"ආර්නර් ඔයා... රැසියෙල් කියන නමේ තේරැම දන්නවද... රැසියෙල් කියන්නේ දෙවියන්ගේ නරකම රහස... අඳුරැම... ශාපලත් රහස...." Starting at 2025/12/14

I was cornered in my room.. they all were here. I was sitting on antrey's lap with his hands around me like chains.. he was breathing me as if I'm the last bit of oxygen there left to survive. Abrasha was kneeling in front of me he kept his hold on my chin.. he was so close to my face that if I breath out our lips would touch. Then he moved closer to my side and whispered " Still don't remember us, kid...?" he knows I'm lying.. But he still wants to hear it from me.. I took out a shaky breath and answer him in small whisper... "no" " Lie " Anton says this... he come closer and kneel beside his brother. " You're lying. " he tells me while holding my eyes with his mismatching ones. " and liers get punished.." he says with smile that doesn't reach his eyes. NOTE: I DON'T OWN ANY PICTURES SHOWN IN STORY. CREDIT GOES TO RESPECTIVE OWNER. THE STORY CONTAIN BELOW THEMES, THE AUTHOR SUPPORTS NONE OF IT'S. Assisted suicide Possesive behavior Violence Gore Give it a try. Thank you. Sincerely, Your Writer.

හීන් හඬක් මුමුණපු රහසක්... ⚠ This story contains dark and disturbing themes that may be distressing for some readers... It is intended for mature audiences only... Proceed at your own risk...

සිරකරුවෝ ද මනුෂ්‍යයෝ ය...!

"රතිකෙළියේ මදාරා මලක් වුන උබ මදාරා මල් අතරම සැගවුන මගේ ප්‍රේමආලකමණ්ඩපේ මගේ මන්දෝදර මම මැරෙනකම්" 🩸⚪ මදාරා මල් අතර මියෙනාතුරු රතිකෙළියක්...... ☡Copying the story is prohibited🚫

Back on: 11.10.2026 Falling... ඒක වුනේ මම එයාව දැක්ක පළවෙනි වතාවේ නෙමෙයි. දෙවෙනි වතාවේ තියා සියවෙනි වතාවේවත් නෙමෙයි... හැබැයි අර ගැඹුරක් පේන්නැති, හැගීමක් දැනීමක් ගෑවිලාවත් නැති තද කලු පාට ඇස් වල, මගේ ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට කදුලු පිරිලා තියනවා දැක්කමයි. යුවාන් ආග්‍රව් ෆර්නෑන්ඩෝ. එයාට ගොඩක් අය කැමතියි. ඒ ගොඩක් අය අතරේ මමත් හිටියා. හැබැයි ඒ කැමැත්ත අර "ආදරය" කියන බරපතළ වචනෙ හරියකවත් තිබ්බේ නෑ. මන් එයාට ආදරය කරනවද? - මන් ඇත්තටම ඒක දන්නෑ. එයා මට ආදරය කරනවද? - කොහෙත්ම නෑ. මට එයාට ආදරය කරන්න ඕනිද? - ඒකත් මට තේරෙන්නේ නෑ. එයා මට ආදරය කරනවා දකින්න මට ඕනිද? නෑ...මම හිතන්නේ...නෑ. හැබැයි එයාගේ ජීවිතේ නැතුව බැරි කෙනෙක් වෙන්න... එයාට කවදාවත් අමතක කරන්න බැරි කෙනෙක් වෙන්න... එයාගේ අර හරිම කලාතුරකින් දකින්න ලැබෙන ලස්සන හිනාවට හේතුවක් වෙන කෙනෙක් වෙන්න... අන්න ඒක තමයි මට ඕනි කලේ. ❝ You were never mine...but I kept falling for you like you were.❞

හීන් සැරේ... නුඹ ඇවිදින්... ❕