Visal adı yeraltında bir efsane gibi fısıldanan, kusursuz planlarıyla tanınan bir hırsız. Ama bu kez hedefi sadece bir kasa ya da sıradan bir mücevher değil. Crimson Pact'e girebilmek için önüne konan görev, onu geri dönüşü olmayan bir oyunun içine sürüklüyor. Güneş Elması'nı çalmak. Elmasın sahibi Batın. Gücünü paradan alan bir iş insanı gibi görünse de, karanlık dünyanın derinliklerinde "Kartal" adıyla bilinen, acımasız bir mafya lideri. Kimliğini saklayan, herkesi yöneten ve asla hata yapmayan biri. Visal'ın bilmediği şeyler ise planından çok daha tehlikeli. Çalması gereken elmasın sahibiyle kaderinin çoktan kesişmiş olması ve daha da kötüsü, girmeye çalıştığı Crimson Pact'in ardındaki ismin Batın olması. Av mı, avcı mı? Güvenin bir zayıflık, ihanetin ise kaçınılmaz olduğu bu dünyada Visal, en büyük kaçışını planlarken aslında kendi sonuna mı yaklaşıyor? 🎐 **Bu kurgu final verdikten sonra tekrardan düzenlenecektir. Bazı yerlerde yazım hataları var bunların hepsi finalden sonra düzenlecek. Aynı zamanda ilk birkaç bölüm kısa olduğu için finalden sonra arttırılırcaktır!**

"Düşeceksin," dedim, sesimdeki o sahte umursamazlığı korumaya çalışarak. Ama içimden geçen tek şey, onun bu kadar kendinden emin olmasının, o gamzeli gülüşünün beni nasıl bir boşluğa sürüklediğiydi. "Geriye yürürken bir taşa takılırsın,düzgün yürüsene Asaf." Asaf hafifçe omuz silkti, attığı adımlar o kadar dengeliydi ki sanki dünya onun etrafında dönüyordu.Ama,arkasında gözü yoksa düşebilirdi.O bunu umursamadan geriye dogru yürümeye devam ediyordu. "Düşersem beni tutmaz mısın?"diye sordu gözlerini gözlerime dikerek. Ben onu nasıl tutayım allah aşkına,onu tutayım derken onunla bende düşerdim.Bedeni benim iki katımdı neredeyse.Ama yinede tutardım tabikide,bakacak degildim.Ona bunu soylemeden ,yalan söylemeyı tercih etdım. "Hayır" "Tutmaz mısın?"diye sordu tekrar. "Tutmam."dedim sesimdeki kararlılığı korumaya çalışarak. Ama o, gözlerini kısıp bana bakıyordu.Kafasını sağ omzuna yatırdı. "Düşersem beni tutmazsın yani?" "Tutmam, dedim ya!" dedim bu sefer biraz daha vurgulayarak. Asaf tam o an,geri geri yürürken dengesini kaybedecek gibi oldu.Ellerimi refleksle,beyaz gömleginin yakasını tutarak kendi tarafıma dogru var gücümle çektim. Kalbimin o ana kadar attığı hızın, şu anki ritmi yanında hiçbir şey olduğunu fark ettim. Göğsüm hızla inip kalkarken, gözlerim irileşmiş bir şekilde ona bakıyordum. Boyu benden uzun oldugu için üstten üstten bakıyordu.Düşmemiş olmanın getirdiği o şaşkınlıkla değil, tam tersine, sanki bu anı bekliyormuş gibi bir ifadeyle gülümsedi. Sol yanağındaki o meşhur gamzesi, tam karşımda parlıyordu.Yüzünü eğilmiş bakıyordu bana. "Hani tutmazdın?" diye fısıldadı.