İki düşman ailenin çocukları olan İso ve Fadime çok uzun süre sevdalık etmişlerdi.Birbirlerine deliler gibi aşık olan ikili ayrılacaklarını akıllarının ucundan bile geçirmiyorlardı. Ta ki birbirlerini hiç acımadan kırana kadar...

Zeynep Atılgan, uzun zamandır etkilendiği adamla aynı sette çalışmayı beklemiyordu. [Erdem Şanlı • Zeynep Atılgan] ©mmatmazelsiyah • 2026

Okyanustan hallice irisleri yüzümün her santiminde itinayla dolaşırken merak duygusu çoktan esir almıştı bedenini. "Niye bana bunu yapıyorsun Fadime? Söyle, sen de rahatla ben de." dedi bana doğru bir adım atarak. Onun adımına karşılık ben bir adım geriledim. Sağ elimin işaret parmağını ona doğru kaldırarak, "Seni sevmiyorum çünkü. Nefret ediyorum senden. Duydun mu? Nefret." dedim en içten ses tonumla. Afalladı. Bu kadarını beklemiyordu belli ki. Omuzları yenilgiyle düştü. "Sana geçmişi unutturmak istiyorum, kendimi affettirmek istiyorum. Sadece bir şans, tek bir şans veremez misin bana?" yalvarırcasına kurduğu cümleye karşı sadece sustum. "Fadime, ben senin yolunda bittim kızım. Çaresizliğimi görmüyor musun?" dedi kendini göstererek. Burukça gülümsedim. "Sen çaresizlik nedir nerden bileceksin? Hiç ben olmadın ki."

~o kadının en masum halinin yanındayken olacağını düşünmemişti...

fadime dugusuz bir kız gibiydi annesi ve babası öldükten sonra onun için sadece iki kişi önemliydi biri abisi adil diğeri Yunan bir kız olan eleni Fadime her ne kadar kırılgan olsada bu göstermedi ISO ise komiklik yapıp gözükmek istiyordu o kimse gormesede insanlarin dediğini yapan bir kukla gibiydi işte bu hikaye sevenlerin sevdiklerine kavuşacak mi kavuşamayacak mı bilinmeyen hikayesi

Fenrir. Kıyameti getiren o. Ceplerimde çakıllar, Yolumu keser, ayaklarıma takılırlar. Bağıma bülbül konar mıydı? Sendele artık, koşma. Ellerinde şefkat, bileğinde güç, Sıkıca sarılmışsın deli bozuk. Onun kanadının gölgesi şeytan, Su gibi yılları ondan çalan.