Errësira e së shkuarës është mburoja e saj, humnera e krijuar nga plagët, që nuk i tregon dot, është komforti i rremë, ku ajo strehohet. Pas një sekreti të zbuluar tepër vonë, jeta gjithë dritë për Anilën bëhet vetëm pasqyrë e versionit, që ajo shmang, të shikojë dhe nuk dëshiron ta njohë askush tjetër atë pasqyrim. Ama janë disa gjurmë plagësh, të cilat ajo nuk i fsheh dot nga personi, që këmbëngul ta shohë për atë, që është. Ai premton të bëhet graviteti në humnerën pafund të stuhishme dhe rrugëdalja nga errësira tërë plagë, ama Anila ka frikë, të shpresojë sërish. Po sikur ajo shpresë të jetë vetëm mashtrimi më mizor në formën e dashurisë? Janë njerëzit e këqij, ata, që shkaktojnë fatkeqësi, apo fatkeqësitë janë shkaku, pse njerëzit bëhen të këqij?