İris Acar, şehrin unutulmuş bir köşesinde bulunan küçük restoranını ayakta tutmaya çalışan genç bir kadındır. Mafyayla, silahlarla ve suç dünyasıyla hiçbir ilgisi yoktur. Ta ki bir gece yanlış kişi sanılarak kaçırılana kadar. Karahan Kara'nın adamları büyük bir hata yapmıştır. Hedefleri başka bir kadındır ancak iş işten geçmiş, İris kendini şehrin en tehlikeli mafya liderinin karşısında bulmuştur.

+18 ögeler barındırır, şiddet, argo, cinsellik içeren sahneler vardır, lütfen uyarıyı dikkate alalım. ⋆ Sarayda yaşayıp tahttan nefret eden bir kadın, kral olmak için doğup taçsız kalan bir adam... İki farklı rejime ait Karnelyan Mahver ve Kılıç Kül Seryum'un bir arada olması kadar olmaması da sorundur. Yalanlar vardır, doğrular gizlidir ve Karnelyan Mahver, Kılıç Kül Seryum'un sarayında tahtın kurulmasına engel olurken yine de gerçekleri düşmanından öğrenir. 𓍼ོ Gerçek kurum ve kuruluşlarla hiçbir alakası yoktur, tümüyle zihnim ve ruhumla şekillenmiş bir hayatın hikayesidir...

Arkamda bir hışırtı duyunca hemen korkup geriye dönüp bakmıştım. Korku kaplamıştı tüm vücudumu, etrafımdaki zifiri karanlıkta bir şeyler görememiştim, bedenim hem soğuktan, hemde korkudan titremeye başlamıştı. "Biri mi var?" diye sordum aynı bedenim gibi titreyen sesimle. Bir kaç saniye geçti, tam yine ağzımı açacakken biri belirdi karşımda. Karanlık olduğu için yüzünü göremiyordum, sadece silueti vardı karşımda. Korktum, gece vakti mezarlıkta tek başıma ve şuan karşımda hiç tanımadığım biri vardı.

• Genç kadın istemeden kendisinden yaşça büyük bir adamın saplantısı haline gelmişti. • Adam farkında olmadan kendisinden yaşça küçük bir kıza aşık olmuştu. -------------- ~YAŞ FARKI VARDIR!!!! ~Acı saplantı adındaki ilk kurgudur. ~Çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır! ~Kız kendisini saplantı haline getiren adama aşık olmuyor!!

Katranın Kehribarı, katran kadar siyah bir hayatın içinde, kehribar kadar parlak bir aşkın izini sürme hikayesidir. Bir yanda kendi hükümranlığının sınırlarını keskin çizgilerle çizen sert bir adam; diğer yanda o aşılmaz sınırları sevgisinin zarafetiyle yerle bir eden bir kadın... Sırlar birer birer döküldükçe, namlular soğuk sessizliği bozup silahlar patladıkça ve o gizemli "özel" dosyalar birer birer açıldıkça, geriye tek bir soru kalıyor: Asıl kehribar; geçmişin kanlı ve tozlu sayfalarına hapsolmuş bir anı mı, yoksa şu an Karan'ın kollarında nefesi kesilen o kadının gözlerinden süzülen bir damla yaşta mı saklı?

Doğa Vural'ın babası Kayhan Vural, en büyük düşmanı Karan Karademir tarafından öldürülür ve bunun ardından Doğa Vural'ı tutsak olarak evine kapatır. Doğa artık, hayatını altın kafesteki kuş misali tutsak bir şekilde yaşamaya başlar. Sonunda bir karara varmak zorundadır; Onu öldürmek veya onu sevmek.. Beni seviyordu, bana aşıktı. Bunu hissedebiliyordum. Belki de benim için en büyük fırsat buydu, bunu kullanmalıydım. Onu kendime iyice aşık ettirmeliydim, onun güvenini kazanmalıydım, onu kendime bağlamalıydım. Tüm bunları yaptıktan sonra ona doğru zamanda yıkıcı darbeyi vurup, onu yok edicektim. Bu sayede babamın intikamını alicaktim. - Doğa Vural ⚠️NOT: İLK KİTAP + İKİNCİ KİTAP ORTAK OLARAK BURADA YAYINLANACAKTIR!⚠️

Bazı hikâyeler büyük olaylarla başlamaz. Bazıları aynı sokağa her gün bakmakla başlar. Hilal için her şey normaldi. Ta ki o 'normal' olan şeyler değişene kadar.

