Ahu: Bir iddiaya girelim mi? Aday Adayı: Ne iddiası? Ahu: Bu gecenin sonunda bir tahminde bulunacağım. Eğer seni doğru tahmin edersem, karşıma çıkmak için bir ay beklemeyeceksin. Görev yerine dönmeden karşıma çıkacaksın. Aday Adayı: Ya doğru tahmin edemezsen? Aday Adayı: O zaman da tahmin ettiğin kişiyi döverek ortaya çıkarım. Aday Adayı: Nasıl fikir?

Yavuz: Hayırlı sahurlar Yavuz: İşe gitmeden hazır aklımdayken yazayım dedim Yavuz: Anneniz benden bahsetmiştir diye düşünerek Yavuz: Yarın görüşmelerimizin ilkini gerçekleştirmek niyetinde olduğumu ve hakkımızda hayırlısını dilediğimi iletiyorum Yavuz: Ailenize selamlar

Bazen susmak, en büyük çığlıktır. Hiçbir şey göründüğü gibi değil. O, geçmişini unutmamış bir kadın. Ama artık kimse onun kim olduğunu hatırlamıyor. Yeni bir isim, yeni bir yüz, yeni bir hayat... Peki ya içindeki o susmayan ses? Bastırılmış öfkenin, unutulmamış acıların ve yarım kalmış bir hesaplaşmanın sesi... Her şeyin başladığı yere dönüyor. Ama bu kez sessiz kalmayacak. Çünkü bazı izler silinmez. Bazı hikâyeler küllerle yazılır. Ve bazı intikamlar... sessizce gelir. "Yaktıklarını sandılar. Oysa ben, yanmayı çoktan öğrenmiştim."

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş'in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Gerçek aile kurgusu *03.11.2025*

0535***: Kaldır o güzel kıçını ders çalış. 0535***: Sınavın var, kaldım diye ağlama sonra Siz: Sen kimsin? Siz: Hem nereden biliyorsun sen? Kim söyledi 0535***: Sınavın olduğunu mu? 0535***: Herkesin finalleri başladığı için, sınavın olduğunu tahmin etmek zor değil. Siz: Hayır onu demiyorum 0535***: Neyi diyorsun? Siz: Kıçımın güzel olduğunu. Reddettiğim çoçuğun staja gittiğim hastanede dokor olacağını ve bana hayatı zindan edeceğini nereden bilebilirdim ki?

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

Kitap, yalnızca bir savaşın fiziksel yıkımını değil, aynı zamanda askerlerin iç dünyasında yaşanan çatışmaları, fedakârlıkları ve duygusal karmaşayı da gözler önüne seriyor.

~1 Yıl önce~ Üstümdeki kamuflaj'a son kez dikkatlice göz gezdirdim, evet şimdi hazırdım. Bir göreve çıkıyorduk. Tamı tamına bir buçuk yıldır uğraştığımız, bulmak için her şeyi yaptığımız kod adı Cevdet olan bir terörist'i yakalamak için. Sonunda yerini tespit edebilmiştik. Bakalım bizi özlemiş miydi? Zira ben kendisini çok fazla özlemiştim. Ona bir bıçak borcum vardı. Ona bu bıçağı yedirmeden dönmeyecektim.

"Sesimi alabilirsiniz ama beni durduramazsınız!" Esir düştüğü zaman kardeşlerini gözlerinin önünde şehit veren, aynı zamanda ses tellerini de kaybeden bir askerin hayat hikayesi...