𝐇ə𝐫 𝐳ə𝐫𝐫ə𝐬𝐢𝐧𝐢 ə𝐳𝐛ə𝐫ə 𝐛𝐢𝐥𝐢𝐫𝐝𝐢𝐦. 𝐙𝐢𝐡𝐧𝐢𝐧𝐝ə𝐤𝐢 𝐡ə𝐫 𝐪ı𝐯𝐫ı𝐦ı, 𝐫𝐮𝐡𝐮𝐧𝐝𝐚𝐤𝐢 𝐡ə𝐫 ç𝐚𝐭𝐥𝐚ğı 𝐦əն 𝐚ç𝐦ış𝐝ı𝐦. ​𝐌ə𝐧 𝐨𝐧𝐚 𝐚ş𝐢𝐪 𝐢𝐝𝐢𝐦. ​Çü𝐧𝐤𝐢 𝐨 𝐦ə𝐧𝐢𝐦 ə𝐬ə𝐫𝐢𝐦𝐝𝐢; 𝐦ü𝐫ə𝐤𝐤ə𝐛𝐢𝐦𝐥ə 𝐛ə𝐬𝐥ə𝐝𝐢𝐲𝐢𝐦, 𝐲𝐮𝐱𝐮𝐥𝐚𝐫ı𝐦𝐝𝐚𝐧 𝐨ğ𝐮𝐫𝐥𝐚𝐲ı𝐛 𝐯𝐚𝐫 𝐞𝐭𝐝𝐢𝐲𝐢𝐦 𝐲𝐞𝐠𝐚𝐧ə 𝐡ə𝐪𝐢𝐪ə𝐭 𝐢𝐝𝐢. ​𝐎𝐧𝐮 𝐦ə𝐧 𝐲𝐚𝐫𝐚𝐭𝐦ış𝐝ı𝐦, 𝐨𝐧𝐝𝐚𝐧 𝐯𝐚𝐳𝐠𝐞çə 𝐛𝐢𝐥𝐦ə𝐳𝐝𝐢𝐦. ​𝐀𝐦𝐦𝐚 𝐢𝐧𝐝𝐢, 𝐲𝐚𝐫𝐚𝐭𝐝ığı𝐦 𝐨 𝐪ü𝐬𝐮𝐫𝐬𝐮𝐳 𝐬𝐢𝐥𝐮𝐞𝐭 𝐤üçə𝐥ə𝐫𝐝ə 𝐠ə𝐳𝐢𝐫. 𝐁𝐚ş𝐪𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐚𝐝𝐥𝐚 𝐜𝐚ğı𝐫ı𝐫𝐥𝐚𝐫 𝐨𝐧𝐮, 𝐛𝐚ş𝐪𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐡ə𝐲𝐚𝐭ı 𝐲𝐚ş𝐚𝐲ı𝐫. ​𝐇𝐚𝐥𝐛𝐮𝐤𝐢, 𝐨 𝐦ə𝐧ə 𝐦ə𝐱𝐬𝐮𝐬𝐝𝐮𝐫. 𝐇ə𝐫 𝐛𝐚𝐱ışı, 𝐡ə𝐫 𝐧ə𝐟ə𝐬𝐢 𝐦ə𝐧𝐢𝐦 𝐪ə𝐥ə𝐦𝐢𝐦𝐝ə𝐧 çı𝐱ı𝐛. ​𝐎𝐧𝐮 𝐠𝐞𝐫𝐢 𝐚𝐥𝐚𝐜𝐚ğ𝐚𝐦. ​𝐎𝐧𝐮 𝐭𝐞𝐳ə𝐝ə𝐧 ə𝐬ə𝐫𝐢𝐦ə 𝐡ə𝐛𝐬 𝐞𝐝ə𝐜ə𝐲ə𝐦. Çü𝐧𝐤𝐢 𝐛𝐢𝐫 𝐲𝐚𝐫𝐚𝐝ı𝐜ı, ə𝐬ə𝐫𝐢𝐧𝐝ə𝐤𝐢 𝐨𝐛𝐫𝐚𝐳ı𝐧 𝐨𝐧𝐝𝐚𝐧 𝐱ə𝐛ə𝐫𝐬𝐢𝐳 𝐧ə𝐟ə𝐬 𝐚𝐥𝐦𝐚𝐬ı𝐧𝐚 ə𝐬𝐥𝐚 𝐢𝐜𝐚𝐳ə 𝐯𝐞𝐫𝐦ə𝐳. ~ TURAL SADİQ

