*CIPA: Dışarıdan gelen acıyı, soğuğu ve sıcaklığı hissetmeme durumu.* Babam ben küçükken acı çekmemi istemediği için İngiltere'den özel olarak bir iğne getirtti. Bu iğneler bana 2 yıllık süre ile yapılırken benim hiçbir şeyden haberim yoktu. Beni mikroplardan koruduğunu sandığım iğneler meğersem beni hissizleştiriyormuş. Bunu öğrendiğim zaman ise iş işten geçmişti. Başlarda içimde ufak bir umut kırıntısı olsa da büyüdükçe umut etmeyi de bıraktım. Kendimi insanlardan soyutladım. İnsanların bana acıyan bakışlarıyla karşılaşmamak için normalmiş gibi davranıyordum. Hayatım monoton bir şekilde ilerlerken bir gün babamın yurt dışına gitmesi gerekti. Babam yalnız kalmamı istemediği için beni İstanbul'daki ortağı Poyraz amcam ve o zamana kadar hiç görmediğim oğlunun yanına gönderdi. Bu ev benim hayatımın dönüm noktası oldu. Sönen umutlarım yeniden bu evde aydınlandı...