🔥 KÜL ve BARUT "Kül geçmişin izidir, barut geleceğin kıvılcımı." Ben küçükken annem saçlarımı örerdi. Parmaklarının kokusu hâlâ aklımda, sabunla toprak arası bir koku. Babam gülerdi bazen, az ama derinden. Evimiz fakirdi belki ama sıcaktı. Sonra bir sabah... bir çığlık, bir sessizlik. O gün ikisi de gitti. Ben kaldım, küçücük bir çocuk, koca bir sessizliğin içinde. Amcam aldı beni yanına. İlk gün başımı okşadı, "Artık bizde kalacaksın," dedi. Ama o el çok geçmeden tokat oldu. "Konuşma kız! Yetim, başına iş açarsın." Ben sustum. Sesimi toprağa gömdüm, gözyaşlarımı içime sakladım... Bir gün... bir göl kenarında, bir el tuttu beni. Soğuktu, sertti ama canlıydı. O an ilk kez biri bana bağırmadan dokundu... Ve o yabancıyla tekrar karşılaştım...berdel yüzünden. Oda sessizdi. Kadın başını eğdi, elleri titriyordu. Adam pencerenin önünde duruyor, bakışlarında derin bir yorgunluk vardı. Kadın (fısıltıyla): "Ben hep sessizdim... Konuşunca cezalandırıldım, susunca unuttular. İnsan bazen sesini değil, kendini kaybediyor. Ben de öyle oldum." Adam derin bir nefes aldı, bakışlarını ona çevirdi. Adam (kısık sesle): "Sessizlik bazen huzur verir... Ama ben onu hiç bulamadım. Aradım her insanda, her gecede... Hep sustum, ama içim hep bağırdı." Kadın ürkekçe başını kaldırdı. Kadın (çekinerek): "Sen sessizliği aramışsın... Ben ondan kaçmışım. Ama şimdi... aynı sessizlikteyiz." Adam bir adım yaklaştı. Adam: "Senin sessizliğin korku. Benimki yorgunluk. Ama belki ikisi birleşince, biraz huzur eder." Kadın: "Ben çok yoruldum." Adam: "Ben de... Ama artık susmak değil... dinlemek zamanı." O gece, iki sessizlik birbiriyle konuştu. Kelimeler azdı, ama anlam doluydu. Kadın ilk defa bir sessizlikten korkmadı. Adam ilk defa bir sessizlikte huzur buldu. 🕯️ Berdel kurgusudur! (Yetişkin

​"Beni öldürebilirsin, bıçağını bana da saplayabilirsin ama beni asla kendine aşık edemezsin!" ​Aras, sargılı olan sağ elini yavaşça kalbinin üzerine götürdü. Yüzünde, karanlığın içinden bile seçilebilen o takıntılı, pes etmeyen gülümseme vardı. Dudaklarını yavaşça oynattı. Sesi yoktu ama rüzgar onun o sessiz, tehlikeli kelimelerini odama kadar taşıdı: ​"Kendimi senin için parça pinçik ettim ufaklık... Şimdi söyle bana, bu kanlı aşkın karşısında daha ne kadar dayanabileceksin?" Ela, kendi küçük dünyasında KPSS'ye hazırlanıp hastanede kuracağı sakin geleceğin hayallerini kuran sıradan bir genç kızdı. Ta ki o gece yarısı, mahallenin karanlık ara sokağında işlenen o korkunç cinayete balkondan şahit olana kadar. Artık hayatı, elindeki gümüş sustalı bıçakla karşısında dikilen o tekinsiz adamın insafına kalmıştı: Aras. ​Aras; sarsılmaz, güçlü, tüm mahalleyi parmağında oynatan ama ruhu karanlığa teslim olmuş bir adamdı. Ela'nın bu sırra ortak olmasıyla birlikte, aralarındaki sessiz savaş başladı. Aras, genç kızın pencerelerini kapatmasını yasaklayarak onu her an izleyen bir ablukaya dönüştü. Ela, arkadaşının katili olarak gördüğü bu adamdan tüm ruhuyla nefret ederken; Aras, ona olan marazi aşkı yüzünden kendi ellerini duvarda parçalayacak kadar ona tapıyordu. ​Bir yanda kilitli çalışma odasının ardındaki sırlar, diğer yanda ise ilk kez kabuslarından ağlayarak uyanıp "Beni bu karanlıkta yalnız bırakma" diye yalvaran bir katilin çaresizliği... ​Nefretin sınırlarında dolaşan Ela, bu hastalıklı çekime ne kadar direnebilecekti? Kuralların mahallenin ara sokaklarında yazıldığı bu hikayede, duvarlar yıkılıp sargılar söküldüğünde geriye tek bir şey kalacaktı: Her şeyi yakıp kül eden, kaçınılmaz bir aşk.

Adımlarımı oturma odasına çevirdim. Kahvemi dökmemek için yavaş yürüyordum. Koltuğa yerleşip izleyeceğim filmi ayarlarken ensemde sıcak bir nefes hissetmemle titredim, daha bir saniye düşünemeden ağzımın üstüne kapanan bezle neye uğradığımı şaşırdım. Adrenalin tüm vücudumu dar bir elbise gibi sararken beynim savunma mekanizmasını yeni harekete geçirdi ve ben bayılmadan önce sadece, bunu yapan kişi kimse, çenesine yumruk atabildim ama bunun ona bir etkisi olduğunu sanmıyorum. Bilincim kararmaya başladı ve gözlerim yavaş yavaş kapanırken nefesim daraldı. Elimdeki kupa yere düşerek sert bir ses çıkardı. Duyduğum son şey derin, bariton bir erkek sesiydi: "Sikeyim..." Henüz kitabıma özet çıkarmadığım için küçük bir bölümü aktardım. Oy vererek destek olabilirsiniz.