"Mihri, evleneceksin," diyen babamın sesi tekrardan kulaklarımda çınlamıştı. Sesi her zamanki gibi soğuk, demir geçirmezdi; itiraz kabul etmiyordu. Babamın dediklerini sindirmek için zorlukla yutkunmuştum. Böyle olacağını bilmeme rağmen neden nefes alamamıştım, neden içinde olduğum durum altında ezilip kalmıştım? Bir şeyler söylemek, itiraz etmek istemiştim fakat yapamamıştım. Babamın bakışları altında ezilmiştim tekrardan. "Hayırlısı buymuş," demişti annem, abimin gözlerinin içine bakarken. Bana bakmamıştı. Oysaki abimin canına karşılık benim canım, benim hayatım ortaya koyulmuştu. Bu ailedeki yerimi bir kez daha anlamıştım: Ben bu aile için bir hiçtim, fazlalıktım. Birkaç gün sonra bu konağın kapısına bir çöp gibi bırakılmıştım. Abimin geleceği için benim geleceğimi yok saymışlardı. Bunu hiçbir zamana affetmeyecektim, bu gerçeğin altında her gece ezilecektim.

"Avımsın adam..." "Avınım kadın..." Avlamak bir sanattı, ta ki o hırçın ateşe çarpana dek. Kimin av, kimin avcı olduğu birbirine karıştığında; asıl yangın sessizce başladı. Biri, kendi kimliğini kendisini yok etmeye yeminli bir ruhun içinde keşfederken; diğeri, elindeki silahın aslında kendi kalbine doğrulduğunu çok geç fark etti. Bu; birinin kaçtığı, diğerinin kovaladığı basit bir oyun değil; bu av ve avcının oyunuydu. Ve sorun şuydu ki; avcı, avına aşık olduğunda ormanda ilk ölen hep gurur olurdu. KİTABIN TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR, (Ç)ALINTI DURUMU OLURSA HUKİKİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR. 31/03/2024

+18 cinsellik ve şiddet içerir! • Bir avcı ve av hikayesi değil.. Bir avcının, av olmak pahasına başka bir avcıyı avlamasının hikayesi. Gerçekten kötü bir adamın ellerine düşen bir kadın.. Gerçekten kötü bir adamın ellerine düşmek için her şeyi yapan bir kadın.. Takıntı mı aşk mı? Gözleri ilk kez bir uçurum kenarında buluştuğunda bunun adı aşk'tı. Fakat yıllar sonra bir ringin içinde buluştuğunda.. kadın bile bunun aşk olamayacak kadar fazla olduğunu hissetmişti. Turuncudan nefret eden bir kadının gökkuşağının ikinci katmanına hapsolma hikâyesi.. Turuncudan nefret eden bir kadını, gökkuşağının ikinci katmanına hapseden bir adamın hikayesi.. Sır. Oyun. Tutku. Kadın o katmana girebilmek için ölümü bile göze almıştı.. • Gerçek kişi ve kurumlarla alakâsı yoktur. Hâyâl ürünüdür!

"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

Dikkat: +18 sahneler barındırır. • Mafya • Anlaşmalı Evlilik • "Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen'di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir'le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.07.2025 🕷 Romantizm #1 (10.01.2026)

Vicdan eskirse, ruh küflenirmiş! Ruhu yaşarken küflenen insanların öldüklerinde ruhları da kokarmış! Düşman oldukları ailenin büyük oğluyla evlenmeye zorlanan Meran Ulya Babür, bu evlilikten kaçabilmek için her türlü yolu denemeye kararlıydı. Nefret ettiği adamdan yardım bile dilemeye hazırdı. Fakat yardım istediği kişi düşman ailenin ikinci çocuğundan başkası değildi! Kartal Alemşah, eskiden sevdiği kadının ağabeyiyle evleneceğini duyduğunda unutmaya zorlandığı geçmişiyle yüz yüze kalmıştı. Yanlışlar yapıldı. Sözler verildi sözler bozuldu. Savaşın sonunda antlaşma metni imzalandı. Taraflar belliydi. Karar kesindi. Sırlar sarmaşık gibi geçmişlerini kafeslediğinde ortada kalan sadece dikenler arasından doğan imkânsız aşkları olacaktı. "Ve hiçbir şey tesadüf değildi!" Çevrelerini saran bir savaş çıktığında geçmiş onları yaraladığında geriye kalan sadece onlar oldu. Onlar birbirineydi. Ama en çok birbirlerinden sınanacaklardı. "Yasemin yücede biter, kokusu aleme yeter!" Misak: And, yemin, sözleşme demektir. BİRLİK EVRENİ SERİSİNİN ikinci kitabıdır. Evren üç serilik ana kitaptan ve iki yan kitaptan oluşmaktadır. Kitaplar birbirinden bağımsızdır fakat birbiriyle bağlantılı olayların yaşandığı bir evrende geçmektedir. +18 sahneler içermektedir!

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştirmezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikili kimse söküp atmazdı.❞ • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

"Seviyorum seni." "Anlamadım?" "Anlamana gerek yok, yaşayacaksın." Gözlerine baktığımda beni seven değil, derinliklerine kadar öfke duyan bir adam görüyordum. Ya gözleri yalan söylüyordu, ya da sözleri. Yalancı bir insan olmadığını biliyordum, dürüst bir insan olmadığından da oldukça emindim. Ortası bir adamdı, işlerin gidişatına göre kendi yolunu belirlerdi. Peki benim onun yolunda ne işim vardı? "Gözlerime bak! Ben senin düşmanın değilim. Senin için ona düşman oldum. Sana kızgın değilim, kırgınım sadece. Benim yerime ona gülümsediğin, dokunduğun, sevdiğin için. Beni değil, onu gördüğün için." İşaret parmağıyla yüzüme dokundu korkakca, daha sonra okşadı. Duvara öyle bir sinmiştim ki, nefes dahi almıyordum. Salonda duyulan tek ses ona aitti. "Sen kör, sağır değilsin, Meyra. Neden beni duyup, görmedin." Öyle bir söyledi ki, benim kör ve sağır olmam onu daha mutlu edecekmiş gibi, içindeki ateşi azda olsun söndürecekmiş gibi. Şiir gibi konuşuyordu. Benim duyduklarım gönül okşayan sözler değil, zehirdi.

Yetişkin okurlar içindir!!! Karadeniz'de aşklar fırtına gibi kasıp kavurur. Mardin'de ise sessiz yaşanır. "Bana dokunmamak için bu mücadelen," dedim yavaşça. Sesim sandığımdan daha sakindi. Gözleri gözlerimi bulduğunda bastırdığı duygular oradaydı. "Hayır," dedi ve birkaç saniye duraksadı. "Evet." İkilemi karşısında kaşlarım havalandı. Demirhan tuttuğu nefesini sertçe verdi. 
"Sikeyim! Evet," diye yükseldi aniden. "Çünkü dokunursam durmam. Sahte karıma dokunursam duramam, sikerler böyle işi."

Tek kurşun. O gece tek kurşun sesi duyulmuştu köyde. Her şeyi bilen sadece Kamer'di, bir de onu sonsuza kadar bu sırrı saklaması için uyaran Derin'in abisi, Şafak Kirman. Derin ise yerde kanlar içinde yatıyordu, bir de onun arka tarafında yere yığılan adam vardı. Tek kurşun, iki beden. Olan her şeye geceyi aydınlatan gökyüzündeki ay şahitti bir de yeryüzündeki, Kamer.