Kontrol manyağı bir mafya... Ne kadar tehlikeli olabilir ki ? En fazla ne kadar sınırları zorlayabilir. Hadi birlikte öğrenelim ! __________ Tüm gücümle kurtulmaya çalıştım ama Turan beni sıkıca tutuyordu. Kas yığını dediğim adamın gücünü hissettikçe, durumun ciddiyetini daha da kavradım. "Bırak!" diye tısladım, dirseklerinmi kullanarak onu itmeye çalıştım. Ama Turan eğilip fısıldadı: "Bu kadar çırpınırsan seni bırakırım ama sonra yakalarım. Ve inan bana, ikinci kez kaçmaya çalışmak istemezsin." Bu tehdidin altındaki o ince sıcaklık, Eylül'ü daha çok sinirlendirdi. ___________ İyi okumalarrrr.

Hemşire Yaren Özkaya Hasta Ömer Demirkan Onların hikayesi uzun süredir başlamıştı ama sayfaları yeni açılıyordu. Biri yabancı biri aşıktı.

"Şeytan, meleğin kanatlarını severken yanlışlıkla kopartabilir, güzel kiracı." 🪽 | 1,82m okunma ile final yaptık. | Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Azad Karan, yüreğinin tam ortasına kor gibi düşen Nida'nın aşkıyla yanıp tutuşmaya başlamıştır. Ateşi bir türlü dinmiyordur çünkü Nida onun yanından bile geçmek istemeyen, köydeki diğer insanlar gibi ondan korkan bir kızdır. Aşkının karşılığını alamayan Azad, bu yolda her şeyi göze almıştır. İyi ya da kötü, incinerek veya inciterek Nida'yı kazanmaya karar verir. Gözü ondan başkasını görmüyordur, Nida'nın aşkı onu olduğundan daha acımasız birine dönüştürür. "Seni çok seviyorum, sen de beni seveceksin."

Lapis Yayınları aracılığıyla kitap olmuştur ✨🧡 NOT: Düzenlenmiş hali ile basılmıştır. Ayrıca yorumlarda spoiler vardır, dikkat etmenizi öneririm. Eğer spoiler verecekseniz lütfen öncesinde uyarı bırakınız. ... Ceviz Ağacı Mahallesi'nin gölgesi bahar ayında yeryüzüne dokunurken içerisinde bulunan yaşantılar da birbirlerine dokundu. Sıcacık insanların sıcacık mahallesine ve oradan da evlerinin içine misafir olduğumda çok küçüktüm ama anımsıyorum, çocuksu mutluluğum o kadar gerçekti ki içim içime sığmıyordu. Sonra büyüdüm ve onlara dahil oldum, onlara karıştım ve Ceviz Ağacı Mahallesi'ndeki ağaçların şekline girdim. Aşk bir diken gibi tırmandığım ağaçların dallarından tenime doğru uzanıp bedenimi baştan sonra doğru keserken gözlerimdeki sıcak yaşları yeryüzüne davet ediyordum. Aşık olacak kadar büyümüş, aşka düşecek kadar sersemdim. Ama mutluydum, Ceviz Ağacı demek mutluluk demekti. Ceviz ağacı demek buralarda, tepesindeki çalıkuşu demekti. Ve ben... Kızıl Çalıkuşu'ydum. .... Onların aşkı dillendirilemeyen bir lanet gibi içlerinde dağlanırken mahalleye düşen yağmur damlalarına arkadaşlık etti. Sonra mahallenin açık pencerelerinin birinden usulca bir şarkı yükseldi ve Ceviz Ağacı'na yayıldı. "O gözler bana eskisinden yabancı, Gönlümdeki bu sevda hiç bitmeyen bir acı." ... Bu isimle yazılan ilk kurgudur. Kapak için birkadehsevgi-'ye teşekkürler. Tüm Hakları Saklıdır, kurgu tamamen yazara aittir ve çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."