İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

Umutsuzluğun taş duvarlarına çarpan çığlıklar hiçbir zaman duyulmaz. Çünkü bazı şehirlerde suskunluk, kanla yazılmış bir yasadır. Töre... Adı gelenek, hükmü ölüm olan bir karar. Ardil, yüreği ateşten bir adam. Hezâl, acıyı soyadı yapmış bir kadın. Avbanu, hep ikinci bırakılmış bir kader. Bir şehir, iki aile ve üç hayat... Kurşunlar patladığında sadece bedenler düşmez. Evler yanar, anneler susar, çocuklar büyüyemez. Peki ya hüküm kimin? İnsanların mı... yoksa korkunun mu? Bazı hayatlar yaşanmadan silinir. Ve bazı aşklar daha başlamadan hükümsüz kalır. 3 başrolden oluşan bu kitap nasıl ve nereye gidecek inanın bende bilmiyorum hikayem sizlere emanet hakkettiği yere ulaştırmanız dileğiyle sağlıkla kalın.🤍 Kopyalanması durumunda gerekli olan yapılacaktır

"Herkesin gördüğü bir yüzü vardır, bir de sadece karanlığın tanıdığı o yabancı..." Lâl Efser Soykan, bir üniversite kantininin en parlak ışığıdır. Şakaları, bitmek bilmeyen neşesi ve hayata karşı sergilediği o sarsılmaz iyimserliğiyle herkesin "olmak istediği" o kızdır. Ancak psikoloji derslerinde öğrendiği her analiz, aslında kendi zihnindeki labirentin duvarlarını örmektedir. Kapılar kilitlendiğinde, sahte kahkahalar yerini boğucu bir sessizliğe bırakır. Kırmızının hem nefret edilen bir hatıra hem de vazgeçilemez bir arzuya dönüştüğü o ince çizgide, Lâl'in taktığı maske çatlamaya başlar. Kimsenin görmediği, kimsenin duymadığı ve kimsenin sağ çıkamadığı bir iç dünya... Sahi, aynaya baktığınızda gördüğünüz şey gerçekten siz misiniz? Yoksa sadece başkalarının görmesini istediğiniz o kusursuz Görünmez Maske mi? "Bu akşam, analiz sırası bende."

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?

"Bu dudakları tatmayı bırakırsam eğer,"dedi, gözleri dudaklarımdayken. "Bu kokuyu solumazsam,bu tene,"derken parmak uçlarını kadınlığımda hissettim. "Dokunmazsam eğer,buna sebep olan her şeye düşman olurum, güzel karım,"diye devam etti. "Seni, benden koparmaya kim kalkışırsa mahrum kaldığım yerden onu mahrum ederim,onun da nefesini keserim." O, sağanak bir yağmur. Ben ise ona savunmasız bir Diphylleia. Belki de beni görmesi için yağması gerekir. Nefretin büyüttüğü iki bedene vuran kasırga, duyguları bertaraf ettiğinde nefretten peyda olan güçlü duygu aklı köle;duyguları hükümdar yapar. Nefret güçlü bir duygu. Tutku,nefreti öldürebilecek daha güçlü bir silah. Yıldızlar, bir bir parladığında nefret ve tutku birlikte oldu. O gece birbirlerine çıkan yolun temeli atıldı. Birbirlerine karıştılar. Kızıl saçlı bir kadının ve kömür karası gözlü bir adamın tenine işleyen mühür, duygularının damgalarıydı. ℤ𝔸𝕐ℕ𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸'𝔻𝔸ℕ CEVHER SERİSİNİN İLK KİTABIDIR. (Kitabın ismi şahsıma aittir. Herhangi bir kitapta kullanılmasına müsadem yoktur. )

"Gecenin beşi... Sessizlik içindeki parkta yalnız bir kız ve boynunda eski bir kolye. Yirmi yıl önce başlayan hikâye, yılların acısı, şiddet ve ihanetle büyüdü. Şimdi ise kaçıyor... Ama peşinde yalnızca insanlar değil; geçmişin karanlık gölgeleri, unutamadığı bir çocukluk ve ona takıntılı bir adam var. Her adımda kalbi hızla çarpıyor, her köşe yeni bir tehlike fısıldıyor. Özgürlük, bir hayal mi yoksa ölümle yüzleşmek mi? Efsan Turan'ın hikâyesi, korku ve gerilimin iç içe geçtiği bir kabusa dönüşüyor. Ve sen bu kabusa tanık olacaksın."

Dokuz yıl boyunca dağların sessizliğine sığınmış bir adam... Sevdiği kadın öldü, ama onun hayali hâlâ yanında. Ta ki, İstanbul onu çağırana kadar. Gerçekler sandığından çok daha güçlü, çok daha tehlikeli... Aşk, sırlar ve intikamın kesiştiği bir yolculuk başlıyor.

Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı. Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi. Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı. İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi. Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve aşk ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi. Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü. Akıl unutsa bile kalp hissederdi...

Belen, ablasıyla birlikte şehre uzak olan bir eve taşınır fakat bu korkutucu ve ürkütücü evde onu bekleyen cansız bir manken vardır.