Umursamaz ailede büyümüş olan Ebrar ona karşı ön yargılı abi ve babasıyla baş edebilecek mi? Gelin beraber görelim ve Ebrar'ın bu hikâyesine ortak olalım

İnsan kendine yetebilir mi? Eğer yalnız olmaya alışıksa gayet yetebilir ama değilse zaman alır. İmkansız değil, yapılabilir şeyler. Zor olan kalabalığın içinde yalnız kalmaya zorlanmak, kendine yetebilmeye zorlanmak. Ben Akşın, sadece Akşın. Kalabalık ailesi içinde yalnızlığa zorlanmış biriyim. Bilinmeyen, görülmeyenim.

Sokakta yaşayan 4 yaşında bir kız çocuğu... 6 oğlundan sonra kız çocukları olmayacağını düşünen ve kız çocukları olmasını isteyen Gökçe Hanım ve Atlas Bey... Yanlışlıkla arabaları ile çarptıkları küçük bir kız çocuğunu gördüklerinde, o güzel çocuğu oğullarının karşısına yeni kardeşiniz diyerek çıkartmaktan başka akıllarına hiçbir şey gelmemişti. Ama bir sorun vardı. O 4 yaşındaki kız çocuğunun bedenindeki kişinin 19 yaşındaki bir kızın ruhu olmasıydı. -Kim dedi sana yeniden doğ diye?- ~Reenkarnasyon içerir.~ -Kurgu şahsıma aittir. Taklit edilmesi veya çalınması durumunda adli işlem başlatılacaktır.- -23.06.2024-

Küçük Roz daha küçücük bir çocukken ailesinden zorla ayrılır, seneler sonra yuvasına dönse de bazı engeller ve gerçekler arasında sıkışık kalır. Bunları aşmayı becerecekler mi?

2 yaşında bir bebek yetimhanede sessiz,yanlız,asi bir bebek bir yuvaya kondu ve o yuvanın merkezi oldu minik serçe yanlızken asiyken bu yuvada can demekti... •Şahsıma aittir çalınması durumunda gereken yapılacaktır•

🥀Reankarnasyon içerir!🥀 Yirmi yedinci yaş gününde arkadaşlarıyla buluşmak için evden çıktığı zaman bir kaza sonucu hayatını kaybetti. Adam gözünü açtığında üç yaşında bir kız çocuğunun bedeninde olması desem nasıl bir tepki verirdiniz?

Sadece gerçek ailem kurgusu değil, anlaşmalı evlilik ve sonradan gelen abi var. Doğumda bebeği ölen aileye verilip "ALPTAY" Ailesinden koparılan Alzira'nın hikâyesi... *** "Benden sonrada hayat var. Ve o hayatta, çok erken yanlız kalırsan Yunan kızı... Önüne bak, son nefesine kadar içinde benim yasımı tutarak geçirme ömrünü." -Pamir Arsel Bayır-

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Ölümden falan kurtarmamışlardı beni, annemden almışlardı. Babamdan almışlardı, sonuçta satsalar bile benim anne ve babamdılar değil mi? Öyle olmalıydılar, bir yere ait hissetmeliydim artık. Birinin en sevdiği olmak zorundaydım. Hatta biliyor musunuz, tek bir kişinin sevdikleri listesinde sonuncu olmak bile yeterdi bana. Bu yaşıma kadar birinin önceliği olmak için çabalamıştım ve olmamıştı; bundan sonra da birinin son sevdiği olmak için çabalayabilirdim. Yeterdi, gerçekten yeterdi bana. __ O kadar çok okudum ki bir tane de kendim yazdım