keje hayatını çoktan bitirdi abi,şimdi karşısına çıksan bile,seni hatırlamayacaktır.Durumu o derece kötü..." "Onda açtığım yaraları kapatabilir miyim?" "Kapatamazsın," dedi Mustafa kafasını her iki yana ağır ağır sallarken."Onda o kadar derin yaralar açtın ki sen,ne kadar uğraşsan,fayda etmez..."

"Senin için bu evi tuttum.'' Dedi bana. ''Teklifimi kabul edersen bu evde yaşayacaksın. Paran olmadığı için okulu bırakmayı düşündüğünü biliyorum. Üniversite hayatın boyunca bütün eğitim masraflarını ben karşılayacağım. Anlaşmamız sonlansa bile bu geçerli olacak. Okulunu bitirmen için her imkanı sağlayacağım konusunda bana güvenebilirsin. Ayrıca benimle birlikte olduğun her ay iki yüz elli bin lira alacaksın. Paran düzenli olarak hesabına yatacak. Ölümüne çalıştığın o işi ve yaşadığın berbat yeri düşünürsek bence iyi bir teklif. Genelde bir kadınla uzun süre kalmam. Ben istediğim sürece benim olacaksın. Bu anlaşma ne kadar sürer bilmiyorum ama bittiğinde zengin ve özgür bir kadın olacağın kesin. Her şey sonlandığında bu ev de senin olacak. Bunu bir düşün Dolunay, sonra da kararını bana bildir.'' DİLEFGAR: Gönlü yaralı aşık. !!!Dilefgar adıyla yazılmış ilk ve tek kitaptır!!!

Nefesim kesildi. Kalbim, göğüs kafesimi dövmekten yorulmuştu. Onun o kararlı, o tavizsiz bakışları karşısında kendimi bir uçurumun kıyısında hissediyordum. Düşecek miydim, yoksa uçacak mıydım? Bilmiyordum. "Senin için bu sadece bir hoşlantı değil, değil mi?" diye mırıldandım. Korhan, hafifçe gülümsedi ama bu gülümseme hüzünlüydü. "Basit bir hoşlantı mı? Efsun, ben senin için bütün dünyayı karşıma almaya hazırım. Peki sen? Bir tek 'evet' dersen, arkana bile bakmadan benimle gelir misin, yoksa hala abinin gölgesinde saklanmaya devam mı edeceksin?" Yazgı Mahallesi; Korhan ve Efsun'un aşkını, bu aşkın başlangıcını, getirdiği zorlukları, ailelerini, dostluklarını ve verdikleri mücadeleyi anlatan bir hikâye. Şimdiden iyi okumalar...

''O şerefsizle hiç bir yere gitmeyeceksin!'' Dediğinde sessiz kaldım, ateş gibi yanan bakışları bana döndüğünde volta atmayı bırakmış bedenini tamamen bana çevirmişti. ''Duydun mu?'' ''Duydum Kerim abiciğim!'' Dedim Hande'nin söylediklerine atıfta bulunarak. ''Ne abisi ulan? Siz beni komple delirteceksiniz!'' Söylediğine karşılık ona doğru bir adım atıp çatık kaşlarımla söze girdim. ''Ne oldu? Hande söylerken hiç itiraz etmiyorsun ama!'' Kafasını yukarıya doğru kaldırıp derin bir nefes bıraktığında adem elması yutkunmasıyla birlikte hareketlendi. ''Ya sabır!'' ''Sana binlik tesbih alayım bol bol sabır çek... Bu kafayla seni ancak o keser!''

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir'in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkûm bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin ağır gölgesinde ve geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bu evlilikte Gül, abisinin işlediği affedilmez bir günahın bedelini kendi hayatıyla ödemek zorunda kalır. Mirza ise yıllar önce geçirdiği felaket bir kazanın ardından yatağa mahkûm olan, sesi susmuş ve yürüyemez hale gelen bir adamdır; ancak sesi çıkmasa da her şeyi anlatan gözleri, ilk andan itibaren Gül'ün ruhuna dokunur. İntikam ve zorunlulukla başlayıp zamanla derin bir şefkatle büyüyen bu beraberlik, tek bir söz bile söylenmeden gözlerle yazılan suskun bir aşk hikâyesine dönüşür. Gül başta Mirza'ya yalnızca merhametle yaklaşsa da zaman geçtikçe onun bakışlarındaki kırılmışlığı, yüreğindeki sessiz çığlığı ve unutturulmaya çalışılan o umudu hissetmeye başlar. Şefkatle kanatlanan bu aşk, zamanla sadece iki kırık yüreği iyileştirmekle kalmayacak, birbirine düşman iki aşiretin de kaderini yeniden yazacaktır. "Bir insan ne zaman gerçekten hayatta kalırdı; bedeni iyileşip ayağa kalktığında mı, yoksa yalnızlığına ve kalbine bir başkası dokunduğunda mı?" YAZAR NOTU! Bu hikâyenin başlangıç kurgusunda; berdel, aşiret düzeni ve engelli bir ağa gibi bazı ortak anlatı unsurları bulunabilir. Bu unsurların benzerliği bilinçli olarak saklanmamaktadır. Ancak hikâyenin ilerleyen bölümleri, karakterlerin geçmişleri, ilişkileri, çatışmaları ve olayların gelişimi kendi kurgusuna göre oluşturulmuştur.Yani Gülzar-ı MİR'in olay örgüsü ve karakter gelişimi tamamen kendi kurgusuna sahiptir." Bu nedenle eseri tek bir benzer olay veya ortak tema üzerinden değerlendirmek yerine, hikâyenin bütünüyle ele alınmasını rica ediyorum. İyi okumalar. ♡