ერეკლე ჩვეულებრივი ბიჭი იყო, რომელიც არქიტექტურის ფაკუტლეტზე სწავლობდა და მამაკაცები მოსწონდა. ჯერ მარტო ამ ორი ფაქტის გამო შეიძლებოდა ჩაეთვალა, რომ საერთოდ არაფერში უმართლებდა ცხოვრებაში.

- თავს ნუ მაჩვენებ! ნუ იქცევი ისე თითქოს გადარდებ! აქ რატომ მომიყვანე საერთოდ? მთელი არსებით გეზიზღები! ეს ორივემ კარგად ვიცით! - ვყვიროდი, რადგან საკმარისი ავიტანე ამ ხნის მანძილზე. - მეზიზღები! ვერ გიტან! ყველაფერი, როგორც იქცევი, დადიხარ, საუბრობ! სუნთქავ! გაბრაზებული კარებთან მივედი, მაგრამ გაღების საშუალება არ მომცა. წინ გადამეღობა. შევხედე.მიკვირდა, მისი საქციელი მთელი ამ დროის განმავლობაში. თვალებში მხოლოდ სიბრაზე და სიძულვილი უელავდა. იმდენად მომიახლოვდა, რომ მის სუნთქვასაც კი ვგრძნობდი კისერთან. ნელ-ნელა ჩემი სახე მისკენ მიიზიდა და ტუჩებზე ხარბად დამაცხრა.