"Fatum to nieunikniony los lub przeznaczenie, które człowiekowi jest przypisane i którego nie można zmienić ani uniknąć. Oznacza sytuacje lub wydarzenia, które zdarzają się mimo naszych starań i decyzji."

※ CZĘŚĆ PIERWSZA ※ - Oczy mam tutaj - powiedziałam spokojnie, wskazując palcem na swoje własne, a potem ruszyłam w stronę ogniska, ignorując wszystko poza wściekłością. Per i Domas zaczęli chichotać, ale ich śmiech urwał się gwałtownie, kiedy stanęłam za nimi i z całej siły zdzieliłam obu po głowach. - Idioci - syknęłam, pochylając się nad nimi. - Macie szczęście, że nie zrobiłam wam tego ostrzami. Levi wstał powoli, jego twarz wróciła do zwykłego, chłodnego wyrazu. Oczywiście, mistrz samokontroli. Podszedł do mnie, ignorując resztę, która ledwo powstrzymywała się od śmiechu. - Fauer - powiedział krótko. Jego głos był chłodny, ale wciąż wyczułam w nim cień irytacji. Zdjął swoją pelerynę i rzucił mi ją z irytacją. - Ubierz się. Jesteśmy na misji, nie w cyrku. Złapałam pelerynę, owijając się nią, zanim spojrzałam mu prosto w oczy. Uśmiechnęłam się lekko, bardziej zuchwale niż wdzięcznie. - Dzięki, kapitanie - rzuciłam, przeciągając ostatnie słowo z nutą sarkazmu. - Ale wiesz, nagiej kobiety to chyba nie widziałeś, skoro tak cię to rozprasza. Przez chwilę jego twarz pozostała niewzruszona, ale widziałam, jak z jego szczęki znika napięcie. Po prostu odwrócił się i odszedł, rzucając przez ramię: - Następnym razem kąp się po swojej zmianie wartowniczej. ************************************************************************************************** Amae wraz z przyjaciółkami Astrid i Ericą uciekły z podziemnego miasta. Dokonały tego z użyciem lewych dokumentów umiejętności i szczęścia. Życie na ulicy jest trudne więc postanawiają dołączyć do korpusu zwiadowców. Mając nadzieję że ich mroczna przeszłość ich nie dosięgnie. Opowieść może zawierać sceny drastyczne, hazard, sceny +18

„Przypomniałaś sobie ze szczegółami scenerię na szczycie Marii, gwiazdy bezładnie rozsypane na niebie, ostatnie, czerwone promienie zachodzącego słońca, bezkresny świat za granicą wytyczoną przez mur, Orion i Kasjopea, twoje szalejące ze szczęścia serce, jesienny chłód przenikający do szpiku i ciepło pod płaszczem Levi'a. Gorąco jego skóry, kiedy obejmował cię ramieniem. Parujący w nocnym powietrzu oddech, tuż przy twojej twarzy. Materiał koszuli, który czułaś pod policzkiem. Stykające się ze sobą ramiona. Zimno, które szło za nim jak cień, odgradzało go skorupą od innych i ciepło, jakie czułaś będąc przy nim. Na zewnątrz gorący jak ogień, w środku chłodny jak lód. Scena była pełna ciepłych i zimnych barw, kontrastów i jasnych gwiazd, wiszących nad wami jak rozsypane perły." Ledwo wstapiłaś w szeregi Zwiadowców, a już los rzuca ci kłody pod nogi i serwuje niepowtarzalną dozę przykrych wrażeń. Na dodatek już na wstępie stawia cię naprzeciw Levi'a. Pierwsze spotkanie nie jest przyjemne. Przynajmniej na początku. Pościgi w podziemiach, picie z Ackermannem na dachu do czwartej nad ranem, impreza w siedzibie i taniec, spisek Erwina Smitha, ciasto jagodowe, lekko szalona medyczka, fruwające ostrza i zamach na arcykapłana, a to wszystko przywleczone w jeden, nierozwiązywalny dylemat - czy jako Zwiadowca możesz pozwolić sobie na miłość? Uwaga: Zawiera denne rysunki autorki.

Każdy w życiu ma jakiś sposób na przetrwanie. Jednych kieruje ciekawość do zewnętrznego świata, drugich nienawiść do besti jakimi są tytani. Y/N zawsze pchała do przodu miłość. Jej strategia była więc prosta - zakochiwała się. Żyła specjalnie dla osoby którą akurat obdażyła uczuciem, tak długo, dopuki jej nie straciła. Kaito, Chikao, Hiroshi. Gdy umiera jej czwarty partner, Y/N postanawia wziąć trochę czasu dla siebie. Podczas gdy korpus zwiadowczy wyrusza z misją odbicia muru Maria, dziewczyna zaszywa się w Rose aby przemyśleć parę spraw. Po kilku miesiącach Y/N postanawia wrócić na służbę. Mimo karcących spojrzeń i strachu jest gotowa znowu przystąpić do walki - i tym samym znowu się zakochać. !krew, brutalne sceny, wulgarny język, sexy levi ackerman! !zawiera spoilery do sezonów 1-3 attack on titan! • fanfiction, attack on titan

Podziemne Miasto to labirynt, gdzie codzienność tonie w półmroku, a przetrwanie bywa sztuką. Tutaj, gdzie światło nie dociera, rozkwitają Kwiaty Ciemności - piękne i niebezpieczne. Kwiaty, które więdną na słońcu. !przemoc, wulgaryzmy, brutalne opisy, itd.! !spojlery z mangi/anime No Regets! !opowiadanie przed korektą, mogą pojawiać się błędy! !!obrazek na okładce nie należy do mnie!!

Fragment Nagle poczułem, że coś mnie kręci w nosie. W życiu każdego czlowieka, następuje moment, w którym kichnie i wyleje kubek wrzątku na nauczyciela. A nie. To tylko ja mam takie szczęście. Eren chodzi do klasy maturalnej w szkole z internatem. W tym roku dostają nowego wychowawcę, Leviego. Jest on bardzo miły dla Erena, którego rodzice zginęli w wypadku. Nawiązują jednak silniejsze relacje niż nauczyciel-uczeń.

UWAGA Jeśli nie przeczytał_ś/obejrzał_ś całej serii Attack on Titan, lepiej wróć do tego projektu później. Przedstawiona przeze mnie historia dzieje się PO wydarzeniach z mangi/anime, co przekłada się na dużą ilość spoilerów oraz duże prawdopodobieństwo niezrozumienia kontekstu. Jeśli natomiast znasz całą serię, zapinaj pasy i ruszaj w dalszą przygodę! Pięć lat po Dudnieniu. Levi Ackermann przetrwał zagładę. Przetrwał, nic ponad to. Próbuje poukładać swoje nowe życie, toczone kołami wózka, u boku Gabi i Falco, kiedy w ich domu zjawia się pułkownik Darlan Hart. Proponuje upadłemu kapitanowi udział w Projekcie Feniks. Levi staje przed wyborem, który sprawia, że drży. Nie wie, czy powinien podjąć się wyszkolenia oddziału specjalnego i dopuścić do głosu bolesne wspomnienia, czy zostać w bezpiecznej kryjówce, gdzie problemy dnia codziennego ograniczają się do wystygniętej herbaty i spojrzeń pełnych litości. "Projekt Feniks" to historia o akceptowaniu własnych ograniczeń i życiu z łatką ocalałego.