İçinde kabul edemediği yönlerini bastırmaya çalışan Yağız Egemen, Amerika'ya gittiği tatil döneminde, tedavi olmak adına bir psikologa danışmak ister. Fakat olaylar beklediği gibi gelişmez, aksine kendisini zora sokacak bir tehdit unsuruyla karşı karşıya kalır. Hayatını, sırlarını ele geçiren kendisine takıntılı bir kadının ağzını kapalı tutmak adına, yok sayar. Her şey üst üste gelirken, İstanbul'u beşik gibi sallayan bir deprem tüm dengeleri alt üst eder. Kurtulduğunu zanneden Yağız, en az onun kadar ağır bir psikolojik savaşın içerisine düşer. Nefreti büyüdükçe kendisine kalkan olur, beklenmedik bir duyguya, beklenmedik bir kadına kucak açar. Geçmişi peşini bıraktığını sanarken, keşfedemediği derin girdapların içerisinde bulur kendini. Kaçacakken, takılı kalır bir kadının ruhuna. Daha da tutsak, daha da güçsüz...

Hayat iki kirpik arasında acılı bir mesafe. Bazıları bu yolun sonunda çeker acıyı, bazıları doğarken, bazıları hiç çekmez, bazıları onunla yaşar... Eylül kurtulamadı vedanın olduğu bir dünyada acılı sonlardan. Korkusuz yürür bazıları bu yollarda; koşulsuz, şartsız. Yağız koştu her kötü sonun peşinden onu da içindeki fırtınaya çekerken... Bir ölüm şarkısı fısıldanır bazı kulaklara, ölüm değildir bu, bundan sonraki hayatını yansıtır sana. "Hayatına hiç girmemeliydim. Ben uzaktan yakıştım senin yanına. Yaklaşırsam ikimiz de yanardık. Ben kül oldum ama hala seni yakmaya devam ediyorum. Kimsenin söndürmesine de izin vermiyorum, ben de söndürmüyorum. Tam buz tutacağım dediğin anda daha da harlanıyor ateşim, sönmek bilmeyen ateşini daha da alevlendiriyorum. Peki sönmüş bir kül alevli bir yangının başlangıcı olur mu? Özür dilerim güzelim, ben senin başlangıcın oldum..." Tüm hakları Epsilon Yayınları'na devredilmiştir. İsim, konu ve kapak çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. Kaynak gösterilerek tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.