"Kadınlar bazen yalnız kalmayı seçmez, yalnız bırakılırlar. Fark edilmeden, yavaş yavaş.."

Ormana girdiğimde ellerim titiriyordu. Peşimden koştuğunu hala hissediyordum. "Seni yakaladığımda canını fena yakacağım, Küçük!" Arkamdan bağırırken ben nefes nefese koşmaya devam ettim. Ama bana yaklaştığı çok açıktı. Arkama doğru kısa bir bakış attığımda ayağım yanımdaki ağacın köküne takıldı ve sertçe yere düştüm. Avuçlarım yerde sürtündü. Dizlerim acırken inleyerek kalkmaya çalıştım. Bir anda kolumdan tutup beni kendine doğru çevirdi. Üzerime doğru eğilirken korkuyla ona baktım. Gözleri kararmış, çenesini sıkıyordu. "Bu aptalca şeyi yaptığın için pişman olacaksın! Zaten 2 gündür konuşmanı bekliyorum! Artık yeter!" //////////////////////////////